Parquet Courts - Sympathy for Life (2021)

Van de week dacht ik nog, het wordt tijd dat Parquet Courts met een nieuw album komt. En dan word ie vandaag gewoon aangekondigd, top! Walking at a Downtown Pace is gelijk een geweldige eerste single. Die rollende bass in combinatie met die smerige riff, lekkah man.

Heerlijke vintage Parquet Courts, deze boys stellen nooit teleur

De eerste single Plant Life komt al enige tijd voorbij op de radio en duurt daar ruim 10 minuten. Hier is het blijkbaar gehalveerd en waarschijnlijk opnieuw ingespeeld puur voor dit album.

Black widow spider is ook uit, klinkt anders maar toch ook weer lekker. Fijne band toch!!

Zo "anders" vind ik 't niet klinken hoor, lijkt erg veel op bijv. Psycho Structures. Desalniettemin een erg lekker schurend nummer.

Daarnaast heeft het refrein van Walking at a Downtown Pace veel weg van Human Performance. Wel één van de albums van dit najaar waar ik naar uit zie.

idd, dit album kan het najaar onvergetelijk maken. Maar ik zou toch zweren dat deze jongens uit het Verenigd New York komen.
Walking at a Downtown Pace is hoe dan ook bezwerend goed.

Dat is opvallend, je zou zeggen dat ze eerder voor de radio een gehalveerde versie maken. Of issie gewoon zo suf dat het lijkt alsof hij 10 minuten duurt

Op de valreep nog even Homo Sapien, klinkt ook weer prima. Zin in vrijdag!

Sow die klink ook weer lekker!!

Heb een eerste luisterbeurt achter de rug. Maar ben toch wel behoorlijk verrast na het al gehoord hebben van de 3 singles. De rest vd nummers klinken helemaal anders, geen rockers meer. Meer piepjes en bliepjes en dansbare ritmes, groovende drums. Op zich niet heel slecht maar het is toch ff wennen. Benieuwd wat meerdere luisterbeurten gaan brengen.

Zelfde gevoel hier, maar wel heel positief. Dit ga ik alleen maar meer waarderen met de luisterbeurt. Vooral blij om te zien dat ze nog altijd niet bang zijn hun sound echt te vernieuwen. Wat een prachtige band blijft dit toch.

Bruisende plaat, perfecte titel.

Op Marathon of Anger dacht ik even naar een verloren Talking Heads track te luisteren. Die vibe komt wel meer terug, tussen de rockers door. Heel fijne afwisselende plaat dit.

Dit lijkt zo na de eerste luisterbeurten toch weer een erg fijne plaat geworden. Groovy is een understatement.

Deze vier New-Yorkers waren ook als punkrockers nooit voor één gat te vangen en nu weer vergeet je vooraf best even zowat alles wat je al over hen dacht te weten. Over deze 'Sympathy For Life' van Parquet Courts al drie grote tips van de sluier : 't rolde eruit als één lang psychedelisch geïmproviseerd experiment, 't zit vol politiek engagement én ze kwamen van pré-lockdownfeestjes terug en nodigen nu vol finesse zelf uit... ten dans!

Nu, dat ze uitstekende grooves in de vingers hadden, wisten we al van sedert hun 'Wide Awake' en hun kennismaking sindsdien met de techno- en housescene van hun thuisbasis. Hier is het echt het dancegebeuren zelf waar het helemaal om draait. Niet alleen oog en oor voor de pulserende power maar evengoed voor de chill en de rust erop of errond. Die mix van groove, dance en rock sneden ze op in elf uiteindelijk zeer aangenaam in 't gehoor liggende songs, voorzagen ze bovendien van meer dan banale gedachten.

Het openingsnummer, een hectisch 'Walking At a Downtown Pace', wat een heerlijk alarmerend jankend, gitaarmotief! Buitelende drums, al meteen een shaking voltreffer. Gaat de hele bende er vrolijk zwalpend mee op en neer. Springerige rockpop dus à la... Parquet Courts, met tegelijk al het beste erin van The Strokes en Maxïmo Park. 

Maar vergis je niet. Zoals al uit de lyrics van de opener blijkt is ook dit springerig 'Sympathy For Life', gemaakt in tijden van corona en is het dus tegelijk ook voor een groot part ontlader van zorgen. Je hoort het frontman Savage ergens in de opener zelf kwetsbaar uitzingen : "Hoeveel vormen van belabberdheid kwam ik wel niet tegen? Niet geteld eigenlijk de laatste tijd..."

Punkrockertje 'Black Widow Spider' dan, mijmering over een op de klippen gelopen relatie. Poepsimpele catchy breaks en vocals, aangevuurd door holderdebolderdrums, een waas vroege psychedelische Pink Floyd. En ja, 't nestelt zich allemaal weer razendsnel in het oor!

'Marathon of Anger', over 't roerige New York en het America op drift. Electrofunky herhalend African dance, overvol Talking Heads-ritmiek en handklappende achtergrondmeezingers, vooral gelabeld door het futuristisch duet van electrobliepjes. Hier laat de nieuwe Parquet Courts er helemaal geen twijfel meer over, hier wentelen ze zich voortaan, met vocals, gitaren en drums, met gretig genoegen, in 't bad der dansbare Kraftwerk-electronics.

'Just Shadows', zo repetitief daisy als groene sixtiespop in de apenjaren van The Who. Primitieve onschuld in riffs en solo's. Maar ook nu weer : het blijft hangen! Helemaal geen goede zanger overigens, die Andrew Savage, maar wat zou het. Daltrey indertijd toch ook niet? Hoe doet hij zijn stinkende best bij het debiteren van de coupletjes over sociale desillusie anno 2021.

Het speelse Bananarama-kinderliedje over de  milieuproblematiek, 'Plant Life', is uitgeklede huppelende funkypop-improvisatie, psychedelisch kronkelend op een The Doors-orgeltje en bezwerend repetitieve African groove.

Het even creatieve, op automatische piloot voortdrijvende 'Application/Apparatus', over de ridesharing taxichauffeur en zijn triest solitaire contact met z'n pratende gps. Op electronische zweepslagen binnenkomend, Savage's drammerig praatzangerige vocals er mechanisch overheen, spacey riffs, kosmische drummachines, rollende bas in een rit naar ruis en distortion.

Het felle 'Homo Sapien', kritische beschouwing over verstikkend menselijk creatievermogen, verpakt in een knallend sixties rockpopliedje. Met als vroege Pink Floyd herhalende riff, catchy als een wilde Deerhoofsong.

Funky drums in 'Sympathy For Life', de enthousiaste roep naar het leven en zelfexpressie haalde de plaattitel. Ritmisch en oneindig in repeat op het zwoele sexy orgeltje en de dansende bas.

'Zoom Out'. Zoom uit! Draai wat stappen terug. 't Is allemaal niet zo superbelangrijk. Leef nu, geniet van een lach en verbondenheid en 't gevoel mens te zijn. De fun van 'Zoom Out', weer zo'n strakke funky song met itererend ritme, techno-groove, oersimple riff. Meer heeft de dansvloer niet nodig!

'Trullo'. Kom uit je kleine coconnetje, word het zelfstandig kritisch individu dat tot meer in staat is dan het slikken en spuien van voorgekauwde gedachten. Nog een minimalistische funky Bananarama-song met handklapritmes, zwervende gitaren en piepend en krakende electronica uit de David Byrne-cataloog.
 
Het voor Parquet Courts onherkenbare bluesy 'Pulcinella', een zeven minuten uitdeiende lovegitaarslow met vocale glansrol voor Savage. Dit verbazingwekkende afsluitingsnummer met minimaal muzikale aankleding refereert aan Pulcinella en zelfingenomen gemaskerde poesjenelclownfiguren uit commedia dell'arte. Ze doken zomaar op in hun acidtrips tijdens de making-of van het album. Het masker valt af in "Darling it's me, as the mask comes off, it always was." Pulcinella's (of Andrew Savage's?) schreeuw uit de eenzaamheid.

'Sympathy For Life', het album. Puur emotionele naast puur politieke songs. Meest prominent gebruikt Parquet Courts het muzikaal platform om welbewust kritische standpunten tegenover het laat-kapitalisme te lanceren en de groei van nieuwe generaties protestbewegingen volop te ondersteunen. De bijtendste boodschappen, bijdragen tot de protestsongs, het zijn deze keer o.m. 'Black Widow Spïder', 'Just Shadows' of 'Marathon of Anger'.

Punkrock goes dance. Zoals indertijd ook het intussen iconische Talking Heads de pure rock verliet. Parquet Courts' nieuwe weg is bezaaid met een vette groove, heel wat meer digitale toetsen, een heel arsenaal aan synths en drummachines. Hun frisse demarche zal ongetwijfeld toch ergens verdeeldheid zaaien bij de punkfanbase. Maar Parquet Courts blijft een wonderlijk strakke, unieke 'band on the run'. Blijven hun muziek bewust veranderen, hun leefwereld bevlogen beïnvloeden. Meer dan sympathiek van die mannen, voor het leven. Absoluut niks mis mee!

Geinig plaatje wederom. Licht verteerbaar met steengoede rifjes. Eigenlijk vind altijd ik op het moment dat Parquet Courts een plaat uitbrengt het altijd zeer vermakelijk, maar op 1 of ander manier voelen de albums voor mij niet tijdloos aan.

LIve vond ik de band toen ook redelijk kinderlijk overkomen, misschien heeft mij dat onderbewust toch beinvloedt bij het waarderen van hun werk.

Wat ook grappig is, is dat ik eigenlijk alle platen 4 sterren geef, maar toch wel een duidelijke rangorde binnen die platen heb.

doe echt mijn best om alles op dit album goed te vinden, maar veer toch vooral op wanneer de gitaar ronkt zoals in het magnifieke openingsnummer of het vuige Homo Sapien. Een half puntje er af.

Ik vind deze toch beduidend minder in vergelijking met Wide Awake en Human Performance. Het is net iets té lichtvoetig, het doet me niet zoveel, het schuurt niet. Pulcinella is dan de uitzondering, wat een geweldig nummer.

Wat een heerlijk en verrassend album. Ik was ze al weer een tijdje uit het oog verloren. Heerlijk simpele maar effectieve loopjes in de meer rockende nummers. Maar vooral die heerlijk af en toe zelfs funkende ritmes. Ik houd niet heel erg van het copieren van stijlen zoals in verschillende nummers gebeurt met een sterke talking heads vibe. Juist een van mijn meest favoriete bands. Maar als het zo goed wordt gedaan ..wat kun je dan zeggen? Meesterlijk gedaan. Komt hoog in mijn 2021 jaarlijst;)

Hoe vaker ik 'm luister, hoe leuker ik 'm ga vinden. Stiekum toch weer erg catchy zonder vervelend te worden. Voor mij is Parquet Courts een goed voorbeeld van een band die zich op subtiele wijze weet te vernieuwen.

Toch wel een fijne eerste indruk, die deze plaat nalaat. De eerste tien songs staan bol van de grooves, maar in feite op een behoorlijk ontspannen manier, vind ik - wel een beetje springerig, maar nergens hyperactief. De afsluiter is andere koek, en doet het nog wat rustiger aan, als waardige conclusie van dit Sympathy for Life.

Helemaal eens: veel groovy en funky grooves, en een vrij nieuw paadje dat bewandeld wordt. Maar echt overtuigen doet het album bij mij uiteindelijk nog niet. Het zijn hier en daar uitstapjes naar andere werelden, zoals die van Talking Heads (Marathon of Anger). Maar bij nummers als Homo Sapien is het gewoon weer Parquet Courts zoals we ze kennen, namelijk rammelend en rockend. Begrijp me niet verkeerd: ik ben fan van het eerste uur. Echter voelt het alsof ze op dit album op twee gedachten hinken. Enerzijds de gedachte om te vernieuwen, en anderzijds de gedachte dat ze zichzelf vooral ook niet willen verliezen.

Anyway, het lukt me nog niet goed om dit album in perspectief te plaatsen. Volop overtuigen doet het vooral nog niet.

Ik geniet met volle teugen! Een mooie combinatie van classic Parquet Courts sounds en Talking heads vibes. De grooves wat mij betreft drie op een rij voor deze mannen, dat lukt maar weinig bands.

Heeft het album niet gered, maar nieuwe single Watching Strangers Smile doet totaal niet onder voor het materiaal op deze plaat.

leuke lockdown jam idd

Frontman Andrew Savage komt dit jaar wss met een nieuw solo album. Eerste single Thanksgiving Prayer is veelbelovend. De kenmerkende zang van Parquet Courts, maar dan in een folk nummer gegoten.