Against Me! - New Wave (2007)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Punk
Label: Sire
-
New Wave (3:32)
-
Up the Cuts (2:56)
-
Trash Unreal (4:17)
-
White People for Peace (3:32)
-
Stop! (2:37)
-
Borne on the FM Waves of the Heart (4:13)
met Tegan Quin
-
Piss and Vinegar (2:31)
-
Americans Abroad (2:21)
-
Animal (3:24)
-
The Ocean (4:40)
0
geplaatst: 7 mei 2009, 18:12 uur
Vierde studioalbum van Against Me!, gaat een beetje door op het elan van 'Searching For A Former Clarity', maar haalt dat niveau net niet.
Met 'New Wave' hebben de jongens van Against Me! alvast een frisse opener, net als op het vorige album.
In 'Up The Cuts' komen ze toch weer aanzetten met een erg meezingbaar Understatement-reffrein, zal ik het noemen (Are you restless like me?). Deze song gaat over het feit dat overheden over onrustbarend veel informatie over haar bevolking beschikt.
'Trash Unreal' is een op het eerste zicht aangename song, maar als je er dan de lyrics even bijneemt... Ja jongens. De hoop die van elke moeder uitgaat betreffende haar kind, dat ze niet in de goot belandt etc.
De vierde song van het album, tevens het prijsbeest, is een erg realistisch betoog over oorlog en de misschien wel grootste oorzaak daarvan; religie. Vanaf de eerste noot is ook duidelijk waarom dit het prijsbeest is; het nummer rockt gewoon erg lekker door en door, en het reffrein is ook erg aanstekelijk; protestsongs doen het altijd goed.
Daarop volgt het atypische 'Stop!', qua geluid dan bedoel ik. Dat zijn we niet echt van Against Me! gewoon, dat ze met zo'n poppy song komen opzetten, ik vind het persoonlijk niet erg geslaagd, maar ach.. De tekst handelt, en niet voor het eerst in het geval van Against Me!, over hun bestaan als band, of in dit geval over hoe het zou kunnen zijn, als ze één van die rottige overcommerciële popbands waren. Daarom misschien net zo'n soort song, lekker sarcastisch.
De zesde song is 'Born On The FM Waves Of The Heart', waarin Tegan Quin mag meezingen. Het begint erg rustig, het gaat over twee geliefden waartussen het niet zo goed gaat, en dat hoor je ook gaandeweg de song, de stemmen worden scherper en kwader. Ik vind het erg geslaagd, HET beste nummer op het album, maar dat is mijn mening. Op het einde van de song wordt alle hoop opgegeven met het 'No, you don't have to fight to stay in control of the situation'.
'Piss And Vinegar' heeft een erg leuke sound; de intro met name is erg verrassend. Hier wordt gepreekt om meer eerlijkheid, ook als het gepaard moet gaan met minder professionaliteit ('A little less professional, a little more upfront and confrontational'). De uitroep op het einde, 'Just say what you're thinking, say what you're really thinking' vat het eigenlijk perfect samen.
De kortste song van het album, 'Americans Abroad' is volgens mij de laatste uitschieter op het album. Hier worden de Amerikanen op de korrel genomen omwille van hun wij-zijn-machtiger-dan-jullie-gedrag. Het is bijvoorbeeld een feit dat Amerikanen nergens ook meer zullen proberen een andere taal te spreken dan Engels, terwijl toeristen uit pakweg Italië in de VS niet moeten afkomen met hun Italiaans gewauwel. De boodschap is dat macht mensen arrogant maakt, en dat het zich al te makkelijk verleend aan misbruik en imperialisme.
'Animal' is de voorlaatste song van het album. We komen bijna aan het eind en dat hoor je ook wel een beetje. Maar goed, tekstueel blijft het toch goed in orde, deze song gaat over de animale lusten der mens.
'The Ocean' is een liefdesverklaring aan de oceaan, zo lijkt het, maar als je er wat verder op op doorgaat, is het toch meer. De tekst leert ons dat water erg belangrijk is om allerlei redenen (dorstlesser, bodembevruchtend, ...). Het einde is wel wat langdradig, had van mijn niet meer gemoeten.
Besluit: Against Me! blijft het goed doen, maar ik hoop dat ze voor het volgende album toch een andere invalshoek kiezen, want dit is zo'n beetje hetzelfde als het voorgaande album. Er zit natuurlijk wel wat verschil in, maar wat experimenteren kan nooit kwaad, en ik ben benieuwd naar wat deze mannen nog allemaal kunnen.
4 sterren
Met 'New Wave' hebben de jongens van Against Me! alvast een frisse opener, net als op het vorige album.
In 'Up The Cuts' komen ze toch weer aanzetten met een erg meezingbaar Understatement-reffrein, zal ik het noemen (Are you restless like me?). Deze song gaat over het feit dat overheden over onrustbarend veel informatie over haar bevolking beschikt.
'Trash Unreal' is een op het eerste zicht aangename song, maar als je er dan de lyrics even bijneemt... Ja jongens. De hoop die van elke moeder uitgaat betreffende haar kind, dat ze niet in de goot belandt etc.
De vierde song van het album, tevens het prijsbeest, is een erg realistisch betoog over oorlog en de misschien wel grootste oorzaak daarvan; religie. Vanaf de eerste noot is ook duidelijk waarom dit het prijsbeest is; het nummer rockt gewoon erg lekker door en door, en het reffrein is ook erg aanstekelijk; protestsongs doen het altijd goed.
Daarop volgt het atypische 'Stop!', qua geluid dan bedoel ik. Dat zijn we niet echt van Against Me! gewoon, dat ze met zo'n poppy song komen opzetten, ik vind het persoonlijk niet erg geslaagd, maar ach.. De tekst handelt, en niet voor het eerst in het geval van Against Me!, over hun bestaan als band, of in dit geval over hoe het zou kunnen zijn, als ze één van die rottige overcommerciële popbands waren. Daarom misschien net zo'n soort song, lekker sarcastisch.
De zesde song is 'Born On The FM Waves Of The Heart', waarin Tegan Quin mag meezingen. Het begint erg rustig, het gaat over twee geliefden waartussen het niet zo goed gaat, en dat hoor je ook gaandeweg de song, de stemmen worden scherper en kwader. Ik vind het erg geslaagd, HET beste nummer op het album, maar dat is mijn mening. Op het einde van de song wordt alle hoop opgegeven met het 'No, you don't have to fight to stay in control of the situation'.
'Piss And Vinegar' heeft een erg leuke sound; de intro met name is erg verrassend. Hier wordt gepreekt om meer eerlijkheid, ook als het gepaard moet gaan met minder professionaliteit ('A little less professional, a little more upfront and confrontational'). De uitroep op het einde, 'Just say what you're thinking, say what you're really thinking' vat het eigenlijk perfect samen.
De kortste song van het album, 'Americans Abroad' is volgens mij de laatste uitschieter op het album. Hier worden de Amerikanen op de korrel genomen omwille van hun wij-zijn-machtiger-dan-jullie-gedrag. Het is bijvoorbeeld een feit dat Amerikanen nergens ook meer zullen proberen een andere taal te spreken dan Engels, terwijl toeristen uit pakweg Italië in de VS niet moeten afkomen met hun Italiaans gewauwel. De boodschap is dat macht mensen arrogant maakt, en dat het zich al te makkelijk verleend aan misbruik en imperialisme.
'Animal' is de voorlaatste song van het album. We komen bijna aan het eind en dat hoor je ook wel een beetje. Maar goed, tekstueel blijft het toch goed in orde, deze song gaat over de animale lusten der mens.
'The Ocean' is een liefdesverklaring aan de oceaan, zo lijkt het, maar als je er wat verder op op doorgaat, is het toch meer. De tekst leert ons dat water erg belangrijk is om allerlei redenen (dorstlesser, bodembevruchtend, ...). Het einde is wel wat langdradig, had van mijn niet meer gemoeten.
Besluit: Against Me! blijft het goed doen, maar ik hoop dat ze voor het volgende album toch een andere invalshoek kiezen, want dit is zo'n beetje hetzelfde als het voorgaande album. Er zit natuurlijk wel wat verschil in, maar wat experimenteren kan nooit kwaad, en ik ben benieuwd naar wat deze mannen nog allemaal kunnen.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.