Tangerine Dream - Mars Polaris (1999)

Mars Polaris van Tangerine Dream is opnieuw een klasse product uit hun toplijn van albums. De productie en composities staan op het hoogste niveau. Tot op heden heb ik de heren uit Berlijn niet kunnen betrappen op fouten. Zowel ritmisch als melodieus zit het aan alle kanten gebeiteld. Daarnaast is het erg meeslepend en wordt ik althans bijna de boxen ingezogen. Op Mars Polaris is dus goed te horen wie heer en meester zijn binnen de elektronische muziek.

De muziek die Tangerine Dream componeerde voor Mars Polaris maakte onderdeel uit van een NASA project. Het was de bedoeling dat grote delen van de muziek zouden worden gebruikt in een documentaire over de Mars Polar Lander. Deze capsule werd op 3 januari 1999 gelanceerd en verongelukte op 3 december 1999. De geplande documentaire werd hierdoor afgeblazen.

Daarnaast gaf Tangerine Dream een live optreden op 12 juni 1999 in de Duitse stad Osnabrück alwaar het KlangArt festival plaats vond. Tijdens dit optreden speelde Tangerine Dream vele stukken van Mars Polaris live.

Deze plaat staat ook nergens meer in de catalogus te koop, zal deze plaat ook aan mijn neus voorbij gaan op cd net als Underwater Sunlight.

Stuur mij eens een pm over deze schijf kan ik je wat mer info geven.

Tot en met 1984 is TD voor velen hier op mu.me een super goede band, maar heb gelezen dat veel na dat jaar afgehaakt zijn, ik heb alles hier op mu.me veelvuldig gelezen en bekeken nu bij TD, maar volgens mij zijn Underwater Sunlight en deze plaat van dezelfde groote als albums zoals Phaedra, Rubycon,Force Majeure, Stratosfear Tangram en White Eagle. Klopt dat, of zijn er nog meer studio klassiekers van dezelfde orde als ik net hierboven beschreven heb. De live opnamen is mij wel heel erg duidelijk wat de besten zijn nu.

Zoals je zult zien in mijn top 10 staat dit op de eerste plaats. Op dit album is voor mij althans te horen dat hier zowat alles op te horen is wat Tangerine Dream voor mij is. Ingehouden spanning een fraai stevig werk om helemaal in op te gaan. Dit album gaat zeker mee als er ooit reizen worden aangeboden naar Mars voor de gewone man.

Nou dit is geen klassieker verre van dat. Het is aardig en leuk voor een regenachtig avondje. Leuke tracks maar te veel wisselvallig van kwaliteit. Pilots of the Ether belt is de blocknuster op dit album, maar om nou te roepen dat dit een topper is, dan zeg ik nee sterkere plaat van vader en zoon Froese is Goblin's Club dat is gewoon een ijzersterk album dat mijlen ver boven dit album uitsteekt. Maar ja als jij hem hoort vind je hem misschien wel goed. Wie weet.

En al is het geen klassieker, het blijft na al die jaren wel spannend klinken en daardoor voor mij wel een meesterwerk. Van de eerste paar draaibeurten weet ik nog dat ik bepaalde zaken zo zo vond, maar op dit moment kan ik niet meer precies aanwijzen waar dat nu was. Daarvoor heeft dit album zich te veel heer en meester gemaakt in mijn opinie.

Op zich is er weinig mis met dit album, alleen duurt het mij te lang, waardoor het me op een gegeven moment niet meer pakt.
Tevens hadden vader en zoon Froese wel wat vaker gas terug mogen nemen, aangezien er eigenlijk alleen maar ritmische tracks op staan, waarvan sommige ook te lang duren, zonder dat het echt ergens heen gaat.
De opener van deze plaat is absoluut een toppertje: een avontuurlijke, spannende en opzwepende track. Andere hoogtepunten zijn Outland (The Colony) en Astrophobia (vooral het begin is erg goed).
Geen hoogvlieger, maar zeker niet slecht. Maar m'n kaken vliegen nou ook niet direct open, tijdens beluistering van Mars Polaris. Immers heeft TD beter werk afgeleverd.
Toch zitten er genoeg interessante muzikale bevindingen op dit album, en krijgt ie van mij daarom toch een 3,5.

Jammer, dit is mijn oren het beste van Tangerine Dream heeft gemaakt. Het pakt me van de eerste tot de laatste noot. Dit na vele draaibeurten. Een waar meesterwerk pur sang.

Gisteren nog een beluisterd, en het blijft voor mij niet de sterkste van TD ondanks dat ik hem 5 sterren geef. en dat gaat ook naar beneden. Het is een te langdradig album dat verzand in te veel van het zelfde. Zelfs Rocking Mars de live release die in de Vault serie is uitgebracht maakt het niet beter. Nee het is niet mijn album. De combinatie Edgar & Jerome Froese hebben beter materiaal gemaakt dan deze.

Vooralsnog blijf ik op vijf sterren zitten die zijn er zat in de ruimte. Wellicht raak ik op een gegeven moment van dit album in een soort trance, waardoor ik het niet meer helder hoor. Zal hem eens luisteren terwijl iemand met een zekere regelmaat van de klok een emmer met koud water over me heen gooit.

Lijkt me een originele, maar geen prettige luister-ervaring .

Overigens moet ik er bij vermelden, dat dit één van de albums was, die ik bij me had, tijdens een rondreis door China, een jaar of 8 geleden.
Tijdens de verschillende ritten in de trein en/of de tourbus, had ik dit album vaak in m'n discman zitten. De combinatie van de muziek en de verschillende landschappen die aan me voorbij trokken, terwijl ik uit het raam keek, zorgde ervoor dat de muziek voor mij een extra dimensie kreeg.
Wat dat betreft krijgt de muziek op dit album meer impact als je er bij wijze van spreke een (natuur)-documentaire bij zou kijken, of op reis bent, en ondertussen dit album draait. Heel veel, en dan vooral instrumentale muziek wordt beter, als je er een bepaald beeld bij krijgt.
Of simpelweg je ogen sluiten, en de muziek ervoor laten zorgen, dat je verbeelding er zelf iets bij haalt. Dit album vereist dat wat dat betreft meer, dan toegankelijkere albums van TD, zoals Le Parc en Underwater Sunlight, om maar wat voorbeelden te noemen.

Van dit album heb ik nu de live opnames uit 1999 beluisterd,maar ik vind dit wel een sterke periode van TD. je kunt horen dat de geluidsapparatuur hier beter voor elkaar is dan ooit. ik vind dit lekker dromerige luistermuziek hierop die je in hogere sferen brengt, het klinkt live erg goed en zuiver, ook de productie is formidabel live. ik vind dit een betere periode dan vanaf midjaren 80 geloof ik. of beter, ik denk dat ik meer kan genieten van deze periode is wat beter verwoord denk ik. op basis van live opnamen ga ik hier nog geen stem op uitbrengen, omdat de studio versies soms behoorlijk anders kunnen klinken vind ik.

Studio versie is zonder de Gitaar van Gerald Gradwool en dan is het een stuk kaler.

Wat het voor mij wel realistischer maakt, want naast de aarde zijn alle planeten behoorlijk kaal als ik de plaatjes mag geloven.

Net zo als dit album. Ik denk dat Edgar & Jerome sterkere albums gemaakt hebben denk maar eens aan Goblin's Club, die is vele malen strakker dan deze.

Deze staat nu op, en het bevalt heel erg.
lekker zweverig gitaartje in het eerste nummer.
Of het nu New Age is of spacerock.
Ik weet het niet, maar fijn is het wel.

Behoorlijk album van de dream. Geen meesterwerk maar hier ging het wel weer de betere kant op na een aantal wat mindere albums hiervoor. 4 sterren

Ben het eens met tangmaster dat Goblins club een klasse beter is op alle fronten