Kacey Musgraves - star-crossed (2021)

Kacey Musgraves... ik vond Golden Hour een prima plaatje, maar meer ook niet. Maar het sloeg aan bij mijn partner en het bleek de perfecte soundtrack voor een roadtrip in de Verenigde Staten in 2018, één van de allermooiste vakanties ooit (ik denk zelfs wel de mooiste, ondanks dat het niet de eerste keer VS was).

Golden Hour werd daardoor een album dat voor altijd verbonden blijft met die trip, hoor ik de nummers van dat album dan rijden we weer door woestijnen, zie ik prachtige natuurparken en beleef ik steden als New York, San Francisco en Las Vegas weer. Geen enkel album is zo intens verbonden aan een vakantie als Golden Hour. Het concert in Amsterdam later dat jaar was een heerlijk toetje.

Haar oudere albums vond ik ook prima, maar hadden zeker niet dezelfde impact.

Star-crossed is het eerste album van Kacey voor mij dat nieuw verschijnt en waar ik naar uit kon kijken. Gek genoeg deed ik dat niet echt. Het zou zomaar kunnen dat Golden Hour gewoon een status aparte heeft in mijn collectie. Was ik daar aanvankelijk ook niet een beetje neutraal over? Was het niet zo dat de herinneringen het allemaal mooier maakten waardoor ik er zo van ben gaan houden? En zou er op dit nieuwe album wel een Slow Burn staan?

Het antwoord kan nu gegeven worden: neen! Het is allemaal wat meer pop en hier en daar ontwaar ik wat effectjes op haar stem (was dat nodig?!). In mijn oren allemaal wat flets ten opzichte van het geweldige Golden Hour. Maar ook daar had ik wat meer tijd nodig. Ik vermoed dat dit veel draaibeurten in de auto gaat krijgen; wie weet doet ons Nederlandse landschap ook wel wonderen!

Star-crossed helt over naar de pop-kant die we op de voorganger al konden horen, en dat is opvallend daar haar huwelijksperikelen hier verwerkt worden. Ik vind de wat meer kwetsbare en langzamere nummers er dan ook wat meer bovenuit steken.

Is het een slecht album? Nee, zeker niet. Ik had alleen iets meer van een 'divorce-album' verwacht. Dat zou toch een meesterwerk kunnen opleveren en een meesterwerk is dit zeker niet. Maar het is zeker niet onaangenaam om naar te luisteren. Vijftien persoonlijke nummers in een dikke drie kwartier. We kunnen weer even vooruit met Kacey.

Kacey Musgraves nieuwe album is er inderdaad één die niet in een luisterbeurt of twee / drie te doorgronden en beoordelen valt. Zoals één van mijn voorgangers schreef "de songs zijn niet instant". Ook ik had een paar luisterbeurten nodig, maar het album begint inmiddels steeds fijner te landen.

Het knappe vind ik dat Musgraves een break-up album heeft gemaakt waar het traditionele moddergooien en strooien met verwijten achterwege blijft. Vanuit haar eigen perspectief bezingt ze in drie delen de pijn van het uit elkaar groeien, de onvermijdelijke break-up, maar ook het nieuwe begin dat erop volgt. Steeds weer zonder vinger wijzen en zonder verwijten (al kun je er tussen de regels door soms wel uitpikken). Iets waar menig volwassene (lees: ouder) nog iets van kan leren, zoals ik ieder jaar weer ervaar in mijn werkveld.

Het verhaal vanuit Musgraves perspectief is de kracht en tegelijk bij momenten ook de zwakte van het album. Hoe kijkt ex-man Ruston Kelly tegen de break-up aan? Wat is zijn verhaal? star-crossed maakt me daar eigenlijk wel benieuwd naar. Wie weet zet hij zijn gevoelens ook nog wel om in muziek.

Het album is opgezet als Shakespeariaanse tragedie. Het eerste deel van het album verhaalt voornamelijk over de periode dat Musgraves en Kelly getrouwd waren. De liefde staat centraal, al hoor je in menig song het onbehagen al doorschemeren. Zo zingt Musgraves in cherry blossom girl: "I'm your cherry blossom, baby, Don't let me blow away, I hope you haven't forgotten, Tokyo wasn't built in a day". Vergelijkbaar zinsnedes zijn ook terug te horen in de andere openingsnummers van het album.

Vanaf het nummer justified verschuift het album richting de onvermijdelijke break-up. Hier is de scheidslijn tussen verdriet, verwijt en nieuwe hoop dun. Zeker in dit deel was het makkelijk geweest met verwijten te strooien en haar ex-man eens goed de waarheid te vertellen. Iets wat ze hier en daar best doet, maar gelukkig steeds weer op een respectvolle manier, het goede dat er geweest is daarbij niet uit het oog verliezend. Het einde van camera roll vind ik daarvan een mooi voorbeeld. "Anyway, thanks, For all the nights and the days, And everything that you gave, I'll never erase it, There's one where we look so in love, Before we lost all the sun, And I made you take it".

Het laatste deel van het album breekt aan. Het is tijd om vooruit te kijken. Musgraves doet dit op een vastberaden manier met vol vertrouwen in de toekomst. "I won't cry when the cold wind blows, Gonna let it shine, 'Cause now I know, There is a light at the end of the tunnel".

Kacey Musgraves haar vierde studioalbum (de jeugdwerkjes even buiten beschouwing latend) is er een waar ze meer opschuift richting de popmuziek. Een geluid dat past bij haar prachtige stemgeluid. Toch vind ik het als liefhebber van het traditionele Amerikaanse country / roots geluid best een beetje jammer dat de country voor even (grotendeels) in de ban is gedaan. Hoe dit album zich verhoudt tot de drie schitterende voorgangers kan ik nu nog niet zeggen. Want zoals ik bij het begin van deze recensie al schreef: "star-crossed is geen album dat zich in een luisterbeurt of twee / drie laat vangen".

Recensie op de krenten uit d pop:
De krenten uit de pop: Kacey Mugraves - star-crossed (2021) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacey Mugraves - star-crossed (2021)
2024 is voor mij het jaar van Kacey Musgraves met een uitstekend nieuw album en een geweldige tour, maar ik krijg langzaam maar zeker ook steeds meer waardering voor het verguisde star-crossed

Ook het afgelopen jaar heb ik star-crossed van Kacey Musgraves meerdere malen een mislukt album genoemd. Het breakup album van de Amerikaanse muzikante werd verguisd door de critici en ook de fans van Kacey Musgraves waarderen het album in de meeste gevallen een stuk lager dan haar andere albums. Ik heb de laatste weken toch maar weer eens flink wat tijd gestoken in star-crossed en ben inmiddels een stuk positiever over het album. star-crossed biedt meer ruimte aan pop en elektronica, maar bevat toch ook meerdere ingrediënten van het Kacey Musgraves geluid dat me zo dierbaar is. star-crossed is niet het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar veel beter dan ik lang dacht.

Same Trailer Different Park vond ik de grootste countrypop belofte van 2013, Pageant Material een van de beste albums van 2015, A Very Kacey Christmas uit 2016 een van de leukste kerstalbums aller tijden, Golden Hour het beste album van 2018 en een van mijn favoriete albums aller tijden en Deeper Well ligt absoluut op koers om mijn favoriete album van 2024 te worden. Je kunt dus wel zeggen dat ik een groot fan van Kacey Musgraves ben, maar desondanks had ik weinig met het in 2021 verschenen star-crossed.

Het breakup album van de Amerikaanse zangeres had wat mij betreft een album vol country tranentrekkers moeten worden, maar het werd een album met veel pop en flink wat elektronica en wat mij betreft veel te weinig country. De organisatie achter de Grammy’s dacht er net zo over en sloot het album uit voor de country categorieën. Daar was een hoop gedoe over, zeker nadat het management van Kacey Musgraves had laten onderzoeken hoeveel country elementen er nu precies waren te vinden op star-crossed en dat bleken er meer op Golden Hour, dat natuurlijk ook geen echt countryalbum is. Het werd een bijna semantische discussie, maar het gaat er natuurlijk om hoe een album aanvoelt en star-crossed voelde voor mij aan als een popalbum en lange tijd als een teleurstellend popalbum, al was ik in mijn eerste recensie nog voorzichtig positief.

Gezien mijn enorme liefde voor het werk van Kacey Musgraves heb ik de afgelopen weken Golden Hour en Deeper Well eens laten liggen tijdens wandelingen en heb ik me gestort op star-crossed. Het is het album dat Kacey Musgraves maakte nadat haar huwelijk met singer-songwriter Ruston Kelly op de klippen was gelopen en haar gedesillusioneerd had achtergelaten. Ze omschreef het album zelfs als een moderne tragedie geïnspireerd door Romeo & Juliet en noemde Bill Withers, Daft Punk, Sade, Eagles en Weezer als belangrijkste inspiratiebronnen, wat niet de inspiratiebronnen voor haar eerdere albums zullen zijn geweest.

Logisch dus dat star-crossed anders klinkt dan het terecht zo geprezen Golden Hour, maar naast verschillen zijn er ook overeenkomsten tussen beide albums. Zo is de stem van Kacey Musgraves ook op star-crossed prachtig en tekenen Ian Fitchuk en Daniel Tashian wederom voor een bijzonder fraaie productie. Elektronica speelt een grotere rol op het album, maar ook star-crossed heeft een organische basis. In tekstueel opzicht is star-crossed een zeer persoonlijk en emotioneel album, wat op bijzondere wijze contrasteert met de op zich niet heel donkere en vaak wat lome muziek op het album.

Ook na alle beluisteringen van de afgelopen weken vind ik star-crossed nog niet zo goed als de andere albums van Kacey Musgraves, maar mijn waardering voor het album is wel toegenomen. Het album bevat een aantal hele sterke songs, die zeker niet onder doen voor de songs op de andere albums van de Amerikaanse muzikante, en heeft een bijzondere flow, die wordt versterkt door het gebruik van elektronica. Een song als if this as a movie.. wordt voor mij zo langzamerhand onweerstaanbaar en zo staand er meer songs op het album.

Het is een flow waar je even in moet komen, zeker als je een voorkeur hebt voor de meer folk en country getinte songs van Kacey Musgraves, maar als dit eenmaal lukt merk je dat ook het breakup album van kacey Musgraves die bijzondere sfeer heeft die al haar andere albums kenmerken. Ik heb me meer dan eens zeer negatief uitgelaten over star-crossed, maar moet dit na de afgelopen weken flink relativeren. Erwin Zijleman