Wild Turkey - Rarest Turkey (2002)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Audio Archives
-
Soldier Boy (4:58)
-
Brother (5:37)
-
Street Walker (5:05)
-
Rich Man's Woman (3:54)
-
Social World (7:10)
-
Good Old Days [Single Version] (3:01)
-
Life Is a Symphony [Single 'B' Side] (3:40)
-
If You See Kay (4:13)
-
One Sole Survivor [Live] * (4:48)
-
Gary Pickford-Hopkins - Winning Card * (2:42)
-
Gary Pickford-Hopkins - Saint & Sceptic * (3:03)
-
Gary Pickford-Hopkins - Big Time Loser * (3:33)
-
Gary Pickford-Hopkins - One Night Stand * (3:11)
-
Gary Pickford-Hopkins - Rock 'n' Roll Dreamer * (2:32)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
37:38
(57:27)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 12 december 2023, 17:27 uur
In 2002 op cd en in 2016 bovendien op elpee verschenen. De postume verzamelaar van Wild Turkey, de groep die aanvankelijk aandacht kreeg vanwege de ex-bassist van Jethro Tull, de man met haarband Glenn Cornick. Die verzamelde meer dan capabele muzikanten om zich heen, waarbij zanger/akoestische gitarist Gary Pickford-Hopkins, leadgitarist Alan 'Tweke' Lewis, pianist Steve Gurl en drummer Jeff Jones.
Op de eerste plaat speelde Jon Blackmore vaak luid slaggitaar, zijn opvolger op de tweede plaat Mick Dyche deed dat iets ingetogener. Voor de concertenreeks na het uitbrengen van de tweede worp trad Bernie Marsden toe als leadgitarist.
Die had kort tevoren blues geblazen in de muziek van hardrockers UFO en zou later onder meer met Jon Lord en Ian Paice van Deep Purple werken en vervolgens bij het Whitesnake van David Coverdale landen, eveneens ex-Deep Purple.
Rarest Turkey begint met vijf demotracks uit de periode Bernie Marsden, dus uit de periode na hun tweede album. Daarna volgt werk van eerdere dagen: singleversies en B-kanten met Tweke Lewis als leadgitarist. Er wordt afgesloten met solowerk van zanger Pickford-Hopkins.
Marsden bracht ook blues in Wild Turkey, dat daarmee een ander geluid kreeg. De muziek wordt compacter en minder experimenteel, ver verwijderd van het debuut en iets minder ver van de opvolger. Eigenlijk begrijp ik wel dat Wild Turkey er niet in slaagde een nieuw platencontract te tekenen: de afstand tot de muzikale wereld van Jethro Tull was te groot geworden.
Neemt niet weg dat dit als verzamelaar een prima album is, méér dan wat je normaal gesproken onder dat fenomeen verstaat. Pickford-Hopkins vond na het uiteenvallen van de groep onderdak bij Rick Wakeman, Marsdens ster zou nog hoger rijzen.
Maar eerst ga ik meer Wild Turkey luisteren. Het postuum uitgebrachte livewerk mag er zijn en omdat dit op YouTube is te vinden, kan ik lekker door met mijn reis door de carrière van Bernie Marsden. Over die concerten vertelt hij in zijn biografie Where's My Guitar? enkele leuke anekdotes, wordt vervolgd!
Op de eerste plaat speelde Jon Blackmore vaak luid slaggitaar, zijn opvolger op de tweede plaat Mick Dyche deed dat iets ingetogener. Voor de concertenreeks na het uitbrengen van de tweede worp trad Bernie Marsden toe als leadgitarist.
Die had kort tevoren blues geblazen in de muziek van hardrockers UFO en zou later onder meer met Jon Lord en Ian Paice van Deep Purple werken en vervolgens bij het Whitesnake van David Coverdale landen, eveneens ex-Deep Purple.
Rarest Turkey begint met vijf demotracks uit de periode Bernie Marsden, dus uit de periode na hun tweede album. Daarna volgt werk van eerdere dagen: singleversies en B-kanten met Tweke Lewis als leadgitarist. Er wordt afgesloten met solowerk van zanger Pickford-Hopkins.
Marsden bracht ook blues in Wild Turkey, dat daarmee een ander geluid kreeg. De muziek wordt compacter en minder experimenteel, ver verwijderd van het debuut en iets minder ver van de opvolger. Eigenlijk begrijp ik wel dat Wild Turkey er niet in slaagde een nieuw platencontract te tekenen: de afstand tot de muzikale wereld van Jethro Tull was te groot geworden.
Neemt niet weg dat dit als verzamelaar een prima album is, méér dan wat je normaal gesproken onder dat fenomeen verstaat. Pickford-Hopkins vond na het uiteenvallen van de groep onderdak bij Rick Wakeman, Marsdens ster zou nog hoger rijzen.
Maar eerst ga ik meer Wild Turkey luisteren. Het postuum uitgebrachte livewerk mag er zijn en omdat dit op YouTube is te vinden, kan ik lekker door met mijn reis door de carrière van Bernie Marsden. Over die concerten vertelt hij in zijn biografie Where's My Guitar? enkele leuke anekdotes, wordt vervolgd!
* denotes required fields.
* denotes required fields.