Admiral Freebee - The Gardener (2021)

Toen de tracklist voor The Gardener bekend werd, vond ik het een vreemde keuze van den Admiraal om zijn volledige Don't Follow Me, I'm Lost EP op het nieuwe album te zetten. Zeker omdat je dan alsnog met 10 nieuwe nummers overblijft en eerlijk gezegd, ik denk dat ik The Gardener hoger had gewaardeerd moesten de 5 songs van de EP hier weggelaten zijn. Ik had in eerste instantie schrik dat The Gardener door de toevoeging van die nummers niet als één geheel ging aanvoelen, maar dat is gelukkig niet het probleem. Neen, het is (en zeker naar het einde toe) gewoon allemaal net iets te gezapig, te langzaam en teveel van hetzelfde. Het is duidelijk dat Admiral Freebee nog altijd de kunst van geweldige songs schrijven beheerst - hoogtepunt is No One Can Stop Me Now, maar ik ben misschien bevooroordeeld omdat ik dat in een geweldige live-uitvoering heb gezien in Kavka waar hij Jan Jambon, de Belgische minister van Cultuur, er eventjes in verwerkte - maar het is gewoon een te lange plaat die mijn aandacht niet kan vasthouden. Wel interessant om te zien hoe hij er een andere stijl op nahoudt en dat het toch nog altijd wel als Admiral Freebee klinkt. Hij switchte naar een meer elektronische sound doordat hij een tenniselleboog had opgelopen (door het gitaarspelen dan nog, niet door het tennissen) en ik denk misschien wel dat dit door de andere sound nog een groeiertje kan zijn. Dat is met Don't Follow Me, I'm Lost tenslotte ook gebeurd.