Dawn of Solace - Flames of Perdition (2022)

Ik vind Ashes een van de leukste emo tracks van 2020 en was wel benieuwd naar de vrijgegeven singles. Ze beginnen alledrie met een inleidend getokkel op 100% volume en daar moet dan de gitaar en zang nog overheen. De gitaarsound is afgestemd op geluidsstandje generiek en dat maakt het er voor mij niet makkelijker op om te blijven luisteren. White Noise heeft wel een aardige solo maar het is me allemaal wat te druk aan het worden als de toetsen ook nog met de melodielijn mee wil. Met het oorverdovende getokkel wordt de single ook weer afgesloten.

Tuomas Saukkonen, de man achter dit project (en vele andere), is de Stephen King van de metal: uitgevers en fans kunnen zijn productiviteit amper bijbenen. En net als bij King is alles dat hij uitbrengt min of meer de moeite waard. Dawn Of Solace laat de wat meer ingetogen kant van Saukkonen horen, met stemmige, lang uitgesponnen tracks die slechts sporadisch echt heavy worden. Fraai is het allemaal weer wel, al gaat ook hier de cleane zang van de beste man op gegeven moment een beetje tegenstaan, net als op het vorige album. Net iets te zeurderig en vlak. Afgezien daarvan wederom een prima album van de alleskunner.

Lekker plaatje weer, al weet deze me minder te pakken dan de vorige en dat heeft inderdaad ook met de hierboven door mijn collega recensenten reeds genoemde aspecten.

Ja hier een beetje hetzelfde gevoel. Een beetje een herhalingsoefening verder met minder impact maar toch wel weer een paar aardige nummers. Event Horizon bijvoorbeeld.