Endless Boogie - Admonitions (2021)

De foto op hun beginpagina op Facebook laat zien wat de band Endless Boogie het liefst doet, bier drinken. Deze rockband werd in 1997 opgericht in Brooklyn, New York en zou pas in 2008 hun goed ontvangen debuutalbum Focus Level uitbrengen. Hun groepsnaam is ontleend aan John Lee Hookers gelijknamige album uit 1971. De groep repeteert alleen als de andere leden hun frontman Paul Major zijn huis uit kunnen krijgen. Major is vooral bekend als zeldzame platenhandelaar. Nog een bijkomend probleem is dat de leden nu verspreid over de hele wereld wonen. De dubbel-lp Admonitions (in het Nederlands waarschuwingen) is opgenomen in twee sessies. De eerste was in de landelijke rust van de Stockholmse archipel in 2018, de tweede in een krappe kelderstudio in Brooklyn in februari 2020. Het album duurt maar liefst 83 minuten en telt slechts zeven nummers. De meer dan 22 minuten durende opener The Offender zet meteen de toon, de zang is bezwerend, de muziek energiek en ongepolijst en heeft een duidelijk live gevoel. Wat meer ingetogener van aard is het andere meer dan 22 minuten durende Jim Tully. Op dit nummer zingt Kurt Vile mee en speelt tevens synthesizer en resonator slide gitaar. Zolang deze heren ongepolijste platen blijven maken als Adminitions, mogen ze van mij weer een aantal jaren besteden aan hun favoriete bezigheid, bier drinken.

The Boogie is back!

Geweldige plaat alweer!

Man o man, wat is Counterfeiter een ongelooflijk lekker nummer weer! Die groove!! De bijdrage van Kurt Vile is in dit nummer, hoe gek het ook klinkt want hij zingt maar 3 woorden, ook geniaal. Tip: Zet je koptelefoon en de rest wijst zich vanzelf...

Rest bij mij de vraag: Wat mis ik op mijn enkele officiele cd-versie van ruim 78 minuten met ook 7 nummers, terwijl het dubbele vinyl ruim 82 minuten klokt. 2 lp's of 1 cd met 7 nummers. Alleen duren de 2 lp's in totaal vier minuten langer. Of zit er soms vier minuten stilte daarop?

Lura, is jouw stuk gebaseerd op de vinyl versie of een download van de vinylversie? Ik heb nl. via de distributeur een officiele cd-versie ontvangen. 1 cd die ruim 78 minuten duurt. Het tijdsverschil zit het hem in het laatste nr. Incompetent Villains of 1968. Die is op de cd ingekort van 9.07 naar 5.10. Erg jammer.

Waarom je ziel aan Satan verkopen als je hem ook voor een intiem huiskamerconcert thuis mag uitnodigen. Het bluesy The Offender is een heerlijke psychedelische trip van ruim tweeëntwintig minuten. Soms moet je gewoon ver boven de muziek staan en afwijken van de gemiddelde songlengte. Ah, een ouderwetse jamsessie, hoor ik je denken. Nee, daarmee doe je Endless Boogie ernstig tekort. Eindeloos absoluut, maar man, man, man wat is dit toch een heerlijke introductie van Admonitions, ondertussen alweer het zesde album van deze uit Brooklyn afkomstige slopende groovende rockmachine. The Offender is een uit de hand lopend feestje van vuile lancerende gitaarriffs die Paul Major samen met zijn maatjes Jesper Eklow en Matt Sweeney uit hun instrumenten laten ontsnappen en welke als een onheilspellende laaghangende avondmaan het fictieve Gotham City in zijn greep houdt.

Stadsduivel Paul Major is een langharige gevaarlijk uitziende gestalte met een afgeleefd uiterlijk die met zijn band Endless Boogie kilo’s aan stonerrock zand uit de versterkers blaast. De missing link tussen de zompige woestijnsound van ZZ Top en het destructieve Ministry geweld. In een grijs verleden zou Endless Boogie de ideale kandidaat zijn om het New Yorkse muziekwalhalla CBGB volledig plat te spelen. Waarna de politie er de volgende dag een bordje onder hangt dat de tent voor eeuwig zijn deuren sluit. Exit, Rest In Peace. Als er een band is die het tegenwoordig verdient om zich bij de illustratieve namen te voegen is het Endless Boogie wel. De oude garde geeft symbolisch de fakkel door aan de energieke nieuwe generatie, die het memorabele pand tot aan de grond laat afbranden. Grappig eigenlijk, als je beseft dat zestiger Paul Major al in 1954 geboren is en een twintiger was toen Patti Smith, Television en Ramones die beruchte club onveilig maakten.

Endless Boogie heeft al vanaf 1997 bestaansrecht, maar het duurt ruim 10 jaar voordat debuutalbum Focus Level het licht ziet. Er is lang genoeg flink gesleuteld aan die hypnotiserende basis, waarvan vervolgens minimaal afgeweken wordt. Het beangstigende stemgeluid van Paul Major heeft hooguit een ouder slijtagerandje gekregen. Hij durft in 2008 de duivel al recht in de ogen aan te kijken, en hedendaags zou Paul “Top Dollar” Major moeiteloos een hotelkamer met hem delen. De nodige flessen aan sterke drank zorgen voor voldoende inspiratie, en als zijn duistere metgezel verdoofd de roes uitslaapt, zou de woest uitziende frontman zich door het werkmateriaal heen werken.

Met de garagerocker Disposable Thumbs herbeleven we de roerige jaren zestig, als een jeugdige Paul Major kennis maakt met Velvet Underground, MC5 en The Stooges. Bands die het startpunt vormen voor zijn obscure muziekverzameling die zoveel invloed op de Endless Boogie sound uitoefent. Als een ware maniakale rioolman kronkelt hij door de nachtelijke straten, zijn honger stillende met een overdosis aan demonisch gitaargehuil en andere zes snarige gekkigheid. Och, het is gelukkig niet allemaal zo heftig. Bad Call is een ouderwetse rocker, die vrij weinig afwijkt van het standaard stampwerk. Gewoontjes, maar wel lekker in het gehoor liggend.

Wat moet het voor Kurt Vile een genot zijn om bij dit duistere gezelschap aan te sluiten. Voegt hij daadwerkelijk veel toe aan het hallucinerende trippende Counterfeiter? Welnee, dit is gewoon genieten geblazen. Als er een track nog het dichtste bij een jamsessie in de buurt komt, is dat Counterfeiter wel. De gitaar inpluggen, en spelen maar! De slowrock van hoofdgerecht Jim Tully pakt je als een herhalende mantra volledig in. Een beetje zuigend, licht groovend met de nodige geestverruimende gruis. Een wurgslang die langzaam dichterbij komt, zijn prooi vriendelijk goedendag wenkt en deze onder bezwerende hypnose totaal verslindt. Paul Major in de onwetende slachtofferrol, wachtend op zijn naderende einde. Het geduld van bassist Mike Bones en slagwerker Harry Druzd wordt beloond als ze de koortsstuipende waanzin van klonterige afscheiding voorzien om vervolgens weer in die doodse stilte te verdwijnen.

Het lugubere The Conversation vergt meerdere luisterbeurten. In eerste instantie doet het verhaalelement afbreuk aan de opbouwende duistere spanning. Pas later dring je de psychotische gedachtegang binnen en krijgen de woorden meer impact. De in zichzelf verkerende dronken vreemdeling veranderd in een onbetrouwbare met krankzinnigheid voedende passant. Het gesprek wat maar niet plaats wil vinden, maar in het hoofd al uitgespeeld is. Het trauma verwerkende The Incompetent Villains of 1968 zoekt de historische geesten van de vogelvrij verklaarde antihelden op. Brokken aan voortschuivende baspartijen reinigen destructief de hersenen om in stilte een verpletterende indruk achter te laten. Waarom bang zijn voor de toekomst, als het verleden nog geen plek gekregen heeft. Admonitions, de Bijbelse plagen en de zeven hoofdzonden ineen, locatie New York.

Endless Boogie - Admonitions | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Leon heeft het licht - of moet ik zeggen de duisternis - gezien!

Ergens in 2013 hoorde ik John Cameron, gitarist in Claw Boys Claw zeggen dat hij Endless Boogie echt goed vond.

Jarenlang niets mee gedaan natuurlijk, maar de naam was blijven hangen.

Vorige week zag ik deze plaat lekker afgeprijsd te koop en daarom toch eens meegenomen.

Geen spijt van. Wat een plaat. Lang uitgesponnen gruizige bijna psychologische desertrock. Helemaal in mijn straatje.

Veelal instrumentaal met enkel wat praatzang.

Ik ga hier meer van beluisteren .