Gov't Mule - Heavy Load Blues (2021)

Het zal best een goed album zijn, prima opgenomen en met goede musici, maar dat wat ik voor het gemak maar even "het bluesgevoel" noem (enigszins subjectief natuurlijk) dat ontbreekt hier voor mij geheel. En er is heus wel bluesrock of blanke blues die ik wél kan pruimen: John Mayall, Savoy Brown, Alexis Korner, Paul Butterfield, Canned Heat bijvoorbeeld. Maar dit is me te massief, ik krijg het Spaans benauwd als ik dit hoor. Jammer, maar helaas.

Ik vind dit wel erg goed zeg! Hun werk kan me lang niet altijd bekoren, ik vind een plaat van Gov't Mule vaak een slepende zit. Maar deze luistert heel goed weg en heeft inderdaad een fijne warme retrosound. Die gaat nog eens vaker op, maar plaat van het jaar gaat mij dan weer wat ver

Ik ben dan ook een fanboy, zoals dat hier op de site wordt genoemd. Bij elke band/artiest zit wel zo een user die op elk bericht reageert en maar moeilijk kritiek kan hebben.

Misschien taant mijn enthousiasme nog, maar misschien ook niet. Het is hoedanook heel erg lekker.

Gov’t Mule flikt het weer. Anno 2021 komen ze met nieuwe muziek en ze hebben zichzelf nog weer verder ontwikkeld. Ditmaal is het blues/blues rock wat met een Mule sausje wordt overgoten… en dit smaakt mij prima. De cd draait inmiddels bijna dol in mijn speler. O wat hou ik van deze manier van vrijheid. Gewoon spelen, elkaar vinden in de muziek en elkaar vrijlaten in het spelen van de nummers… een ware groepsaktie van een sterke en volwassen band. Ditmaal gebracht met een live sound en een authentiek en retro geluid, heel tof. Alleen de blazers kunnen mij net niet genoeg bekoren… daarom voorlopig een 4,5. Maar ach je moet soms ook iets te zeuren hebben…

Chapeau, dit zouden meer gebruikers hier moeten doen.

Hoe meer ik hem beluister hoe beter hij bevalt. Het zal waarschijnlijk niet mijn plaat van dit jaar zijn, maar hij staat wel hoog in de lijst. Bijzonder trouwens gezien hij daar omgeving is met voornamelijk moderne progmetal. Tegelijkertijd laten ze andere, in mijn optiek erg sterke bluesrock platen van dit jaar (the black Keys, Cedric Burnside) duidelijk achter zich.

Een heerlijke plaat die van mij eigenlijk nog wel langer had mogen duren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gov't Mule - Heavy Load Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Gov't Mule - Heavy Load Blues
Het oeuvre van de Amerikaanse band Gov’t Mule ging tot dusver vrijwel volledig langs me heen, maar het met blues gevulde Heavy Load Blues vermaakt vijf kwartier lang meedogenloos met muzikaal vuurwerk

Warren Haynes, de voorman van de Amerikaanse band Gov’t Mule wilde altijd nog eens een bluesalbum maken en heeft dat nu gedaan. Dat had de band best wat eerder mogen doen, want Heavy Load Blues is vijf kwartier lang onweerstaanbaar lekker. De band speelt de pannen van het dak, met een hoofdrol voor het Hammond orgel en natuurlijk voor de gitaren van Warren Haynes die er de ene na de andere geweldige solo uit perst. De ritmesectie speelt al even goed en ook in vocaal opzicht is er niets aan te merken op Heavy Load Blues, dat put uit de archieven van de blues, maar ook een aantal prachtsongs aan het genre toevoegt. Niets nieuws onder de zon, maar man wat is het goed.

De Amerikaanse band Gov’t Mule bestaat al sinds 1994 en heeft inmiddels een dozijn studioalbums en eenzelfde aantal live-albums op haar naam staan. In mijn platenkast is echter helemaal niets van de band te vinden en ik kan me ook niet herinneren dat ik heel vaak naar de muziek van Gov’t Mule heb geluisterd.

In mijn herinnering maakte de band in het verleden een vrij stevige mix van hardrock, bluesrock en Southern Rock, die misschien wel lekker klonk, maar wat mij betreft niet heel onderscheidend was. Op het onlangs verschenen Heavy Load Blues klinkt de band flink anders en het geluid op het nieuwe album bevalt me zeer. Gov’t Mule voorman Warren Haynes wilde altijd nog eens een puur blues album maken en dat is wat Heavy Load Blues is geworden.

Ik gaf hierboven aan dat ik de muziek van de Amerikaanse band in het verleden niet heel onderscheidend vond. Het is maar de vraag of Heavy Load Blues zo onderscheidend is, want ik ken talloze albums met het soort blues dat op dit nieuwe album van Gov’t Mule wordt gemaakt. Het doet er in dit geval niet toe, want Gov’t Mule heeft een album gemaakt dat vijf kwartier lang een waar feest is.

Het is een feest van herkenning voor de liefhebbers van dit soort stuwende bluesmuziek, maar het is ook een feest vanwege de hoge kwaliteit van de muziek van Gov’t Mule. De band bestaat zoals gezegd al meer dan 25 jaar en dat hoor je, want wat klinkt het allemaal hecht en ondanks de jarenlange ervaring spat het plezier er van af.

Heavy Load Blues klinkt als een stroomtrein die lekker op gang is gekomen en voorlopig eindeloos door blijft malen. De ritmesectie speelt op het eerste gehoor oerdegelijk, maar legt een swingende basis neer die dwingt tot meedeinen. Op deze degelijke basis excelleert Warren Haynes met geweldig gitaarspel en een lekker rauwe strot.

De Amerikaanse muzikant, die ook tekende voor de productie van het album, speelt meedogenloze riffs, heerlijk bluesy licks en kan ook nog eens geweldig en zo nu en dan lekker lang soleren. De ritmesectie klinkt zoals gezegd vooral degelijk, maar toen ik wat beter op ging letten sprongen de fantastische baslijnen er alsnog uit.

Wat er ook uitspringt op Heavy Load Blues zijn de swingende bijdragen van de piano en vooral het Hammond orgel, die de blues van Gov’t Mule nog wat verslavender maken. Warren Haynes doet op het album maar één keer een beroep op blazers. Dat klinkt fraai, maar ik mis de blazers niet op de andere tracks waarin de gitaren domineren en hier en daar wat duels worden uitgevochten met het orgel, waar zo nu en dan stoom uit komt.

Het zijn bekende ingrediënten die Gov’t Mule gebruikt op Heavy Load Blues en ook de receptuur is bekend, maar de Amerikaanse band heeft er desondanks een lekker gevarieerd album van gemaakt dat zowel in tempo als in kracht flink kan variëren. Het is een album dat een aantal eigen songs bevat, maar zoals het hoort op een album als dit, ontbreken ook de covers niet, waarbij wordt geput uit het werk van de allergrootsten.

De bluestrein van Gov’t Mule dendert op Heavy Load Blues vijf kwartier door en het is vijf kwartier geweldig. Ik was een beetje bang dat ik het maar een of twee keer leuk zou vinden, maar dit album blijft maar terug komen en wordt zeker niet minder. Heerlijk. Erwin Zijleman

Ik snap niet waarom The Mule ineens zoveel aandacht krijgt, maar ik word er wel blij van.

Ik heb deze overigens vandaag eindelijk op lp binnen. Ik had deze namelijk (braaf als ik ben) bij het label zelf besteld (via Bandcamp). Inclusief inklaringskosten nog best duur. Dit moet ik volgende keer anders aanpakken.

Mijn vinylcollectie Allman Brothers / Gov't Mule is echt enorm nu. Heerlijk.

Blues-kenner/liefhebber of niet: dit is authentiek en puur, het klinkt als een klok, zeer muzikaal en een band die precies weet wat ze moet doen en laten. Het is een overtuigend verhaal wat ze brengen en de lange nummers vervelen bepaald niet. Doet me sterk verlangen naar een blues-café waar ik vroeger wel eens kwam, de geur van rook en de biertjes die langszij vlogen, de knetterende speakers.

Dat klinkt niet al te tegemoetkomend, Mssr Renard . Er kunnen toch best albums zijn die je in het geheel niet smaken? Nu lijkt het er toch een beetje op dat je een verantwoording verlangt. Dit is een houding die ik wel vaker op dit forum zie. Jammer hoor.

Strategisch stemmen, bedoel je? Daar doe ik zelf niet aan, maar verbieden kun je het uiteraard niet.
Als je je luistertijd hebt geinvesteerd in een bepaald album,, hoe goed of hoe matig het ook wordt gewaardeerd, je oordeel is toch helemaal je eigen oordeel. En dat hoef je niet toe te lichten; mag wel natuurlijk. Er was laatst een discussie, elders op het forum, over muzieksmaak subjectief vs objectief, misschien interessant om eens (terug) te lezen?

Jammer hoor, dat users hun berichten terug gaan trekken. Wat gezegd is, is gezegd, en dat wordt opgetekend in de Akasha-archieven (zou Rudolf Steiner zeggen).

Edit: Ik heb opnieuw geluisterd en toch maar een stem toegekend.

Omdat jij deze en dat Live album met jouw berichten regelmatig boven in de updates zet
Ik heb deze dus ook al 2 keer keer beluisterd en het klinkt erg lekker moet ik zeggen.

Goed om te horen, dat je het wel wat vind. Voor mij de plaat van het jaar. En dat terwijl ik niet eens zo heel veel blues meer luister. Maar deze plaat is toch wel echt heel erg goed. Ik ben benieuwd naar je eindoordeel.

Nou, deze plaat heeft een 95e plek weten te behalen in de 2021-eindlijst maar staat op plek 45 van de albumlijst van 2021. Ik vind het fijn dat the Mule wat aandacht krijgt.

Live video van Feel Like Breaking Up Somebody's Home:

https://youtu.be/qyUvxFokkiE

Ze hebben de blues goed te pakken, hier een live-in-the-studio van een non-album track:

https://youtu.be/KuCp9Xo2BQE