Lana Del Rey - Blue Banisters (2021)

Goedemorgen, wat een fraai album zeg dit Blue Banisters!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Blue Banisters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lana Del Rey - Blue Banisters
Lana Del Rey brengt haar tweede album van 2021 uit en het is een album dat een inmiddels bekend geluid laat horen, maar het wonderschone Blue Banisters voegt ook iets toe aan haar unieke oeuvre

Ik was net iets meer dan een half jaar geleden diep onder de indruk van Chemtrails Over The Country Club van Lana Del Rey. De Amerikaanse muzikante komt deze week alweer met een nieuw album op de proppen en Blue Banisters is net zo mooi of misschien zelfs nog wel mooier dan zijn voorganger. De hand van topproducer Jack Antonoff ontbreekt dit keer, maar het over het algemeen ingetogen geluid op het album klinkt krachtig en Lana Del Rey zingt mooier dan ooit tevoren. Voor liefhebbers van de van melancholie overlopende ballads van Lana Del Rey is het smullen, bijna een uur lang. Grote kans dat Lana Del Rey dit jaar met twee albums in mijn jaarlijstje terecht gaat komen.

Liefhebbers van de muziek van Lana Del Rey hebben de afgelopen jaren echt niets te klagen. Met het aan het einde van de zomer van 2019 verschenen Norman Fucking Rockwell! leverde de Amerikaanse muzikante één van de beste albums van het betreffende jaar af en ook opvolger Chemtrails Over The Country Club bleek een geweldig album.

Dat laatste album verscheen pas zeven maanden geleden, maar desondanks ligt er deze week alweer een nieuw album van Lana Del Rey op ons te wachten. Dat is zeker niet zonder risico, want verzadiging ligt op de loer, al is het maar omdat Lana Del Rey op haar laatste albums vasthoudt aan een inmiddels bekend geluid.

Dat doet ze ook op het deze week verschenen Blue Banisters, dat in muzikaal opzicht op het eerste gehoor misschien niet heel veel nieuws brengt, maar wat vind ik het weer prachtig. Blue Banisters laat misschien het bekende Lana Del Rey geluid horen, maar het is zeker geen fantasieloos vervolg op Chemtrails Over The Country Club. Lana Del Rey deed voor de afwisseling eens geen beroep op topproducer Jack Antonoff, maar produceerde het album zelf, geholpen door een aantal muzikanten die op het album zijn te horen, onder wie Gabe Simon en Drew Erickson.

Blue Banisters opent ingetogen en zelfs bijna minimalistisch met het fraaie Text Book, dat de toon zet voor de rest van het album. Veel tracks op het album zijn relatief sober ingekleurd, al bestaat de instrumentatie uit flink wat lagen, die langzaam maar zeker aan de oppervlakte komen.

De sfeervolle instrumentatie kleurt prachtig bij de unieke stem van Lana Del Rey, die ook op haar nieuwe album weer prachtig zingt en vaak nog wat mooier dan we al van haar gewend zijn. Je hoort het vooral in de ingetogen tracks, maar ook wanneer de instrumentatie wat zwaarder wordt aangezet en de nodige violen van stal worden gehaald, blijft Lana Del Rey in vocaal opzicht makkelijk overeind.

Het album lijkt na drie tracks even om te slaan met een opeens behoorlijk pompeus intermezzo met trompetten en stevige bas, maar na ruim een minuut keert Lana Del Rey terug naar het relatief ingetogen geluid van het begin van het album.

De Amerikaanse muzikante zingt weer engelachtig mooi, maar in de teksten neemt ze geen blad voor de mond, waardoor de teksten in nogal wat tracks op het albums als ‘explicit’ worden aangemerkt. Het zijn teksten waarin we een inkijkje krijgen in de gevoelens van Lana Del Rey, waardoor Blue Banisters haar meest persoonlijke album tot dusver is.

Hier en daar mis je de geniale hand van Jack Antonoff, waardoor Blue Banisters wat eenvormiger klinkt dan zijn twee voorgangers, maar als je houdt van de wat dramatische en melancholische ballads van Lana Del Rey zit je goed. Ik hou absoluut van deze kant van Lana Del Rey en vind het grootste deel van de 15 songs en ruim een uur muziek op Blue Banisters prachtig.

Ondanks het ontbreken van de hand van meesterproducer Jack Antonoff, heb ik weinig aan te merken op de productie van het nieuwe album van Lana Del Rey. De piano’s klinken prachtig en hetzelfde geldt voor de stem van de Amerikaanse muzikante, terwijl de accenten van met name strijkers en blazers hier en daar zorgen voor verrassing.

Buitenbeentje op het album is, naast het pompeuze intermezzo, Dealer, het duet met Miles Kane (The Last Shadow Puppets), dat verrassend goed uitpakt, met hier en daar Lana Del Rey die het uitschreeuwt, dat niet zo goed past bij de rest van de tracks, maar wel laat horen dat Lana Del Rey meerdere kanten op kan.

Verzadiging ligt zoals gezegd op de loer bij het uitbrengen van twee albums in een jaar, maar ik heb er bij beluistering van het wonderschone Blue Banisters echt geen seconde last van. Integendeel zelfs. Zonder enige twijfel jaarlijstjesmateriaal. Erwin Zijleman

Na het fenomenale NFR, had ik met Chemtrails Over The Country Club, toch wat moeite. Ik kwam het album een paar maanden later in mijn collectie tegen, en dacht letterlijk: "Oja.. die is er ook nog". Totaal in de vergetelheid geraakt. Toch keek ik erg uit naar haar tweede worp van 2021.

Wanneer ik aan het einde van het jaar de balans opmaak, zal Blue Banisters niet in de vergetelheid zijn geraakt. Zover is zeker.
Het is meer van hetzelfde, maar toch weet dit album mijn aandacht beter vast te houden. Ik kan nog niet uitleggen waarom.

Met haar imposante oeuvre, binnen een relatief kort tijdsbestek, verdient del Rey inmiddels wel een plekje in de muziekgeschiedenis. Zeer knap.

Prachtig album weer! Bijzonder om te zien dat ze gewoon twee fantastische platen uitgebracht heeft in 1 jaar. Ik was haar na lust for life en het mijns inziens te lange en niet zo interessante NFR even kwijt maar ik ben nu weer aan boord Ik vind deze ook iets beter dan chemtrails maar dat komt ook omdat ik meer van de melancholische trage sound houd.

Heb dit album op verschillende tijdstippen over me heen laten komen (s' ochtends, s' middags, s' avonds en s' nachts), in verschillende houdingen (staand, zittend en liggend), onder invloed en niet onder invloed (jointje), en op twee verschillende geluidssterktes (hard en zacht), maar in tegenstelling tot NFR blijft deze helaas niet aan mij kleven.

Nou ja, je hebt er in ieder geval alles aan gedaan

maar toch jammer....

Mijn God, deze dame blijft maar goede muziek brengen. Wat een plaat weer.
Kan gewoon niet kiezen welke tracks het beste zijn…allemaal zo mooi, maar Violets for roses is dan toch favoriet!

Heb jij die houdingen, tijdstippen en geluidssterkte allemaal aanstaand, liggend en zittend gedaan of heb jij je er gemakkelijk vanaf gemaakt ?

Ik kan in ieder geval bevestigen dat een vroeg tijdstip, buiten rond zonsopgang tijdens deze mooie dagen met alle herfstkleuren, het album goed doet. Wat een prachtplaat is dit zeg, bij elke luisterbeurt een stukje mooier.

Heb het zelfs vanuit handstand nog een kans gegeven.

NFR greep mij direct bij de lurven. De opvolger deed mij niet zoveel en dit album is wederom een koerswijziging. Meer ingetogen en naar de basis; zang en piano. Opzich spreekt het minimalistische karakter me wel aan, maar of het gaat beklijven moet de tijd uitwijzen. Ik denk dat ik de tips van Klank maar ga uitproberen. Het jointje skip ik; daar val ik tegenwoordig alleen maar van in slaap.

Prachtig album. Misschien net een paar nummers teveel die iets minder van kwaliteit zijn.
Ook leuk dat Maxima nog even meedoet op Black Bathing Suit op 4:08.

De verschillen tussen de albums van Lana del Rey zijn niet bepaald levensgroot, of ze nu werkt met Antonoff of met anderen maakt ook niet uit. Maar toch zitten er betere en mindere tussen. En deze scoort tot nu toe op z'n minst hoog in de middenmoot.

Wat een mooie Lp...Val misschien met de deur in huis, maar deze vrouw weet me steeds meer te boeien, die stem...De spaarzame instrumentatie en minimalistische pianoklanken, doen zelf af en toe Neo- klassiek aan, maar dit album is veel meer dan dat, het intergreert en bedwelmd en ze neemt met haar teksten geen blad voor de mond. Ik ben er gewoon heel stil van.... Mag ik je laatste dans en daarna en lekkere coctail.
Dit is een must have, en misschien moet ik de eerste Lp's zoals Paradise ( in me) en Ultaviolence ook eens maar eens kopen. Lana raakt me.

Zeker de moeite waard en blijft de aandacht wel vasthouden. Op het lijstje voor potentieel vinyl

Er zijn inderdaad twee versies van de cd in omloop, een met de herdershonden (naar mijn idee de mooiste) en een met een soort snap shot foto, die absoluut minder catchy is.

Het album nu een aantal keren goed beluisterd en ik vind het een meesterwerk, beter dan Chemtrails over the Country club, dat ik nu meer zie als een tussendoortje.

Dit album is consistent, typisch LdR en toch spannend. Er klinken blazers en strijkers en Lana heeft zowel haar compositorische als haar zangtalent ten volle benut.

Een absoluut droomalbum dat naar mijn verwachting de tand des tijds zal doorstaan.

Ik ben het er dus absoluut niet mee eens dat deze zoveel beter is dan Chemtrails. Beiden zijn zeer goed, zoals eigenlijk bijna al haar albums bovengemiddeld goed tot zeer goed zijn.
Als ze dit jaar gewoon één plaat had uitgebracht, die bestond uit de beste 6 tracks van Banistars en de beste 6 van Chemtrails, had ze na NFR! in 2019 opnieuw fluitend album van het jaar gewonnen.

Komt Fantano aanzetten met z'n 5/10. Waaromt deze man door zovelen zo serieus wordt genomen is me een raadsel. Objectief is hij in ieder geval niet.

Ik zie nergens een Fantano met 2.5?

Anthony Fantano

Oh, jij bent in de veronderstelling dat er zoiets bestaat als een objectieve recensie? Fantano geeft zelf altijd al aan dat het niet meer dan zijn mening is. Hij wordt serieus genomen, omdat hij zijn mening altijd extreem goed onderbouwd. Dat betekent niet dat je het er mee eens moet zijn, maar het is zeker interessant om naar te luisteren (vind ik althans).

Als een recensent consequent een bepaalde artiest niet snapt lijkt het mij logischer geen recensie te plaatsen. Hij heeft al vanaf t begin een hekel aan haar stem en muziek en daar is niks in veranderd. Hij kon het net opbrengen NFR "Nou, het lijkt ergens op" te raten. Wat heeft het dan voor zin om naar een bepaalde artiest te blijven luisteren en je mening er over te dumpen als je er klaarblijkelijk helemaal niks mee hebt?

Leuk toch juist om perspectieven te horen? Ik zou niet te veel waarde hechten aan de rating maar luisteren naar hoe iemand muziek benaderd. Iemand met een andere mening heeft vaak een interessantere blik dan dezelfde mening.

Anderzijds, kun je er ook niet naar luisteren natuurlijk.

Hij heeft NFR een 8/10 gegeven. En Chemtrails een 7/10. Hij zegt juist dat hij haar songwriting vanaf Lust for life steeds beter vind geworden.

Voor mij was het debuutalbum van Lana echt haar beste album. Van ‘Born to die’ kon ik elk nummer waarderen, van het begin tot het eind. De albums die volgden kon ik ook waarderen, maar dan waren het vaak enkele nummers die er uit sprongen.

Voor mijn gevoel gaan de albums steeds meer op elkaar lijken en ontbreekt de ‘power’ die op het eerste album alom aanwezig was.

Voor nu geen beoordeling, ik ken het album simpelweg nog niet. Maar de eerste indruk wekt nog weinig verschil met het vorige album. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het waarschijnlijk een kwalitatief goed album is. Het is gewoon niet helemaal mijn smaak. Wie weet wat ik er over een tijdje van vind…

”Crypto forever” screams your stupid boyfriend
Fuck you, Kevin

Ik nomineer deze voor lyric van het jaar.

Over het algemeen denk ik dat Lana met dit album geen nieuwe zieltjes weet te winnen. Of je was al fan en je bent het nog steeds; of je vond het niets en waarschijnlijk vind je het nu nog steeds niets. Fantano is dan een uitzondering in dit geval.

Ik blijf dit net als haar voorgangers NFR & Chemtrails alleraardig vinden, maar niet meer dan dat. De muzikale begeleiding is wederom mooi, maar ik hoor steeds wel vaker een iets te geforceerde Lana. Dat ze dan uit het niets fluistert of juist kracht bijzet in haar stem.

Dealer vind ik dus verreweg haar minste track & Living Legend vind dan weer ronduit prachtig.
Gelukkig staat er dus weer heel veel moois op. Al vind ik veel van haar toffe tracks ook weer niet heel onderscheidend. Al hoeft dat niet de pret te drukken.

Steady 3.5*.

Wat een 'zwoegplaat'.

Ik waag me natuurlijk nog eens aan haar nieuwe album. BTD en NFR vond ik allebei uitstekend. De rest deed me dan wat minder.
Soms heb ik precies ook gewoon geen zin in haar muziek, zoals vandaag misschien. Dan storen de teksten en zang me al snel. "ja we hebben het door, je bent een complicated-bad-girl. Get over it en zing eens over iets anders dan gecompliceerde relaties.

Maar misschien valt het allemaal wel weer op zijn plaats en kan ik hier toch van genieten.

Gewoon weer een topplaat. Hierna is het wel tijd voor meer avontuur. Zoek weer een Dan Auerbach die zorgt voor een rauwer randje, dan kan daarna vanzelf weer een NFR, Chemtrails en Blue Banisters. Een prachtig rijtje platen die ik na het matige Lust For Life niet zag aankomen.