Fischer-Z - Til the Oceans Overflow (2021)

Ruim vier decennia al schrijft John Watts liedjes met een (politieke) boodschap en/of bijzondere invalshoek. Voor zijn nieuwste worp Til the Oceans Overflow is dat niet anders. Het album is verbonden met het veertigjarige jubileum van de iconische release Red Skies over Paradise. De setting is weer Berlijn, waar de initiële opnamen in de befaamde Hansa Studio ook plaats vonden. John over zijn intenties : “Til the Oceans Overflow contrasts the personal, political and social changes between 1980 and 2020. The internet and social media has radically affected people’s freedoms and manipulability. Characters mentioned in the 1980’s songs have been brought forward 40 years in their lives to illustrate some of these changes.”. Daarnaast maakt hij zich druk over de staat van onze planeet. In opener Choose zingt hij :

“Saving the world in a desperate situation
Saving the world with the power of education
Saving the world must be the cause of every nation
You have a voice and you have a choice
So CHOOSE”

Maar gezien de deplorabele staat van ons milieu en het veranderende klimaat is het natuurlijk allang geen multiple choice meer, maar is het eerder twee minuten voor twaalf. Ook werpt hij een kritische blik op kunstmatige intelligentie. John zingt nog steeds met dezelfde bevlogenheid als zo’n vier decennia geleden. Natuurlijk kreeg hij hulp van zijn band, maar produceerde het album alleen, mixte het samen met Steve Forward, arrangeerde het samen met Tony Mac. Het artwork en design verzorgde hij samen met Jamie Bush. Muzikaal gezien is John allang niet echt vernieuwend meer, gelukkig maar, zo doen de songs al snel vertrouwd aan. Muziekliefhebbers die niet bekend zijn met deze muziek, zou ik toch willen aanraden eerst kennis te maken met de eerste drie albums van Fischer-Z. Aanstaande vrijdag komt John Til the Oceans Overflow alleen promoten met een instore in Concerto. Belangstellenden dienen zich echter wel van tevoren via de website van Concerto aan te melden.

Fischer-Z live :

08-10 AMSTERDAM : Concerto instore (van tevoren aanmelden)
24-11 HENGELO : Metropool
26-11 AMERSFOORT : Fluor
27-11 LEEUWARDEN : Zalen Schaaf
28-11 ZOETERMEER : Boerderij
11-01 AMSTERDAM : Paradiso

Waarom het bij Big Red Machine niet kan weet ik niet , maar het dunne kleine tekstboekje bij deze cd van Fischer Z heeft een mooi behoorlijk groot lettertype. Goed leesbaar voor iedereen. Het komt gelukkig steeds minder voor dat artiesten weinig aandacht besteden aan het eventueel meegeleverde boekje. En zoals de meesten van ons hebben gezien is het hoesontwerp van Til The Oceans Overflow een overduidelijke verwijzing naar hun derde plaat Red Skies Over Paradise, die veertig jaar geleden verscheen. Een album waarmee de band in eigen land eindelijk de dik verdiende erkenning ontvingen.

Toch mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en even geluisterd; niet zo slim. Het debuut vond ik indertijd vernieuwend en prachtig. Achteraf wel een tijdsbeeld. Het is een album wat ik nooit meer opzet. Daarna werd het voor mij minder en minder; zelfs "red skies over paradise" vind ik geen schim van het prachtige debuut. Als dan de karakteristieke hoge stem ingeruild is voor een paar octaven lager is er voor mij niet veel meer te genieten. Gelukkig komt er genoeg moois uit dezer dagen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fischer-Z - Til The Oceans Overflow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fischer-Z - Til The Oceans Overflow
De Britse band Fischer-Z bleef lang steken op drie geniale albums uit de periode 1979-1981, maar leverde de afgelopen jaren drie goede albums af, waaraan het prima Til The Oceans Overflow kan worden toegevoegd

John Watts probeerde het een paar jaar geleden nog maar eens met Fischer-Z en wat eerder niet lukte, lukte nu wel. De Britse muzikant verrijkte het oeuvre van zijn band de afgelopen jaren met drie albums die best in de schaduw van de drie klassiekers van lang geleden mochten staan en ook het deze week verschenen Til The Oceans Overflow mag daar wat mij betreft ook staan. John Watts heeft nog altijd het patent op het unieke Fischer-Z geluid, maar is zeker niet blijven steken in het verleden. Op zijn nieuwe album eert de Britse muzikant het veertig jaar oude Red Skies Over Paradise, maar trekt hij de muziek van Fischer-Z wederom op fraaie wijze het heden in.

De Britse band Fischer-Z maakte met Word Salad uit 1979, Going Deaf For A Living uit 1980 en Red Skies over Paradise uit 1981 drie van mijn favoriete albums uit de late jaren 70 en vroege jaren 80. Voorman John Watts begon vervolgens veelbelovend aan een solocarrière met het uitstekende One More Twist, maar wist het hoge niveau van dit album niet lang vast te houden. Fischer-Z keerde een paar jaar later terug, maar haalde tussen 1987 en 2002 nooit het niveau van de eerste drie albums en kwam alleen op Destination Paradise uit 1992 enigszins in de buurt.

De tweede, of eigenlijk derde jeugd van Fischer-Z begon in 2015 met This Is My Universe, dat wat mij betreft wel een geweldig album toevoegde aan het oeuvre van de Britse band. De band rond John Watts wist de goede vorm vast te houden met Building Bridges uit 2017 en Swimming In Thunderstorms uit 2019.

Waar het aan het begin van de jaren 80 stokte na drie uitstekende albums, slaagt Fischer-Z er dit keer wel in om er een vierde album aan vast te knopen. Het deze week verschenen Til The Oceans Overflow werd net als Red Skies Over Paradise uit 1981 opgenomen in de roemruchte Hansa Studios in Berlijn en viert de veertigste verjaardag van dit album met artwork en songs vol verwijzingen naar het album waarmee de band in 1981 ook in eigen land doorbrak.

Til The Oceans Overflow kijkt een enkele keer terug in de tijd, maar staat vooral stil bij de problemen van het moment, die nog een stukje groter zijn dan die uit de periode van de koude oorlog. In muzikaal opzicht sluit Til The Oceans Overflow aan op zijn drie voorgangers. Het zijn allemaal albums die een herkenbaar Fischer-Z geluid laten horen, maar ik wil ze toch niet vergelijken met de briljante trilogie uit de eerste jaren van de band.

Til The Oceans Overflow is natuurlijk niet zo goed of urgent als de drie klassiekers van heel lang geleden, maar ik word er wel weer blij van. John Watts zingt wat lager dan in zijn jonge jaren en kiest in vrijwel alle songs voor een wat lager tempo, maar toch klinkt het weer direct als Fischer-Z. Dat komt niet alleen door de zang, maar zeker ook door de songs, die het zo herkenbare stempel van John Watts dragen.

Het is een geluid dat op het eerste gehoor misschien wat gedateerd klinkt, waardoor de kans dat de band nieuwe zieltjes gaat winnen met dit album niet zo heel groot is, maar een ieder die ruim veertig jaar geleden viel voor Word Salad, Going Deaf For A Living en Red Skies over Paradise en de afgelopen jaren enthousiast was over This Is My Universe, Building Bridges en Swimming In Thunderstorms, hoort ook op het nieuwe album weer veel moois.

Fischer-Z heeft nog altijd een geluid waarin gitaren en elektronica in balans zijn, maar waaraan ook weer nieuwe ingrediënten zijn toegevoegd, waaronder wat meer eigentijdse elektronica. John Watts is misschien niet meer de ‘angry young man’ van veertig jaar geleden is, maar hij schrijft nog altijd puntige songs en scherpe teksten.

Het is leuk om te zoeken naar de talloze verwijzingen naar Red Skies Over Paradise, dat ik uiteraard ook weer eens uit de kast heb getrokken, maar binnen het aanbod van het moment mag Til The Oceans Overflow er ook zeker zijn en ik vind het niet minder dan zijn drie voorgangers. De derde jeugd van de Britse band duurt voort en mag van mij nog wel even duren. Erwin Zijleman

Onze vriend John maakt geen new wave of rock meer. Wel pop met nummers met een boodschap. Soms erg catchy zoals A.I.OWNS.U maar meestal lekkere in het gehoor liggende pop.
Niks mis mee.

Klopt, DjFrankie. John geeft hetzelf ook aan dat zijn nieuwe plaat meer is te vergelijken met zijn laatste werkjes als Swimming In Thunderstorms en Building Bridges en dat lijkt volgens de Britse muzikant meer dan logisch. Het tijdsbeeld heh.

Hoeveel studiotechnieken erop los zijn gelaten om het Zweedse Abba anno 2021 te laten klinken alsof het tijdsbeeld van de jaren zeventig en tachtig heeft stilgestaan? Ik wil en hoeft het antwoord niet te weten. Dat maakt de reïncarnatie van John Watts’ Fischer Z alleen maar knapper op. De pinnige new wave, het stevige gitaargehalte, het meezing karakter van de melodieuze deuntjes en de frivoliteit van weleer zijn wat naar de achtergrond geschoven en is er meer plaats voor de keyboards en de popgerichte melodieën.

“Weet je, ik hoop dat deze hernieuwde interesse in de band muziekliefhebbers naar de volledige catalogus leidt en dat de mensen die ons in het verleden hebben gevolgd, geïnteresseerd zullen zijn in een nieuw Fischer-Z-album“, vertelde de Britse zanger, muzikant, componist, verhalen en producer onlangs aan Spill Magazine. Eentje die je als een rechtstreeks vervolg op het succesvolle “Red Skies Over Paradise” mag beschouwen. Soms blikt Watts terug met diverse personages van toen. Zelfs de hoes is overduidelijk gebaseerd op de veertig jaar oude klassieker. Maar dan wel aangepast aan de gevaren van nu: de overschrijdende dreiging van de klimaatverandering. De Russen staan niet meer klaar om kernbommen op ons te gaan gooien! (Cruise Missiles)

En om het nostalgische plaatje compleet te maken legde Watts in de befaamde Hansa studio in het Duitse Berlijn de basis voor het nieuwe album. Dezelfde studio alwaar hij met zijn band “Red Skies Over Paradise” opnam. Gelukkig klinkt “Til The Oceans Overflow” niet gerelateerd aan de beginjaren van Fischer Z met het jeugdsentiment en de hits in je achterhoofd, maar meer met het geluid van de 21ste eeuw. ‘Mensen willen graag dat al hun broeken zitten als die ene lievelingsbroek. Maar ik maak geen albums die aanvoelen als die goede oude lievelingsbroek’. Het eigenzinnige karakter is overeind gebleven, zo ook de identiteit van de band: het karakteristieke neurotische in het stemgeluid van John Watts. En pfff, wat ben ik daar blij om.

ik snap deze vergelijking niet zo goed! Bij het uitkomen van Voyage is er in diverse interviews aangegeven dat U&A express ver zijn gebleven van al de moderne ontwikkelingen en nouveautés die d moderne muziekindustrie heeft voorgebracht. Ze zijn old school in hun eigen studio aan de gang gegaan op dezelfde manier als waarop de eerdere iconische albums tot stand zijn gekomen.

Wat niet weg neemt dat ik Fischer Z hoog heb zitten, maar in een totaal andere smaak en ontwikkel richting beschouwd onvergelijkbaar dus.

Afgelopen april bezocht ik het uitgestelde concert van Fischer-Z in de grote zaal van Fluor in Amersfoort. Die was volgepakt met vooral fans uit de hitparadedagen van de band, 1979 – 1981. De nummers die het meeste bijval kregen, zijn zij die herkenning oproepen aan die dagen, maar aan de setlist was te merken dat enig oorspronkelijk bandlid John Watts niet bij het verleden wil blijven steken. Net als in ’82 op zijn eerste soloplaat, toen hij niet zijn vorige drie platen met Fischer-Z kopieerde. Toen al.
Dat neemt niet weg dat hij op hun laatste album Til the Oceans Overflow terugblikt. Op de cover zien we oude foto’s van (Oost-)Berlijn, met name de Alexanderplatz met de Brunnen der Völkerfreundschaft en daarachter de iconische televisietoren. Een jonge John Watts (?) ziet hoe golven op het punt staan de argelozen te overspoelen.

Op de achterzijde van het cd-boekje legt Watts uit hoe het album tijdens de coronapandemie tot stand kwam: oorspronkelijk wilde hij een soloalbum én een bandalbum opnemen, maar door de lockdowns werd dit tot één plaat. Omdat de band een internationale bezetting kent, werden de thuisopnamen verzonden tussen Berlijn, Brighton en Parijs. Aan zelfspot geen gebrek als hij noteert dat hij qua mixen “eindelijk in het reine kwam qua het professioneel opnemen met de computer”.
Watts schrijft ook in het boekje dat het bandalbum moest samenvallen met de veertigste verjaardag van Fischer-Z’s Red Skies over Paradise. Ik heb geen studie gemaakt van welke nieuwe liedjes terugslaan op liedjes van dat album, maar bij herhaalde draaibeurten valt wel één en ander op.
Eerst over de muziek: er wordt vaker gebruik gemaakt van drumcomputer (live was er wel degelijk een drummer). De liedjes hebben een ernstige toon, waarbij Watts rustiger en lager zingt dan in zijn jonge jaren. Ook de gitaar speelt een minder prominente rol, waardoor er meer ruimte is voor digitale geluiden. De plaat opent bombastisch, maar na het tweede nummer, het uptempo Brian, bepalen midtempo songs de sfeer.

De dreiging is gebleven. In 1981 ging het deels over een atoomoorlog, nu een milieucatastrofe; dit in opener Choose en de titelsong.
Track 8 is Narcissus, in het boekje als nummer 10 gezet. Een heftige tekst over niet gekend zijn door degenen die je het meest lief zijn. Dit blijkt een tweede rode draad in de teksten: liefdeloosheid, juist ook bij hemzelf. Ja, over de teksten valt wel een apart boekje te schrijven.
Eén keer is meteen zonneklaar naar welk liedje hij verwijst: in Oh Compassion wordt Marliese bij naam genoemd. Ze is op leeftijd gekomen, ook zichtbaar aan de tekening in het boekje, maar de ontmoeting maakt wederom indruk op Watts.
De laatste twee nummers zijn qua instrumenten vooral digitaal. Dystopia's Here en A.I. Owns U. behandelen de digitale wereld, als een update op George Orwells boek 1984. Op dit laatste lied gaat het tempo omhoog, een gitaartje doet de boel “rocken” en Watts slingert op humoristische wijze enkele digitermen de wereld in. Op streaming staat bonustrack Same Boat, een alleraardigst popliedje met een retro toetsensound, akoestische gitaren en een refrein dat je doet meezingen. De man vertelt zelf meer over de plaat in dit interview.

Ik kocht de cd bij de bandstand, samen met een handige sleutelhanger annex flesopener-met-bandlogo. Voor mij een effectief middel om Watts’ platen vaker te draaien…