Cynic - Ascension Codes (2021)

CYNIC - "Mythical Serpents" (Official Song Premiere) 2021 - YouTube.

Beluister de volledige plaat op YouTube: Ascension Codes

In 2020 overleden ex-Cynic drummer Sean Reinert en toen huidig bassist Sean Malone. Een zware klap voor zanger/gitarist Paul Masvidal, die besloot om toch verder te gaan met Cynic en deze plaat te gebruiken als verwerking. Naast Paul Masvidal is er dus geen enkel origineel lid van de band meer in de line-up. Er is dan ook wel discussie over het metal-internet of dit überhaupt wel een Cynic-plaat genoemd mag worden. Ik vind van wel. Als er één iemand is die het spirituele aura van Cynic vanaf Focus belichaamt, is het Paul Masvidal wel. Ook is na de eerste volledige track (The Winged Ones) niet meer te ontkennen dat we hier met pure Cynic te maken hebben. Een fenomenale instrumental met watertandend mooie dromerige golvende gitaarlijnen, gracieus maar druk bewegende drums en geestverruimende ambient-texturen.

Masvidal bracht twee nieuwe leden binnen. Drummer Matt Lynch ken ik van zijn spel van de fantastische jazzmetalband Trioscapes (waar ook bassist Dan Briggs van Between the Buried and Me in speelt) en hij is dan ook een waardig opvolger van Sean Reinert sinds 2017. Lynch' zijn spel heeft zeker wat weg van Reinert, maar hij brengt ook een meer modern geluid met zich mee. Zo speelt hij ook breakcore-achtige ritmes en dat is erg verfrissend. Een nieuwe bassist werd niet gezocht. Masvidal vond dat het basspel van Malone niet te vervangen is. Daarom koos hij voor een synthbassist/toetsenist: Dave Mackay. Daarmee zijn er meer atmosferische ambientlagen onder de progmetal te horen.

Op het eerste gehoor ben ik erg onder de indruk van Ascension Codes. Het is een plaat die aanzienlijk meer ''metal'' is dan Kindly Bent to Free Us, maar je moet geen Focus verwachten. Qua sound is dit een plaat die het dichtste bij Traced In Air zit, iets waar ik erg blij van word. De opvolging van Traced In Air, maar dan wel met de verhoogde new age en ambient-invloeden van het werk na die plaat, zonder daarin volledig in te verzanden. Daardoor is er sprake van een prachtige mix van technische progmetal en onthaastende dromerige ambient, met een enorme gelaagdheid waar je echt in kan duiken. Je voelt zelfs door de vocoder-zang van Masvidal de emotie er van af druipen. Ik heb heel veel zin om deze plaat verder te gaan ontdekken.

Ook op bandcamp te horen, daar kan je ook nog lp's, t-shirts enzo bestellen.

Damn, toch maar snel checken. Kindly Bent to Free Us deed het niet zo goed hier.

Edit: Itt Focus en TiA.

Ascension Codes is een heerlijke plaat geworden om in te verdwijnen. Iets spannender en sfeervoller dan Kindly Bent Free To Us maar zeker niet te moeilijk en teveel naar binnen gericht zoals ik in de eerste reviews heb gelezen. In die zin sluit de plaat mooi aan bij Traced In Air zoals Don Cappucino ook al schreef. Het is nogal wat dat Masdival er nog staat na alle tegenslagen. Het levert een album op waar ontzettend veel te beleven is.

Zeker interessant, maar vergt nog wel enkele luisterbeurten om goed te laten doordringen en een plek te geven...

Twee luisterbeurten gehad. Voorlopige conclusie? Het is geen Focus maar dat verwachtte ik ook niet. Het ligt inderdaad dichter bij Traced in Air maar het heeft geen Evolutionary Sleeper of Adam's Murmur. Het is lovenswaardig wat Masvidal heeft neergezet en ik ga er nog een paar luisterbeurten aan wagen.

Ascension Codes is een moeilijk te doorgronden en bij tijden wisselvallig album geworden. Dat eerste is niet erg, maar de wisselvalligheid staat een hoge score in de weg. Die wisselvalligheid slaat vooral op kant C, met DNA Activation Template - dat alleen in de laatste minuut interessant is - ,Architects of Consiousness en Aurora waar de band een beetje stuurloos lijkt.

Daar tegenover staan geweldige nummers als het instrumentale The Wingend Ones (hallo Pat Metheny), Elements and Their Inhabitants en de twee afsluitende nummers die werkelijk fantastische progfusion (of zoiets) laten horen. Kortom, de band scoort goed op kant A en D. Dankzij kant B en C scoort dit album toch een vleesch-noch-visch-cijfer.....

Score 75/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Year Of No Light - Consolamentum (87)
9. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
9. Amenra - De Doorn (86)
11. Kauan - Ice Fleet (85)
11. Frost* - Day And Age (85)
13. Cult Of Luna - The Raging River (84)
13. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
13. Dordeduh - Har (84)
16. Epica - Omega (83)
16. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
16. Styx - Crash Of THe Crown (83)
19. Empyrium - Über den Sternen (82)
20. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
20. Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

1 puntje voor het redelijk briljante nummer: In a Multiverse Where Atoms Sing, al had het refrein wat minder snel afgekapt mogen worden, iets te geforceerd progressief willen klinken, erg vermoeiend.
De rest van het album is een waas van alien aanbidding en niet meer dan slechte schetsen.

Zoals elders al gemeld, draait de discografie van Cynic hier weer eens rondjes. Ik zie dat ik nog niet gestemd heb op dit album en dat is toch echt wel nodig. Ondanks het welbekende gefröbel waar Paul Masvidal zich hier schuldig aan maakt (of ik begrijp het verband gewoon niet, dat altijd ook mogelijk) is dit toch echt een revanche t.o.v. Kindly Bend to Free Us dat in mijn ogen veel te ver van de metal roots van Cynic af staat.

Dit album is een trip met de karakteristieke 'dreamy' zanglijnen van Masvidal. Hij werd door Chuck Schuldiner niet voor niets 'The Philosopher' genoemd.

4 sterren.