Blaudzun - Lonely City Exit Wounds (2022)

Nieuwe Blaudzun mag er zijn. Het is vertrouwd en toch anders. Het gaspedaal blijft wel goed ingedrukt steeds, maar dat mag de pret niet deren. En met liedjes als ‘June’ zit er toch wel weer voldoende variatie in de albumliedjes. Geslaagde worp.

Album heeft me zeer verrast....nu al bijna grijs gedraaid....top

Een best aardig album volgens een weinig verrassend recept. Maar goed als dat recept verder prima te eten is dan scheppen we nog maar een keer op. De enige keren dat Blaudzun echt een andere koers vaart is tijdens June en bij afsluiter NY-Rio-Berlin. Waar de eerste voor mij het slechtste nummer is (een heel liedje de kopstem is echt te veel), is dat bij NY-Rio-Berlin wel een anders verhaal. Een prachtig opgebouwde track!

Blaudzun komt weer met een verrassend en afwisselend album sommige nummers zijn typisch blaudzun, (save me)maar bij een nummer als running to meet the sundown krijg ik gelijk" Tom Smith" gevoelens alsof ik een nummer van de editors luister.
Jettison is ook een typisch Blaudzun nummer maar dan weer met dat hoge Arcade Fire gehalte.
Een nummer als wide open is weer lastig te plaatsen in een hokje, kortom ik vind dit wel weer een Blaudzun album zoals ik het graag hoor, ik ben hier blij mee en hoop dat ik ze gauw weer live mag bewonderen in de Neushoorn op 7 oktober

De eerste drie albums - met af en toe de vierde - vinden nog regelmatig de weg naar mijn platenspeler.
Vanaf het teleurstellende 'Jupiter' heb ik de band links laten liggen.

Nu, een uitstekend optreden op Pinkpop later, is de interesse voor Blaudzun weer helemaal terug. “Wat een fantastisch optreden! En wat klonken die nieuwe nummers goed.”
Met deze woorden liep ik door naar het volgende optreden, met in mijn achterhoofd: die nieuwe plaat móét ik echt aanschaffen.
Inmiddels is de daad bij die gedachte gevoegd en staan Johannes en de zijne weer terug op de kaart.

Lonely City Exit Wounds is weer een vertrouwd goed album van Blaudzun, waar ik nog vaak - en met veel genot - naar zal luisteren.

Niet dat het een straf is om naar deze plaat te luisteren, maar Blaudzun komt m.i. al jaren niet meer in de buurt van het fijnzinnige Heavy Flowers of het op een uiterst positieve manier bombastische Promises of no man's land.

Lonely City Exit Wounds werd binnengehaald als een´return to form´na toch een drietal wat teleurstellende platen (de Jupiter trilogie). En eerlijk gezegd bevielen de eerste luisterbeurten me prima. Maar nu, bijna een jaar verder, vind ik dat er toch te weinig blijft hangen. De plaat klinkt zeker prettig, en ik schat em een tandje hoger in dan de Jupiter trilogie, maar echt memorabele momenten, zoals er op Heavy Flowers, Seadrift Soundmachine en in mindere mate op Promises of No Man's Land te vinden zijn, hoor ik toch niet echt.

'Real Hero' is een fijne, typische Blaudzun single, maar net ff wat minder dan pakweg 'Elephants' of 'Promises of No Mans Land'. Hetzelfde geldt voor 'Wide Open' en 'Closer'. Maar ook de albumtracks klinken veelal als een herhaling van zetten. Het is zeker niet slecht allemaal, maar ik hoor weinig nieuws en hij heeft het allemaal al veel beter gedaan. Heavy Flowers blijft vooralsnog toch op eenzame hoogte staan binnen zijn oeuvre.

Live tijdens instore Plato Utrecht
Real Hero