Blaudzun - Lonely City Exit Wounds (2022)

De muziek van Blaudzun ken ik amper, alleen zijn derde album Heavy Flowers heb ik weleens beluisterd toen het net uitkwam. Dat ik niet naar zijn albums luisterde lag aan het feit dat ik de laatste tien jaar nog nauwelijks naar indiepop luisterde. Het enthousiaste persbericht maakte me nieuwsgierig om toch te gaan luisteren, gelukkig maar.

Het persbericht rept over misschien wel zijn meest urgente en troostvolle plaat ooit. Een voorproefje van zijn inmiddels achtste album Lonely City Exit Wounds verscheen reeds in april vorig jaar. Op deze eerste single Real Hero is het bekende Blaudzun geluid te horen, een uptemponummer met stompend ritme. Daar zijn er nog meer van te vinden op het nieuwe album.

Een echte ELO vibe heeft Jettison, denk vooral aan een nummer als Mr. Blue Sky. Het album opent erg sterk met het titelnummer, waarin langzaam naar een climax wordt toegewerkt. In september verscheen de tweede single Closer, wat nog radiovriendelijker en beter in het gehoor liggend is dan Real Hero.

Daarnaast een aantal nummers met de nodige onderhuidse spanning. Prijsnummer is voor mij Dontfuckitup, vooral dankzij het inventieve refrein. Helaas beschik ik niet over de credits, dus weet ik niet welke zangeres er op meezingt.

Alhoewel de muziek vaak erg opgewekt klinkt, geldt dat zeker niet voor de teksten : “De songs op dit album hebben soms de schijn van opgewektheid maar zijn in de kern angstaanjagend. Pas nadat je dat ondergaat en meemaakt, is er een kans dat je hun ware aard ontdekt en wellicht troost vindt. Dat hoop ik tenminste.”, aldus Blaudzun.

In twaalf Nederlandse steden zal hij de nieuwe nummers voor het eerst spelen. Aan de tourdata zijn stadsdichters van deze steden van de tour gevraagd een kort werk te maken met als inspiratie Lonely City Exit Wounds. Alle steden hebben een lege, koude, eenzame periode meegemaakt en dat heeft een litteken op de stad en de culturele sector achter gelaten. Twaalf songs op het album, twaalf steden van de tour, twaalf odes aan deze steden.

Lonely City Exit Wounds is een album wat zeer snel onder de huid kruipt.

Eigenlijk geven de twee bekendste Blaudzun nummers zijn karakter het beste weer. De grimmige titeltrack van Promises of No Man’s Land laat die aardedonkere deprimerende kant van hem horen. De innerlijke strijd om zijn eigen grenzen te verleggen, een buitenstaander die zich amper in zijn eigen land staande houdt. Johannes Sigmond voelt zich het meeste op het gemak als hij met zijn wielrenfiets de wijde wereld in trekt, of individualistisch zijn gevoelens in de muziek kan uiten. Twee uitersten, beiden te herleiden tot vluchtgedrag. Het manische uptempo Elephants is een kronkelige weg door de onnavolgbare gedachtegang van Blaudzun, al vallen de afgeschaafde puzzelstukjes steeds meer op hun plek. Geïsoleerd van de buitenwereld kun je de eigen fantasierijke omgeving creëren waarin alles mogelijk is.

En dan breekt de voorlente van 2020 aan, en klopt de afzondering aan de deur en eist deze slopend het leefmilieu op. Oké, je mag dan wel naar buiten, maar elke menselijke aanraking moet vermeden worden. Het besef dat de gedeelde eenzaamheid niet meer publiekelijk geuit wordt, breekt uiteindelijk op. Juist nu is er zoveel behoefte aan de melancholische troost die Blaudzun biedt. Lonely City Exit Wounds is de verslaglegging van de wederopstanding. De bloedende littekens hebben een verhullend beschermlaagje gekregen, waaronder de verborgen pijn nog steeds voelbaar is, maar minder prominent op de voorgrond treedt.

Lonely City Exit Wounds is een realistische zelf identificerende plaat geworden. Het gemis van de culturele sector is absoluut merkbaar, toch laat Blaudzun zich tevens beïnvloeden door zijn dagelijkse leven waar de rol als muzikant regelmatig bijzaak is. De vreugde van het persoonlijke psychedelische liefdesliedje Wide Open, maar ook die nachtelijke twijfel in het door het vrouwelijk evenbeeld naar zich toe trekkende Dontfuckitup. Boosheid die het opgelegde End Times Kissing in the Daytimer contactverbod in een steeds onpersoonlijker wordende zelfzuchtige maatschappij oproept. Juist deze primaire intimiteit is de eerste levensbehoefte die zo gemist wordt. NY-Rio-Berlin, overal heerst exact dezelfde wanhoop. Het evenbeeld in de spiegel is een fragiele schim die glimlachend de schijn ophoudt.

Van totaal andere orde is het meer dan ontroerende al reeds eerder verschenen Real Hero, handelend over de oneerlijke strijd welke een bevriend gezin aangaat als hun zoontje na een ziekbed op vierjarige leeftijd komt te overlijden. Blaudzun heeft een dapper sterk eerbetoon gemaakt, welke hij met goedkeuring van de ouders in april 2021 uitbrengt. Wat hierbij opvalt is dat Blaudzun zijn kenmerkende geladen emotionele snik naar de achtergrond verdrongen heeft, en zichzelf krachtiger dan ooit presenteert. Prachtig.

Het grillige titelnummer Lonely City Exit Wounds heeft een spookachtige ondertoon, versterkt door de koude zwarte rouwrand omlijsting, waarachter de leegte van een donker muzikaal schilderij zich schuilhoudt. Verborgen in de schaduwen van het in stilte vastlopende bestaan, waar een dromerige Blaudzun zijn nachtmerries blootgeeft. Stevig herpakt hij zichzelf in het naar vrijheid verlangende Closer, memorerende naar ouderwetse heerlijke autoritjes, met bevriende collega’s die hem vanuit de radio begroeten. Dichtbij in gelijkgezinde gedachtes, even ver verwijdert van de poppodiums. In drie minuten tijd laat de zanger horen waar zijn verbale bereik ligt door hoge kopstem af te wisselen met zwaardere breekbare dieptes.

Kort na de hoopvolle opleving in de prille zomer valt vervolgens definitief het doek voor de festivals. Running to Meet the Sundown, de zwarte zaterdag van de extreme leegte, de paradox van de normaal zo gevulde autowegen. Jettison pompt de opgespaarde workout energie naar buiten. Er openbaren zich hemelse zonnestralen die zich klaarmaken voor een betere toekomst, troost is vervangen door hoop met verlossing als ultiem doel. Nog steeds is daar die happende gitaar welke als een dreigende donderwolk al wakend het overzicht houdt, de barstende scheuren van het bestaan laten genoeg doserend licht door. De natuurbeleving is anders nu de flora zich in alle rust kan ontwikkelen. Het met treurende blazers omgeven Save Me is de zintuigelijke waarneming die deze hernieuwde kennismaking met de opbloeiende schoonheid deelt en welke zich voortzet in de onzekere lentemaanden May en June. Twee beeldende meisjesnamen die het maagdelijke schoon koppelen aan de symbolische overlevingsdrang van Moeder Aarde, de vrouw in haar oervorm.

Na het kosmische drieluik Jupiter is Blaudzun op zijn meest persoonlijke plaat Lonely City Exit Wounds geaard. De opzet om de songs met een korte stedentrip te presenteren wordt door het vernietigende cultuurbeleid nog eventjes op een zijspoor gezet. De gevraagde stadspoëten om deze intieme avonden in te luiden moeten tevens nog even geduld hebben. Wat is het toch een mooi voornemen om de twaalf albumtracks te koppelen aan twaalf lofdichten die de bezoekende plaatsen in het zonnetje zetten en de grauwheid laat verbleken. Blaudzun is er in ieder geval klaar voor.

Blaudzun - Lonely City Exit Wounds | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Dit album zou wel eens hun beste tot op heden kunnen worden voor mij. Ik heb de indruk dat Blaudzun tot de essentie van zijn muziek is afgedaald en dat perfect weergeeft. Geen enkel nummer hoeft zich te verbergen achter versieringen en er wordt vrij direct gerockt. Tel daarbij een aantal complete topnummers op en je hebt een geweldig album. Nu nog leren wat de tijd brengt, want dat is niet altijd voorspelbaar. Tot dan is het extreem genieten.

In mijn ogen is Blaudzun sowieso een Nederlandse artiest die internationaal aan de weg moet kunnen timmeren, Wat exportsubsidie is op zijn plaats MinEZK/RVO.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blaudzun - Lonely City Exit Wounds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Blaudzun - Lonely City Exit Wounds
Ik was de afgelopen jaren wat uitgekeken op de muziek van Blaudzun, maar de subtiele koerswijzigingen op Lonely City Exit Wounds sturen het nieuwe album toch weer de goede kant op

Blaudzun paste ooit in het hokje singer-songwriter, maar schoof het afgelopen decennium steeds meer op richting theatrale of zelfs pompeuze indiepop en indierock. Zijn vorige albums heb ik daarom laten liggen, maar het deze week verschenen Lonely City Exit Wounds bevalt me weer een stuk beter. De zang zit me dit keer niet in de weg en ook de instrumentatie is wat mij betreft een stuk smaakvoller. Het is hier en daar nog steeds wat teveel pop naar mijn smaak, maar het album bevat ook een aantal tracks die de singer-songwriter Blaudzun laten horen. Al met al een zeer aangename hernieuwde kennismaking met de muziek van de Nederlandse muzikant.

Blaudzun, het alter ego van de Nederlandse muzikant Johannes Sigmond, dook 14 jaar geleden voor het eerst op met een titelloos debuutalbum. Op dit debuutalbum manifesteerde Blaudzun zich nog vooral als singer-songwriter. De songs op het album waren betrekkelijk sober en voor een belangrijk deel akoestisch ingekleurd en ontleenden een groot deel van hun zeggingskracht aan de bijzondere stem van de Nederlandse muzikant, al viel ook de veelkleurige instrumentatie in positieve zin op.

Blaudzun maakte vervolgens wat mij betreft zijn twee beste albums met Seadrift Soundmachine uit 2010 en Heavy Flowers uit 2012, waarop het geluid van de Nederlandse muzikant wel steeds voller werd, zijn stem steeds expressiever klonk en waarop de singer-songwriter Blaudzun langzaam maar zeker transformeerde in de pop- en rockmuzikant Blaudzun.

Die transformatie sloeg wat mij betreft te ver door op de albums die volgden. De muziek van Blaudzun werd steeds elektronischer en bombastischer en schoof steeds meer op richting de muziek van een band als Arcade Fire. Op zich niets mis mee, maar één Arcade Fire vind ik persoonlijk wel genoeg.

De vier albums die volgden op Heavy Flowers heb ik allemaal laten liggen, maar tien jaar na dit album heb ik toch weer eens een album van Blaudzun opgepakt. Het deze week verschenen Lonely City Exit Wounds is de opvolger van het uit 2018 stammende _UP_ , dat ik volgens mij helemaal niet heb beluisterd. Een hernieuwde kennismaking met de muziek van Blaudzun dus en het is een kennismaking die goed is bevallen.

De openingstrack en titeltrack van Lonely City Exit Wounds (de tegenwoordig wel erg vaak opduikende verplichte hoofdletters laat ik maar even achterwege) is subtiel en sfeervol ingekleurd en bouwt de spanning prachtig op. Het is een track waarmee Blaudzun zich wat mij betreft onmiddellijk weet te onderscheiden, wat overigens voor een belangrijk deel de verdienste is van de prachtige zang.

De stem van de Nederlandse muzikant is altijd een van zijn sterkste wapens geweest, maar ik was er lang niet altijd gek op. Op zijn nieuwe album zingt de Nederlandse muzikant echter prachtig en met veel gevoel en kleuren de hoge en expressieve vocalen fraai bij de instrumentatie en de songs.

Die instrumentatie roept nog altijd associaties op met de muziek van Arcade Fire, maar het ligt er minder dik bovenop. Bovendien klinken in de instrumentatie regelmatig invloeden uit de jaren 70 door, bijvoorbeeld van Electric Light Orchestra, wat het nieuwe album van Blaudzun een tijdloos karakter geeft.

Lonely City Exit Wounds verschilt zeker niet heel veel van de vorige albums van de Amsterdamse muzikant, maar subtiele wijzigingen kunnen een groot verschil maken. Lonely City Exit Wounds is minder theatraal en bombastisch dan de vorige albums van de Nederlandse muzikant en ook de zang is minder over the top. Op zijn nieuwe album hoor ik weer wat vaker de singer-songwriter Blaudzun en die heb ik op de afgelopen albums te vaak gemist.

Soms is het me wat teveel lichtvoetige pop (Real Hero vind ik ondanks de zwaar beladen achtergrond bijvoorbeeld helemaal niks), waardoor Blaudzun hier en daar opschuift richting The Killers of, nog veel erger, Coldplay, maar de meeste songs op het album bevallen me uitstekend, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de songs met zo min mogelijk opsmuk. Ik ga Blaudzun toch weer in de gaten houden, want het grootste deel van zijn nieuwe album is erg goed. Erwin Zijleman

Niet dat het een straf is om naar deze plaat te luisteren, maar Blaudzun komt m.i. al jaren niet meer in de buurt van het fijnzinnige Heavy Flowers of het op een uiterst positieve manier bombastische Promises of no man's land.