Plebeian Grandstand - Rien Ne Suffit (2021)

Nadat À Droite du Démiurge, à Gauche du Néant eerder reeds als een bom insloeg, heb ik nu eindelijk de plaat in zijn geheel eens beluisterd. Het vergt altijd wel wat moed - en vooral de nodige aandacht, bij voorkeur in afzondering - om dit soort platen aan te vatten, want het is tamelijk veeleisend voor de luisteraar. Ik moet zeggen dat ik dit een uitzinnige plaat vind, op alle fronten.

Ten eerste wordt de black metal van Plebeian Grandstand gelardeerd met talloze exotische ingrediënten, allemaal stevig gekruid. Zo hoor ik een erg geslaagde toevoegingen van elektronische elementen, die zorgen voor een creepy, claustrofobische sfeer (ik merk dat die Franse black metalbands er wel vaker in slagen rauwe intensiteit op te roepen). Daarnaast bekruipt me regelmatig het gevoel dat ik naar een free jazz-collectief zit te luisteren, waarbij de saxofonisten een flinke portie gruis in hun instrument hebben gepropt. Noise, jazz en industrial (machinaal en zwaar) worden hier geweldig goed samengebracht en toegevoegd aan de hoofdmix.

De vocalen passen er ook perfect bij; ze lijken van heel erg diep te komen en klinken smerig en compromisloos, en als er weer 'ns een kolkende vortex aan gitaargeweld wordt gecreëerd, krijg ik het gevoel dat dit een perfecte match is. Het album voelt, ondanks het onheilspellende, het macabere, het naargeestige, het machinale, het lood- en loodzware, enorm goed aan.

Ik weet niet of dit een plaat is die ik nog vaak ga beluisteren, maar ze kruipt meteen onder de huid (misschien net daarom die twijfel). Indrukwekkende luisterervaring is het wel, dus ik durf hoog in te zetten.

4,5 sterren