Bob Dylan - Love and Theft (2001)

Leuke, afwisselend album van Bob Dylan. Ben ik gaan draaien, na lovende recensies over zijn nieuwe album: "Modern Times", waarin ook verwezen werd naar dit album en zijn (nog) eerdere album: "Time Out Of Mind" (1997).
Met de nummers: 'Mississippi', 'Lonesome Day Blues', 'High Water', 'Honest with Me' en 'Sugar Baby' als beste nummers.
Draai ik veel de laatste weken. Is wat mij betreft beter dan zijn laatste album: "Modern Times" (2006) wat ik minder afwisselend vind.
Geef dit album een 0,5 extra t.o.v. mijn eerdere waardering.

Heb em al een poosje in huis, maar nog niet echt naar geluisterd. Was in eerste instantie een beetje afgeketst op wat er over is van Bob's stem, vandaar. (Ken vooral zijn oude werk '62 - '76)

Maar nu ik Modern Times erg waardeer, ook deze eens opgezet en nu snap ik niet waarom ik eerder wat moeite had met zijn stem. Het klinkt prima, een beetje in het (met terugwerkende kracht) verlengde van Modern Times.
Inderdaad, PinkEclipse, duidelijk afwisselender dan MT en dus ga ik deze misschien nog wel mooier vinden. Tijd zal het leren...

Ik loop een beetje achter met Bob's recentere werk... net pas "Love and Theft" aan het ontdekken, dus ik laat "Modern Times" nog heel even voor wat het is...

Geweldig sterke plaat. Naar mijn mening is dit evengoed als zijn betere 60's werk. Het is ook nog eens een folk-rock plaat zoals blonde on blonde en highway 61 revisited dat zijn dus het kan bijna niet slecht gaan eigenlijk.

Veel beter dan Modern Times dat ik veel te rustig vind, Love & Theft gaat snel ook al duren de nummers lang, het rockt gewoon stevig door. Modern Times bevat te veel rustige nummers. Leuk gitaarwerk hier!

5*

Love and Theft vind ik nèt iets minder sterk dan zijn voorganger Time out of Mind, maar toch nog zeer overtuigend.
Het luistert enorm lekker weg.
Véél hoogtpunten, ik begin er niet aan.
4 sterren ****

Dit album heeft een heerlijk geluid en vooral met Bye and Bye, prachtige plaat van de meester

Mississipi is een heerlijk nummer, uitermate geschikt om hard door de auto te laten schallen. Deze plaat verscheen overigens op 11-9-2001, wat wellicht ook verklaard waarom 'ie wat minder aandacht kreeg op het moment zelf.

Ik heb modern times al een hele tijd in huis, maar Love and Theft was een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Tja, weet nog niet zo goed wat ik ervan vind. Sommige nummers klinken lekker, andere een beetje langdradig. het probleem met het recente werk van Dylan is dat je altijd de teksten er bij moet hebben, want hij is niet te verstaan, voor mij althans. Ook al zijn zij n cd's nog steeds de moeite waard, er staan altijd maar een stuk of drie echt opvallende nummers op. Op deze hoort daar in iedere geval Mississippi bij, en verder moet ik nog eens goed luisteren denk ik.

Als oudere Dylanliefhebber.....tja,,,wat moet ik ervan zeggen?
Heb Love and Theft nu twee maanden in huis, vaker gedraaid.
Eerlijk gezegd volgde ik Dylan op de voet tot aan zijn reli-periode aan het eind van de zeventiger jaren. Tot en met Slow train coming dus.
De jaren 80 zijn grotendeels aan mijn aandacht ontsnapt en hij kwam weer terug bij mij met Time out of mind.
Recentelijk heb ik ook Modern Times vaak goed beluisterd. Mijn waardering voor die cd, een 4 **
Love and Theft was van daarvoor, nooit gehoord. Het verrast mij niet. Ik versta er ook haast niks van. De teksten zijn....nou ja...dichterlijk wel, maar waarover nou precies....ik weet het niet.
Eerlijk gezegd: die band speelt en rockt wel lekker, vooral up tempo. Maar er is ook iets monotoons in de songs.
Ik hou het maar op 3,5 **, met enige moeite. En ik zet maar weer eens blood on the tracks of blonde on blonde op ......

Ik vind dit zijn beste plaat sinds jaren. Doorleefd als de pest, met ook een groezelig stemgeluid weet hij een sfeer neer te zetten die de cult status heeft, absoluut niet voor een groot publiek. Nummers als Mississippi, Po'boy en lonesome day blues behoren tot zijn meest duistere in jaren, wat bevind zich allemaal in de duistere krochten van zijn ziel??

Wow, weer een steengoede plaat, geen 'Time out of Mind', maar bijna even goed. Geen nummer dat er echt boven uit pringt, maar ook geen slecht nummer. 4*

Mississippi vind ik r wel uitspringen. Van de rest blijft niet erg veel bij me hangen, hoewel het niet slecht klinkt maar op een of andere manier toch niet zo "pakt" als sommige nummers op Modern Times

Prima album van Bob Dylan waar hij heel wat stijlen etaleert : folk, blues, rock en jazz. Het krakende stemgeluid van Bob Dylan past wonderwel goed bij de donkere en romantische sfeer. Geen meesterwerk, maar gewoon een album met 12 degelijke tot sterke songs.

Zeker goed album ook al is zijn eerdere werk naar min idee beter
Voor de dylanfan zeker het geld waard.
Ook al heb ik hem maar voor 4 € gekocht

Heerlijk Dylan album, waarin naar voren komt dat hij na een slechte periode (de periode voor Time Out Of Mind) nog steeds uitstekende albums kan maken.

Heb hem toevallig vanochtend nog in de auto gedraaid op weg naar mijn werk...keihard natuurlijk !
En vanmiddag, na aankomst in Leeuwarden, nogmaals opgezet, nu met het raam wijd open.
Rond 17:00 is het door al het gepeupel dat naar huis wil zo druk, dat je 20 minuten stapvoets door de stad moet rijden.

Een mooi moment om deze cd lekker hard op te zetten, zodat een ieder die langsloopt of fietst het horen kan

Staan een paar briljante (wat zeg ik ? eigenlijk gewoonweg geniale...) nummers op, zoals daar zijn Mississippi (alhoewel versie 1 van Tell Tale Signs nog vele malen beter is), Summer Days, Lonesome Day Blues, High Water en Cry A While zijn de absolute toppers.

Elk van deze nummers hebben teksten waarvan bepaalde zinnetjes je op de meest onmogelijke momenten door je kop schieten.

''He's not a gentleman at all, he's rotten to the core, he's a coward and he steals''

''I'll die before I turn senile...''

''I sit on my watch, so I can be on time.''

''The pope, he told the Italian, the Englishman and the Jew,
You can't open up your mind boys too every conceivable point of
view...
They got Charles Darwin trapped out there on Highway 5,
The judge said to the High Sherrif: I want him dead or alive,
either one, I don't care...''

De muziek is heerlijk los en swingt de pan uit, het speelplezier druipt uit je boxen en Dylan's kapotgezongen stembanden hebben nog nooit zo lekker geklonken, hierna is het hard bergafwaarts gegaan, met name live, want ook op Modern Times klinkt zijn stem zeker niet beroerd.

Voer voor je hoedenplank !

(om Opgezwolle even te citeren )

rommel antonio pretentieuze rommel

Die Dylan weet het weer voor mekaar te krijgen dat er een hele boel gekken in zijn stompzinnige teksten trappen.

Zeg nou zelf? Wat is er nou goed aan Dylan, behalve dat hij al jaren de zelfde muziek maakt. Snel opgenomen, snel geschreven, niets geniaals aan, waar is de scherpte aandacht en perfectie?

Een pannenkoekenbakker kan honderd misschien wel duizendkeer fantastische pannenkoeken bakken met kaas, spek ham of appel,

het blijft een PANNENKOEKENBAKKER, en een pannenkoek zal nooit een truffel worden.

Probeert er weer een discussie uit te lokken jonguh ???
Trap er mooi niet in deze keer...

Woody Allen draait toch ook al bijna 40 jaar dezelfde artistieke keutel, die nog steeds door hele volksstammen als zoete broodjes wordt gegeten ?

Persoonlijk ben ik nooit zo'n fan geweest van truffels, blijft toch een beetje van dat omhooggevallen grachtengordelsnoepgoed...
Iets wat je met behulp van honden en varkens uit de modder moet halen, dat kan nooit veel goeds zijn

Laten we dit soort teksten ( van die erwku) voor wat ze zijn. Probeert een beetje de boel op te fokken maar kan waarschijnlijk nog geen 10 Dylannummers opnoemen

Vergis je niet, ik ken Erwku toevallig al zo'n 13 jaar persoonlijk en ik vrees dat hij wel degelijk 10 nummers van de beste man zou kunnen opnoemen, aangezien hij zelf ook een aantal albums van Dylan in zijn verzameling heeft.

Dat hij de boel loopt op te fokken, dat is dan wel weer waar...hij is zeer groot liefhebber van het uitlokken van discussies

Hij is er zelfs ooit ingeslaagd om lui van een of andere Nederlandse Rolling Stones Fanclub dusdanig boos te krijgen, dat er praktisch oproepen kwamen tot publieke terechtstellingen van deze humorloze Stones Fans

Deze versie van Mississipi is imo toch wel beter dan de twee versies die op Tell Tale Signs staan. Terecht op het album gekomen!

@ Erwku: ik mag graag in de teksten van deze pannenkoekenbakker trappen. Hij neemt tenminste de moeite om zijn teksten te schrijven (in tegenstelling tot jou hedendaagse idolen )

Ongelofelijke groeier deze plaat. Dit kan zich absoluut meten met het best wat Dylan heeft geproduceerd. Aantrekkelijke, luisterbare nummers met stevige teksten en een goede mate van afwisseling. Voor ieder wat wils op dit schijfje en toch 1 geheel.

Schot in de roos van Dylan, jammer dat het zo relatief weinig mensen bereikt, wat het is echt de moeite waard!

Dylan is als wijn; hoe ouder, hoe beter; Dit is een héél mooi album, misschien nèt geen echt meesterwerk, maar een ambachtelijk album met liefde voor de muziek gemaakt. Dylan heeft een prima band, dat hoor je goed in de rocker Summer Days.
Mijn favoriet is toch Po'Boy, maar ook Floater weet me keer op keer te bekoren, net als het merendeel van dit prima plaatje.
Màn wat ziet hij er bleek en mager uit, is die nog wel gezond?
Maar we zijn weer 8 jaar ouder, hij leeft toch nog.... Na het mooie Modern Times (2006) mag hij nu misschien nog eens een muzikaal ei leggen....

Als de aanhoudende geruchten kloppen, dan komt er in april een nieuw studio-album van Bob Dylan uit, met daarop 10 nieuwe nummers !!!

Vlak voor/tijdens zijn nieuwe Europese Tournee dus

Check voor meer informatie op:

www.expectingrain.com

Love and Theft is een leuke verzameling liedjes, maar mist als album de klasse van Time Out Of Mind en de stijl van Modern Times. Het uiteindelijke resultaat luistert fijn weg, doch weet niet helemaal goed te blijven hangen. Er kan een 3,5*'je vanaf.

Veel mensen zien "Love and Theft" als de middelste van een trilogie, beginnend met Time Out Of Mind en eindigend met Modern Times. Van deze drie vind ik "Love and Theft" toch veruit het beste.

Misschien heb je gelijk, Karl wanneer je zegt dat het een verzameling liedjes is. Als ik me niet vergis heeft Dylan dit album zelf omschreven als een Greatest Hits album zonder de hits. Je kunt op dit album allerlei muziekstijlen vinden. Opvallend is ook dat Dylan al deze stijlen zo goed beheerst.

Time Out Of Mind klinkt veel meer als een geheel, vooral door de productie van Lanois natuurlijk, die overal hetzelfde sausje overheen giet en door het feit dat de meeste nummers op dat album doordrenkt zijn van de blues. "Love and Theft" klinkt ook veel vrolijker dan zijn voorganger, alhoewel de thema's even donker en duister zijn als op Time Out Of Mind.

Op Modern Times staan volgens mij een aantal belangrijke songs (Workingman's Blues #2, Nettie Moore en Ain't Talkin') maar er staan ook een aantal songs op die ik duidelijk als fillers zou willen beschouwen (Rollin' and Tumblin', Someday Baby en Beyond The Horizon) en in die zin lijkt deze plaat veel op Time Out Of Mind. Toch vind ik de productie van Modern Times veel toegankelijker waardoor ik de neiging heb deze plaat vaker op te zetten dan Time Out Of Mind.

Op "Love and Theft" staan voor mij geen zwakke nummers en iedere keer wanneer ik een nummer van "Love and Theft" beluister ontdek ik weer iets nieuws (vooral in de manier waarop Dylan de nummers brengt). Het lijkt wel een onuitputtelijke goudmijn!

"Love and Theft" vind ik de meest toegankelijke van dit drieluik en het bevat volgens mij ook veruit de beste verzameling songs. Praktisch ieder nummer is een pareltje en ieder nummer vloeit op een natuurlijke manier over in het volgende nummer.

Dit album heeft de diepgang, de warmte, de liefde voor muziek die ik op de beide andere albums zo node mis. Bovendien is de productie subliem en zijn de muzikanten op deze plaat stuk voor stuk van grote klasse. Dit maakt dat ik dit album nog steeds regelmatig draai, iets wat ik niet kan zeggen van Time Out Of Mind of Modern Times. Voor mij is "Love and Theft" met afstand het indrukwekkendste en belangrijkste album sinds zijn zogenaamde wederopstanding...

Het is voor mij zo goed als onmogelijk de teksten van de nummers te volgen zonder tekstboekje. Dat blijf ik toch wel heel jammer vinden.
Op Time out of mind heeft Lanois er enminste voor gezorgd dat de meeste teksten goed te volgen zijn.

Eigenlijk een beter album dan ik aanvankelijk dacht. Geen typisch-Dylan-ze-gaan-onder-je-huid-zitten-meesterwerkjes, maar een Lonesome Day Blues, High Water (For Charley Patton), Po' Boy - na een aantal luisterbeurten geweldig! - en een Sugar Baby zijn gewoon steengoeie nummers. Na een wat matige start moet ik toch concluderen dat Love & Theft gewoon 'n goed album is met leuke luisterliedjes. En Dylan heeft ook 'n hele toffe snor.

Verhoogd naar 4,0*

(Mississippi blijft wel een minpuntje; maar dat komt doordat ik de superieure versie van The Bootleg Series Vol. 8 eerder kende. Op zich is het wel een prima nummer.)

Tja, zo heeft iedereen zijn voorkeuren....

Welke superieure versie bedoel je, Karl? Er staan namelijk 3 verschillende versies op The Bootleg Series Vol. 8. Persoonlijk vind ik de eerste versie (de demo-versie) de beste van de drie. Maar voor mij blijft de versie op "Love and Theft" de definitieve.

Mississippi vind ik overigens de beste Dylan-song van de afgelopen 20 jaar.
Hier mijn persoonlijke top 25:

1 Mississippi ("Love & Theft")
2 Red River Shore (Tell Tale Signs 1)
3 Workingman Blues # 2
4 Not Dark Yet
5 Most Of The Time (Tell Tale Signs 3)
6 Floater (Too Much To Ask)
7 Cross The Green Mountain
8 Tryin' To Get To Heaven
9 Handy Dandy
10 Po' Boy
11 Ain't Talking
12 Born In Time (Tell Tale Signs 3)
13 Highlands
14 Can't Wait (Tell Tale Signs 1)
15 Dignity (Dylan-compilatie)
16 Marchin' To The City (Tell Tale Signs 1)
17 Standing In The Doorway
18 Series Of Dreams (Tell Tale Signs 2)
19 Things Have Changed
20 Man In The Long Black Coat
21 High Water (For Charlie Patton)
22 Huck's Tune
23 Nettie Moore
24 Cat's In The Well
25 Sugar Babe

Ik heb het inderdaad over de demoversie; de andere twee versies heb ik (nog) niet gehoord. Met de Mississippi van Love And Theft is trouwens ook niks mis - integendeel. Daar waar de demoversie me nog wel eens wilt irriteren (ik heb dat nummer eens een hele dag zó erg in mijn hoofd gehad dat ik het daarna wel door de plee kon spoelen), luistert deze gewoon erg lekker weg. Al kan dat ook komen doordat ik 'm minder vaak heb gehoord dan de eerste van Tell Tale Signs.

't Beste Bob Dylannummer van de laatste twintig jaar is naar mijn mening overigens Cold Irons Bound - een favoriet vanaf de eerste luisterbeurt! (Hier moet ik natuurlijk wel nogmaals bij vermelden dat ik Tell Tale Signs nog niet heb beluisterd en deze mening dus wellicht nog moet worden herzien.)