Converge & Chelsea Wolfe - Bloodmoon: I (2021)

Coil is alvast een heerlijke track, erg benieuwd naar de rest van het album.

Godsamme wat een kraker. Match made in heaven.

Wat een overweldigende pracht wordt ons hier voorgeschoteld. Metalcore pioniers Converge slaan de handen ineen met gothqueen Chelsea Wolfe en het resultaat is de som der delen. Een prachtige symbiose van sludge, shoegaze, Metalcore wordt een soort gothcore. Productie is geniaal, glashelder en op de juiste manier bombastisch. Verwacht geen knaller als "All we love we leave behind" maar een slowburner van jewelste. Album van het jaar???

Echt een geweldige plaat! Hij moet eventjes wat op gang komen, maar eenmaal erin gezogen kom je er maar moeilijk weer uit. Deze komt hoog in het eindejaarslijstje denk ik.

Deze plaat wordt helemaal de hemel in geprezen, en ik snap het echt compleet niet. Converge, Chelsea Wolfe en Stephen Brodsky zijn artiesten waar ik allemaal liefhebber van ben, maar ik ben het helemaal niet eens met het statement hierboven dat Bloodmoon de optelsom van iedere meewerkende artiest is. Ik denk eerder het tegenovergestelde.

Bloodmoon varieert constant in stijlen, maar al die stijlen blijven ieder schrikbarend vlak. Dat de razende hardcore-Converge hier niet aanwezig is, is absoluut geen probleem. De band heeft namelijk sinds Jane Doe al behoorlijk wat niet-hardcore tracks op zijn platen staan en doet dat altijd met verve. Wat wel een probleem is, is dat Converge de Neurosis-stijl sludgetracks en de Swans-stijl tracks voor Bloodmoon al vele malen beter gedaan heeft, ik denk dan bijvoorbeeld aan een Worms Will Feed / Rats Will Feast van Axe to Fall en In Her Shadow van You Fail Me. Die tracks zijn zo gaaf, omdat ze wel de rauwe bezieling van de hardcore-tracks bevatten.

Hier voelt alles zo krankzinnig degelijk. Het is allemaal ontzettend gebalanceerd en goed uitgevoerd en technisch is er helemaal niks op aan te merken, maar het wordt echt helemaal nergens spannend, zelfs ronduit saai bij vlagen. Het is niet experimenteel of nieuw territorium, zoals veel in recensies en lofzangen wordt benoemd. De Neurosis- en Swans-stijl tracks zijn verwaterd, Chelsea Wolfe levert op haar mysterieuze dromerige gothaura in, en wanneer Stephen Brodsky wat meer het roer pakt lijken we bijna naar de spacy Cave In-stratosferen geschoten te worden, maar wordt hij tegen gehouden door de rest. Doodsonde is dat.

Misschien wel de grootste tegenvaller van het jaar voor mij. Ik hoop nog met meer luisterbeurten een klik te vinden, maar ik heb er een hard hoofd in. Ik vind hem namelijk per luisterbeurt minder worden tot nu toe.

Haha zijn we het ook eens een keer niet met elkaar eens Je zit meer in lijn met Pitchfork, al heb ik jouw mening veel hoger zitten.

Ik heb net de Pitchfork-recensie gelezen, en ik weet echt niet hoe de schrijver het voor elkaar heeft gekregen om bij Evanescence en Breaking Benjamin te komen als referentie.

Een van de redenen waarom ik ze al jaren niet meer serieus neem, maar toch af en toe kijk wat voor kutmuziek ze de hemel in prijzen of omgekeerd.

Precies. Als Pitchfork het goed vindt, dan kan ik het meestal skippen. Niet alles, wel veel.
Ben Converge noch Chelsea Wolfe liefhebber, deze plaat is daarentegen een schot in de roos. Spannend en afwisselend.
Meer rust dan op Converge platen en meer dynamiek dan op die van Chelsea Wolfe.

Wat is dit een te gekke samenwerking zeg! Hooked!

Deze plaat komt echt keihard binnen met Blood Moon en Viscera of Men. Maar niet alle latere nummers raken me op dezelfde manier, in die zin snap ik de kritieken wel. Hiermee wil ik overigens zeker niet zeggen dat het slecht is, er valt hier nog steeds van alles te ontdekken en ik vermaak me tijdens de derde luisterbeurt nog steeds erg goed. Ben benieuwd of Bloodmoon nog verder groeit...