David Bowie - Toy (2022)

Vreselijke hoes, maar wel een fijn album verder, zo op het eerste gehoor

Als dit album in 2000 of 2001 was uitgebracht was het ook toendertijd al een anachronisme geweest. Geeft nix dat menigeen in deze rare tijden terugverlangt naar de tijd dat het leven nog simpel was en een patat met geen aanslag om de bandbreedte in de financiële broekriem, maar om anno 2021 nou hierover te gaan juichen in Gaaliaanse stijl gaat mij veel te ver.

Dit album is meer iets voor de completist - zeg maar de 'gaatjesvuller' - het is leuk dat dit in deze box David Bowie - Brilliant Adventure [1992-2001] (2021) - MusicMeter.nl zat, maar veel meer dan een nice to have is dit eigenlijk niet. Bij tijd en wijle hoor ik de geestelijke adem van - iets ruiger gespeeld, dat weer wel - All the Madmen of Black Country Rock, maar is niet zo dat de urgentie eruit spat.

Afgezien van de drie als lp hard to als albums (Earthling, 1. Outside en Black Tie White Noise), tenminste voor de completist op vinyl-gebied, zit de waarde van deze box imo in de toevoeging van de live at the BBC (2 cd's) - gisteravond op de tillevezie nog eens kunnen wat een prachtig live performer Bowie was - zeker wanneer hij door een superbe band wordt gesteund.

Stond origineel ook niet slip away op het toy album , die versie dat je eerst een stukje van die poppenshow hoort? Of zit ik er nu helemaal naast?

Meen ik mij ook te herinneren. Heette het toen niet nog Arnold Layne? Of was dat een ander nummer?

Edit: Uncle Floyd was het!

Ik krijg persoonlijk vooral veel zin om de originele jaren 60 versies weer eens op te zetten, die klonken toch wel een heel stuk eigenzinniger in mijn beleving. Deze Toy versies zijn voor mij, op een enkeling na, toch net iets teveel met een 'arrows classic rock' sausje overgoten.

Uncle Floyd idd. Goede versie ook, iets meer dramatisch effect met die aanzwellende muziek

Matig plaatje. Voegt niet veel toe, niet spannend. Luister liever naar de oude versies. Snap de ophef niet zo. Snap wel dat dit destijds niet werd uitgebracht.

Ik begreep dat het destijds niet uitgebracht is door meningsverschillen tussen Bowie en de platenmaatschappij over de manier van uitbrengen. Bowie wilde het vluchtig en zonder publiciteit uitbrengen als een 'tussendoortje' maar daar gingen ze niet mee akkoord.

Er ontbreekt maar 1 regulier studioalbum in mijn David Bowie collectie, en dat is zijn debuutplaat uit 1967 (en varianten daarop). Ook eerder werk is me onbekend. Dat is voor deze release wel prettig als ik de reacties zo lees. Wel kende ik de nummers 'Karma Man', 'Silly Boy Blue' en 'Let Me Sleep Beside You' van de "At The Beeb" release.

Bijna alle nummers op "Toy" zijn voor mij dus onbekend en ik beoordeel dit album dus als een album met voor mij nieuwe nummers. En ik kan er kort over zijn, ik vind het een geweldig album. Bowie en zijn liveband hebben er hoorbaar plezier in, het album rockt bij vlagen lekker, David zingt geweldig en je kunt merken dat ze op elkaar zijn ingespeeld.

Het album knalt er meteen lekker in met de rocker 'I Dig Everything', een nummer uit '66 en in dezelfde stijl 'You've Got a Habit of Leaving' in '65 nog verschenen onder de naam Davy Jones (and The Lower Third).
Daarna schakelen we een tandje terug met 'The London Boys', oorspronkelijk een B-kant uit '66.

'Karma Man' is het eerste nummer waarbij ik het idee heb dat ik naar een wat ouder nummer zit te luisteren, de coupletten doen wat sixties aan. Maar bij het (aanstekelijke) "slow down" refrein heb ik dat niet. Het prachtige 'Conversation Piece' is iets jonger ('70) en behoort voor mij tot de toppers van dit album. Bowie zingt dit midtempo nummer met veel gevoel, wat nog eens extra geaccentueerd wordt door het string arrangement van Tony Visconti. Een ander hoogtepunt is het piano gedreven 'Shadow Man', dat dateert uit de sessies voor Ziggy Stardust maar toen nooit is uitgebracht. Ook hier betovert de stem van Bowie me, door de krachtige performance. Het doet me wat denken aan de stijl van het Springsteen album "Western Stars".

Na een paar wat rustigere nummers gaat het tempo weer omhoog met 'Let Me Sleep Beside You' en 'Hole in the Ground', beiden waarschijnlijk uit '68. 'Baby Loves That Way' was in '65 de B-kant van de single van 'You've Got a Habit of Leaving' en ook deze heeft dus een herbewerking gekregen. Het heeft een beetje een Motown-sfeertje.

We gaan weer rocken met het heerlijke 'Can't Help Thinking About Me', oorspronkelijk een single uit 1966. Het erg fraaie 'Silly Boy Blue' stond op zijn debuutalbum en is een sterke midtempo song met mooie orkestratie. Het album sluit af met een op dat moment nieuw nummer 'Toy (Your Turn to Drive)'.

Dat deze release in een box met 3 cd's is verschenen had van mij niet zo gehoeven. Het ziet er allemaal erg mooi verzorgd uit, dat wel. Maar de tweede cd "Alternatives & Extras" voegt sowieso niet zo heel veel toe vind ik. Ben wel blij met de toevoegingen van 'Liza Jane' en vooral 'In the Heat of the Morning', maar die hadden ook als 2 bonustracks op cd1 erbij kunnen staan. De 3e cd "Unplugged & Somewhat Slightly Electric" is dan weer wel erg tof. Het klinkt een beetje als Bowie die een MTV Unplugged doet met de nummers van "Toy". Waar het oorspronkelijke album veel elektrische gitaren bevat, is dit het rustige broertje ervan.

Ik begrijp zelf niet goed waarom de platenmaatschappij dit destijds niet wilde releasen (los van de manier hoe Bowie dat in gedachten had). Het is een beter album dan het gros dat Bowie vanaf 1983 tot aan dat moment had uitgebracht en bevat enkele nummers die makkelijk op de radio kunnen.
Wel gaf de reactie van de platenmaatschappij hem in mijn ogen weer de creatieve injectie die hij nodig had om sterk nieuw werk te schrijven want hij kwam hierna met het erg fraaie 'Heathen' op de proppen.

Waarom komt dit album niet op vinyl uit?

Toy: Box (VINYL)

Omdat het een box only release is.... op vinyl

Degelijke Bowie plaat. Hij weet zich omringd door goede muzikanten en hij is lekker bij stem. Dat levert niets baanbrekends op, maar gewoon een prettig album.
Shadow Man is het prijsnummer dat qua sfeer ook uitstekend op Blackstar had gepast.

Geen verkeerd album van Bowie, luistert lekker weg.

Dit album blijf ik maar luisteren en daarom dan toch maar overstag gegaan (al mijn bezwaren tegen deze uitgave blijven staan, maar de verleiding was toch te groot en het album echt te leuk).

Wat een fijn album. Ik ben echt verrast door dit album. Fijne popmuziek, het luist lekker weg, met momenten een jaren 70 sound. Ik ben er nog niet over uit welke nummers me het meest aanspreken.

Ik lees vaak over Toy “ luistert wel lekker weg” , een gradatie die voor Bowie mocht hij nog leven absoluut onvoldoende zijn geweest, de kunstenaar, visionair, kameleon, trendsetter en groot songwriter die “ wel lekker weg luistert” , nu hij niet meer leeft luistert hij ineens lekker weg en wordt muzikaal behang uit de koker van Bowie ineens als meesterlijk neergezet.
Als Toy in 2001 was uitgebracht waren de recensies en verkopen net zo mager geweest als hours die in 1999 verscheen, hours was ook zo,n Bowie plaat die “ wel lekker weg” luisterde.

Met dank aan het meningsverschil tussen Bowie en zijn platenmaatschappij zit ik nu met ontzettend veel plezier te luisteren naar Toy. Eerst nog met het gevoel, waarom op drie cds?, maar ook daar ben ik van genezen. Samen met zijn toenmalige tourband plus Lisa Germano wordt hier geweldig gemusiceerd. De nummers die ik in de originele versie moeilijk kon hebben, vinden hun nieuwe vorm, met een Bowie die gewoon veel beter zingt dan destijds. Een enorm goede zet om deze nummers opnieuw op te nemen met zulke goede muzikanten. Naar mijn mening heeft Bowie na 'Let's Dance' en voor zijn zwanenzang geen betere plaat gemaakt. Van "even weg luisteren" is dan ook geen sprake. Dit is intens genieten. Drie cds lang.

Ik kan me wel vinden in wat WoNa zegt. Ik heb de mooie box met drie cd’tjes aangeschaft voor €27,50 en dat is een koopje.
Alleen al Shadow Man maakt het de moeite waard. Maar ook de rest mag er wezen, een heerlijke Bowie plaat. Ik moet zeggen dat hij me zelden teleur heeft gesteld maar dit is toch echt een positieve verrassing.
Ik vind echter dat Bowie nog wel een aantal hele lekkere platen heeft gemaakt na Let’s Dance waaronder 1.Outside en Heathen.

Ofschoon ik al geruime tijd klaar was met de sound van Bowie ( zijn latere albums stelden mij teleur) kwam ik er onlangs achter dat de Toy box op uitzonderingen na best beluisterenswaardig is. Dit jaar steek ik dus weer wat tijd in heer Bowie

ik begreep zijn latere werken na Lets dance nooit

Ik begrijp Let’s Dance dan weer veel minder maar uiteraard ieder zijn ding. Toy blijft een lekker album!

Steek die tijd dan ook in alle albums vanaf Heathen, vast de moeite waard als je Toy kan waarderen.

Komt nu dus alsnog op vinyl uit...

Als ik deze Bowie mag ranken

1. Reality
2. Heathen
3. Toy
4.Hours

Erg fijn album is dit, de afgelopen dagen vaak gedraaid. De unplugged versies in de box vind ik eigenlijk nog leuker. Vreemd eigenlijk dat de platenmaatschappij dit niet wilde uitbrengen, je zou denken dat iemand met de status van David Bowie kan uitbrengen wat hij wil, vooral een album als dit. Hij heeft wel mindere albums gemaakt...