David Bowie - Brilliant Adventure: 1992-2001 (2021)

Als oude Bowie adept kon ik het niet laten om ook vanaf de eerste ERA box Five Years weer over te gaan tot een aanschaf van de "careerspanning" box sets.

(-ingestapt op het moment dat The Jean Genie als single werd uitgebracht, Aladin Sane was mijn eerste Bowie-lp, in het jaar daarna ook zijn voorgaande albums aangeschaft en grijs gedraaid-).

Ik heb beslist geen spijt van de box-sets aangezien al de vijf tot nu toe uitgebrachte box sets een prachtig geheel vormen, extra's bieden en stuk voor stuk voorzien zijn van fraaie boekwerken. Er is duidelijk veel aandacht aan besteed. Ook interessant te lezen en horen hoe producers die met de grote meester hebben gewerkt ook na zijn verscheiden nog een zekere meerwaarde weten te geven aan het bekende materiaal.

Bij de huidige 5 e boxset viel mij wel al direct de versobering op van het art werk bij diverse cd's, daarover ben ik hierboven al meer op detail in gegaan.
Nu de muziek: gek genoeg heb ik heel erg lang de negentiger jaren als Bowie's minst interessante gezien. Ik weet dat veel mede Bowie followers dat juist denken van de jaren '80 maar die kon ik juist wel waarderen door de grote diversiteit ( Scarry Monsters, Super Creeps) als een uitmintende start, het meet commerciële Bowie album Let's Dance dat daarop volgde, waarop toch enkele briljante tracks staan, het verguisde -niet door mij- Tonight en het vaak onbegrepen Never Let Me Down, waarvoor Bowie voor de wereld tournee wel alles uit de kast trok om een spectaculaire show neer te zetten.

Door de matige kritieken en ook een kritische benadering van zijn eigen werk ( in de 4e set is er een totaal niet opgenomen versie van NLMD toegevoegd) bleef Bowie 'even rustig', hij zette het nieuwe project Tin Machine op waarmee hij twee albums uitbracht. Persoonlijk associeerde ik dit teveel met de toenmalige grunge en garage rock, waar ik niets mee had, dus die periode bleef ik zelf aan de zijkant.

Echter begin jaren '90 had Bowie zich weer helemaal opnieuw uitgevonden en kwam met het destijds zeer modernste Black Tie White Noise, een vreemd maar ook heel bijzonder album, hij was duidelijk verliefd, wat op dit album goed te horen is (wedding song) d band met zijn nieuwe echtgenote Iman bleef tot aan zijn dood in 2016 intens.
Het album biedt voor ieder wat wils, dance-tracks afgewisseld met spannende instrumentale tracks, bijzondere covers (van Scott Walker Nigtflight) en onvervalste Bowie nummers als Jump they say.
Een spannend album!

Enkele jaren later verscheen 1.Outside, een album dat werd opgenomen met Brian Eno als producer, een hernieuwde samenwerking na de Berlijn periode. Bowie was helemaal in zijn element en razend enthosuiast over dit nieuwe werkstuk, in interviews gaf hij aan dat hij de komende jaren ieder jaar een album wilde uitbrengen wat aansloot op dit werk. zoals we nu weten is het daar niet van gekomen. Bij veel fans sloeg het in als een bom, ik moest er erg aan wennen, muziekaal interessant maar het concept vergde nogal wat aan inlevingsvermogen. Ik heb het daardoor destijds te weinig aandacht gegeven.

De opvolger Earthling, kwam ruim twee jaar later, ondanks de catchy hoes, Bowie op zijn rug gefotografeerd uitkijkend over Engelse weiden in een Union Jack-flag -coat vond ik dit album Bowie's minste uit zijn hele oeuvre. Dat kwam vooral doordat ik toen de meeste intro's van de nummers universeel vond, met dezelfde Drum 'n Bass invloeden die toen helemaal 'in' waren. Bowie heeft jaren later ook gezegd dat dit daardoor zijn minst tijdloze album was. Ik trok ook de overvolle productie niet echt.

Voorafgaande aan deze box set bracht de Estate als opvullen voor de wachttijd een serie live albums uit, die in zeer beperkte oplage zouden verschijnen, in zes maanden, maandelijks een album, met een separate box om de albums in te doen, die totale document geeft een goede weergave van de live shows die Bowie gaf in dat decennium. Het is mij gelukt de cd's te scoren en daardoor ben ik wel de nummers van 1.Outside en Earthling beter gaan waarderen.

Na Earthling verscheen aan het einde van het vorige millennium Hours, in mijn beleving ging Bowie terug naar zijn roots. Ik herkende veel uit zijn Hunky Dory tijd in de sfeer van de nummers. Ik was er blij mee.

Als grote verrassing in deze box is Toy opgenomen, het album dat Bowie op heeft genomen rond 2000, hiervoor heeft hij een aantal songs die hij al klaar had aan het begin van zijn carrière in de zestiger jaren voorzien van een ander arrangement. het album circuleerde al tijden als bootleg maar is nu voor het eerst bewerkt en officieel uitgegeven/toegevoegd aan deze set.
Een buitengewoon afwisselend en mooi album! onvoorstelbaar dat de platenmaatschappij dit destijds niet wilde uitbrengen.

Het live concert dat hierbij is toegevoegd 'Bowie at the BBC' was op enkele nummers na al uitgegeven als extra schijf op een verzameling cd van BBC opnames die van Bowie zijn uitgekomen en jaar of 15 geleden.
Ik heb dit volledige concert nog niet afgespeeld, maar ik begreep dat de commentaren die Bowie tussen de nummers door gaf, grotendeels zijn gesneuveld op deze herzien uitgave,

De -dit keer 3- ReCall cd's stemmen veel Bowie followers blij, B-kanten, andere versies en soundtrack-tracks.
Mooi om dit compleet te hebben in dit tijdsgewricht.

Het wachten is nu op de 6e - en hoogstwaarschijnlijk- laatste box set, die Bowie's werk vanaf 2002 - 2016 zal bevatten. Hopelijk hoeven we daar niet weer jarenlang op te wachten....

Maar tot die tijd valt er met deze box set veel te genieten!.