Palace - Shoals (2022)

Eigenlijk doen ze gewoon weer hetzelfde op deze plaat (afgaande op de singles), al hebben ze wel een scheutje blues toegevoegd, maar het is wederom heerlijk luistervoer

Ook de derde Albumhoes van Palace is geschilderd door de broer van zanger Leo, als extra sfeer maker bij de melancholisch emo-sound van de Londonse gitaarband. Vorige keer stonden we nog in een verwaaide kruidentuin, Nu is er een duik in de oceaan, waar vissen in scholen zwemmen in de hoop te ontsnappen aan hun vijanden. Dat gedrag schijnt voort te komen uit een aangeboren onderbewustzijn. En heb begrepen dat het een onderliggende thema is, met de spiegelende gedachte dat een zinvol leven voorkomt uit individuele verantwoordelijk. Heavy Lyrics dus.
En dan de hamvraag: leveren die filosofieën ook nog mooie muziek op. Wat mij betreft volmondig JA.
Er wordt heel subtiel geëxperimenteerd met piano, synths en electronische noise. Direct goed hoorbaar in 1ste track met een soulvolle ondertoon. Op andere songs is juist meer blues te horen of gewoon indie-folk.

Shoals is geen album om te pleasen, of te misbruiken als achtergrondmuzak, want de echte luisteraar wordt overal geprikkeld. De wil om buiten de paden te kleuren is het duidelijkst in tweeluik Salt-Shoals, deze onverwachte collage van gelaagde vocale harmonieën is alleen bestemd voor oren die er meerdere keren naar willen luisteren. Sky Becomes Sea besluit deze spirituele reis toch nog hoopvol af, maar Leo blijft oprecht onzeker: “Shelter with me, but my heart is afraid”.

Op dit album verleggen de Londenaren hun muzikale bakens een beetje. Meer een bluesy soulvolle benadering. Mooie plaat!

Fijne plaat zeg! Doet me wat denken aan Wild Beasts dankzij die hoge stem. Dit is iets meer standaard pop maar daarmee niet per se minder. Ik ga deze mannen in de gaten houden