Joe Henderson - Power to the People (1970)

Elektrische / versterkte instrumenten deden in rap tempo hun intrede in de jazz, zo ook hier. Goed album hoor, helemaal in de tijdgeest. Beetje vergelijkbaar met Filles de Kilimanjaro van Miles van een jaar eerder, waarop (niet toevallig) Herbie Hancock en Ron Carter ook meedoen op resp. synth piano en elektrische bas. De warme saxtonen van Joe Henderson zijn herkenbaar uit duizenden... In de Keepnews Collection versie, uiteraard.

Ik ben nu deze tot mij aan het laten doordringen.

Deze klinkt heel erg al richting fusion, door de electrische piano van Herbie Hancock.

De laatste sixtiesplaat van Joe Henderson biedt ons luisteraars weer genoeg om van te smullen. Pianist Hancock en bassist Carter spelen hoofdzakelijk elektrisch (zoals in Davis' band), de composities zijn grotendeels van Henderson zelf.

Is hij de meest opwindende, de meest inspirerende, de béste saxofonist? Welneen, dat denk ik niet. Maar wel steevast garant voor kwaliteit - althans, op de platen die ik al van hem heb gehoord. Je weet waar je voorstaat, en enig houvast kan ik wel hebben in deze instabiele tijden. Met name Black Narcissus en Power to the People zijn twee composities de je heerlijk swingend doen indommelen.

4 sterren

Volle punt erbij voor dit meesterwerk.

Je weet de toppertjes er goed uit te pikken, Michiel. Top om te lezen hoe enthousiast je van jazz bent geworden in relatief korte tijd. Er gaat echt een wereld voor je open als je je laat meeslepen door jazz muziek, he?

Ik ben van oorsprong een proggo.

Vanuit het progrock-idioom is de gitaar erg belangrijk en hoe graag ze het ook willen, veel is redelijk 4/4. Uitzonderingen zijn de bands richting de fusion, en toevallig houd ik daar meer van. Daar wordt meer en vaker blazers en meer swingende ritmes toegepast.

Omdat ik toch wel moe werd van zang, ben ik me op den duur helemaal gaan storten op instrumentale muziek, en toen ik steeds meer richting de fusion. De modernere jazz had ik al in het vizier. Bovendien was Jaimoe van the Allnan Brothers gek op Coltrane

Ik was eerst nog wat voorzichtig met pré-'70 jazz, omdat het toch ook een negatief stigma heeft. Maar dankzij een flinke lp-erfenis ben ik me erop gaan storten, en er gaat inderdaad een wereld voor me open.

Het voelt ook als een heel nieuw universum dat ik alleen maar een beetje met mijn fusion , canterbury- en quebecois muziek heb weten aan te stippen.

Ik merk wel dat ik meer neig naar de wat obscuurdere platen. De platen waar duidelijk over is nagedacht, maar waar het improv-element duidelijk ook zichtbaar is.

Ik lees me gek over het ontstaan (parallel met de blues) van 1900 tot 1980. Het lijkt daarna allemaal echt een stuk minder te worden.

Nu spreekt met name die warme, doordachten jaren '70 Post Coltrane jazz mij aan.

Met: Joe Henderson (tenorsax); Herbie Hancock (piano, elektrische piano); Ron Carter (elektrische en akoestische bas); Jack DeJohnette (drums); Mike Lawrence (trompet op 'Afro-centric' en 'Power to the People')

Nog wel een verrassend goede plaat eigenlijk, al zou dat met deze muzikanten ook bijna niet anders kunnen. Misschien baarde de opmerking 'Joe Henderson gaat elektrisch' me een beetje zorgen. Het gaat dan vooral om de Fender Rhodes van Herbie Hancock op drie van de tracks, en zoals ik al weet uit Miles Davis' elektrische periode, zet hij daarmee gewoon een superfijne sound neer. Zover dit fusion is, heeft het nog een fijne postbop-feel en wordt het nooit een wirwar van 'spirituele' geluidjes.

Het zijn juist de tracks die worden gedomineerd door de elektrische piano die de plaat meerwaarde geven, m.n. de heerlijk groovende opener en het titelnummer. Je merkt verder niet zoveel van de instrumentale wisselingen, omdat het album goed zijn eigen sfeer vasthoudt. Als mijn aandacht daarbij af en toe verslapt, wordt die weer op scherp gezet als op het einde toch nog even wat meer wordt gefreakt. In combinatie met Hendersons speelse, inventieve saxofoonspel, ondersteund door een ritmesectie uit de buitencategorie, zo niet de beste dan wel de meest consistente plaat van Henderson op Milestone tot dusver.