Timothy Leary & Ash Ra Tempel - Seven Up (1973)

Dit is voor mij opnieuw een bijzonder album van Ash Ra Tempel. Deze keer staat naast de indrukwekende lijst van muzikanten ook die van één der meesters op drugsgebied, Timothy Leary, op deze lijst. Het is daarmee een album geworden om heerlijk op te zweven, waar een pilletje of poedertje niet altijd noozakelijk hoeft te zijn. De juiste stemming, dat wel. De titel Seven Up wijst wel in de richting van verdovende drugs, maar met een beetje fantasie valt al een eind te komen.

Track één, Space, doet mij terug gaan na de tijd dat ik nog hele kroegtochten ondernam in de weekeinden. Ieder café had zo zijn eigen sfeer en aan het einde van de avond als het langzaam maar zeker licht werd, daar even wat paniek, waar had ik mijn fiets ook weer gelaten? Door al die sferen, gezelligheid, muziek, peuken, drank en wat er verder bij kwam kijken raakte ik althans van de wereld. Dit gevoel komt bij deze track helemaal terug. Lekker stuiteren door het centrum van de stad in de positieve zin van het woord. Op weg naar huis een paar keer van de fiets vallen en als de politieman vroeg hoe het met je was, steevast antwoorden dat het wel goed ging...

Track twee, Time, sluit daar goed bij aan. Met een overdosis van alles wat God verboden heeft lig je eindelijk in bed. Je voelt je even zwaar kl.t., maar dan ineens is daar dat stemmetje wat je tot rust brengt. De zweverige muziek daaronder versterkt dit nog eens goed. Had je in de stad al de nodige geestverruimede middelen genomen, nu beginnen ze goed te werken. Mooie figuren draaien voor je ogen, nog even sputter je nog tegen, maar je er aan overgeven is het beste wat je kan doen. Het gevoel dat je alle tijd hebt krijgt de overhand en zo beland je ongemerkt in een andere wereld. Een wereld waarin je niet merkt dat de muziek is opgehouden..........

(psssssst, al bij al een album om even van de wereld te zijn. sssst).

Vreemde plaat dit. Voor mij dan.

De eerste track, Space, vind ik niet zo best. De combinatie blues-achtig of wat is het, met zweverig kan me niet bekoren.Het komt niet los, ik kom er niet in.
De tweede vind ik dan weer ontzettend sterk. Het pakt direct mijn aandacht en wordt steeds sterker. Je lijkt in een paradijselijk oord terecht te zijn gekomen zonder de paradijselijke geneugten om het maar eens wat zweverig te omschrijven. Bloedmooie muziek levert het wel op. Het slotstuk van Time is bovendien nog het mooiste ook.

Als ik de LP zou hebben, zou één kant altijd bovenop liggen

Dit is typisch zo'n plaat waar behoorlijk wat op te horen is, maar dit is dan wel in een ruime jas verpakt. Op het moment dat ik hem voor het eerst hoorde was ik even de weg kwijt en dat is volgens mij ook de bedoeling. Vooral een paar in het donker draaien, dan haal je het uiterste uit dit album.

Time is de Ash Ra Tempel zoals ik ze graag heb - messy, spacerock, op en top psychedelisch. Space moet ik nog laten rusten, het schippert voorlopig iets te veel tussen rock & roll en blues en organ.

Is trouwens Suche & Liebe gebaseerd op Time, of andersom? - ze lijken sterk op mekaar en het releasejaar voor beide is hetzelfde (1972).

Dit zou ik niet precies weten, maar wat ik wel weet is dat de baas, Ulrich Kaiser, van het label Ohr waar Ash Ra Tempel destijds onder contract stond naast salaris ook drugs verstrekte om zo de inspiratie te stimuleren tot het maken van dergelijke muziek.

Manuel Göttsching zelf over het ontstaan van dit album en hoe ze in contact met Timothy Leary zijn gekomen: A Beginner's Guide to krautrock legend Manuel Göttsching... by Manuel Göttsching - Page 3 of 6 - FACT Magazine: Music News, New Music. - factmag.com

Misschien moet ik dit op een andere tijd en in een andere stemming beluisteren, maar vooralsnog vind ik dit vooral tamelijk saai. Doe mij dan het eerdere werk van Ash Ra Tempel maar...