Vildhjarta - Måsstaden Under Vatten (2021)

Beluister het volledige album: Måsstaden Under Vatten

Het Zweedse Vildhjarta brengt zijn eerste album in tien jaar uit. Bijna lijkt het wel alsof ze die tijd willen compenseren, want de plaat duurt maar liefst tachtig minuten. Aan het begin van de jaren '10 was Vildhjarta een van de hoofdspelers in het hele ''djent''-verhaal: moderne progressieve metal met laag gestemde ritmes die meer op ritmiek dan melodie waren gefocust. Het vorige werk had zeker interessante aspecten, maar hield me niet lang geboeid.

Hoe kan het dan dat Vildhjarta mij nu ineens tachtig minuten kan boeien? In zekere zin is er op de oppervlakte helemaal niet zo veel veranderd. Het is nog steeds brute moderne progressieve metal die sterk gericht is op hortende en stotende ritmes en laag gestemde djenty riffs met allerlei ommezwaaien. Toch weet de band hier een geluid neer te zetten dat veel diepgaander en subtieler is en vooral een algehele sfeer heeft die me veel meer aanspreekt. De band weet in zijn logge tegendraadse melancholie me als een goede doom/sludgeband echt in een flow te brengen waar ik in gezogen word.

Door de gehele speelduur is de band eigenlijk constant bezig met kleine variaties van een aantal ideeën. Dat lijkt heel monotoon, en in zekere zin is dat ook zo, maar ze weten iedere keer een vreemde ommezwaai maken die je aandacht trekt. Ook brengt die monotonie bijna een soort van meditatief aura met zich mee, ondanks dat de band hard speelt. Dit is geen band die als een Periphery songs schrijft, maar duidelijk gaat voor het geheel. Het is bijna de post-metal en doom van de djent, zwaar en gericht op sfeer en meeslependheid. Waar Vildhjarta vooral in excelleert is de mix tussen logge riffs en prachtige dromerige ambientgitaarlagen, die elkaar meesterlijk aanvullen. Ook vind ik het heerlijk hoe de drummer vaak je in het ongewisse laat qua timing, maar dan ineens wel een rechttoe rechtaan groove erin ramt.

Måsstaden Under Vatten is een schoolvoorbeeld hoe je met een beperkt aantal ideeën, maar daarin een groot aantal details en texturen verkennend, een zeer interessante plaat kan maken. Deze plaat kan eenvormig voelen tijdens de eerste indrukken, maar meerdere beluisteringen brengen stiekem een behoorlijk gevarieerde en meeslepende plaat. Ik ben benieuwd hoe deze zich nog verder gaat ontvouwen in de komende maanden.

De band heeft een instrumentale versie van de plaat op de welbekende streamingdiensten gezet.

Ook op YouTube te beluisteren: måsstaden under vatten - instrumental (ALBUM STREAM)

Inderdaad behoorlijk brute moderne progressieve metal en een hele lange zit. Maar waar Between The Buried and Me en Rivers Of Nihil (en in een iets andere categorie Mastodon) me meteen bij de strot grepen en dat gedurende hun gehele recente en eveneens lange albums moeiteloos volhielden, is dat voor mij persoonlijk bij deze niet het geval. OK, het was slechts een enkele luisterbeurt, maar een wezenlijk verschil; ik denk met name door gebrek aan melodie en (toch) de "zang"...

In het genre zeker een interessante, avontuurlijke plaat, maar net niet genoeg mijn "cup of tea" helaas.

(intussen vechten de laatste albums van de 3 hierboven genoemde bands hier om stuk gedraaid te worden... )

Ben hier terecht gekomen dankzij hun nieuwe single, den spanska känslan, die wel erg tof klinkt. Dus zodoende hun eerdere werk maar eens opgezocht en ik kan me wel vinden in ProGNerD zijn bewoording. Het geheel heeft flink meer moeite om direct zo vast te grijpen als andere bands. Maar dit klinkt mij dan wel weer interessant genoeg om er echt eens goed in te duiken. Het doet me denken aan de eerste keren dat ik Porcupine Tree of Dream Theater hoorde. Dat kwam toen ook zo compleet onnavolgbaar, creatief en boeiend over als dat dit nu doet.

Met 80 minuten speeltijd een hele kluif, temeer omdat het songmateriaal behoorlijk abstract en repetitief is. En dan worden de teksten nog in het zweeds geschreeuwd ook. De progressieve metal, bestaande uit hakkende riffs en tegendraadse ritmes, steekt evenwel knap en sfeervol in elkaar en gaandeweg wordt het album haast bezwerend. Naar het einde toe komen er een paar wat mindere tracks langs, maar het afsluitende Paaradiso is dan weer helemaal geweldig.

Stuit toevallig op de nieuwe single en die klinkt ook weer lekker onnavolgbaar.+ sargasso +
Nieuw album moet eind mei uitkomen zie ik. Ben benieuwd.