Madrugada - Chimes at Midnight (2022)

Nou om er dan maar meteen aan toe te voegen, want inmiddels staat het gekleurde vinyl als 2lp hier en ook op de draaitafel of course, het is vintage Madrugada, werkelijk. Elke noot, afzonderlijk of in als de som der delen, zijnde de volledige song, is echt, heus, waar, wis en waarachtig prachtig en in volle glorie. Pracht plaat dus weer, daar waar, eerlijk ware eerlijk, deze band mij ook never en never teleurgesteld heeft. Natuurlijk zijn het andere tijden, de leden jaren ouder, een wellicht ander wereldbeeld, beseffende waar ze nu zelf staan, vaders inmiddels dan ook, andere verantwoordelijkheden, maar dan nog een plaat die vaak gedraaid gaat worden. En vind ik het met stadionachtige anthems hard meevallen, iets waar trouwens niks mis mee ware....maar fraaie melodielijnen, prachtige sfeervolle arrangementen en dito refreinen bij menige song. Plaatkant A net ten einde en ja, wow gevoel dus. Bovengemiddelde aanvulling op hun eigen oeuvre. Gaat dat horen. Vinyl trouwens wel idioot zwaar aan de prijs maar ja, dat is wel vaker met de huidige prijzen. Ook de laatste Springsteen zwaar over the hill, prijsmatig, zeker voor de gekleurde versie. En dan gaan de companies met $ tekens in de ogen weer klagen als de verkoop terugzakt, ja, korte termijn visie ten top. Absolute aanrader, wie dem das auch sei.

Madrugada is een band die het bij mij niet snel verkeerd zal doen. Of ze nu de wat meer populaire kant op gaan of dat het ten tijde van de wat donkere sound is. Ik vind het altijd wel mooi. De zang van Sivert en de sfeer... een combinatie die mij nooit verveelt.
Ik keek dan ook uit naar deze release (en schrok van de vinylprijs.... of die het waard is is een andere discussie zullen we maar zeggen).

Chimes at Midnight is een behoorlijke verrassing. Want wie had gedacht dat er ooit nog een album onder de naam Madrugada zou verschijnen?! Sivert was solo ook lekker bezig en zijn sound week nu ook niet enorm af van wat hij met Madrugada liet horen. Zou dit dan toch een beetje Sivert solo onder de naam Madrugada zijn?

Nobody Loves You Like I Do is een fraaie, sfeervolle opener die de release van dit album al vooruit was gegaan. Ik heb het bewust nauwelijks geluisterd, net als die andere singles, om juist van het album als één geheel te kunnen genieten. De link met Tindersticks is snel gelegd, makkelijk vanwege de donkere sound wellicht, maar hier nog wel meer omdat dat geluid hier iets lichter van kleur is. Het zweverige dat beide bands hebben is hier goed te horen. Of ik een nieuw verrassend geluid hoor?! Welnee, maar ik denk ook niet dat Madrugada-liefhebbers daar op zitten te wachten. Ik in elk geval niet.
Het nummer an sich is een wat tamme opener maar maakt nieuwsgierig naar het vervolg.

Een vervolg in de vorm van Running from the Love of Your Life. Dit klinkt wat pompeuzer. Gek genoeg krijg ik hier een beetje een R.E.M.-gevoel ten tijde van Monster. Het is meeslepend en gruizig. Hartverwarmend? Nee, dat niet.

Help Yourself to Me raakt dan weer wat meer. De zang van Sivert is hier verantwoordelijk voor. Prachtige melodie die gelijk onder de huid kruipt. Schitterend! Dit is echt genieten voor mij. Ja, zo hoor ik Madrugada graag. Het eerste hoogtepuntje is een feit.

Stabat Mater schept met zo'n titel hoge verwachtingen. In de klassieke muziek maken ze van dit gedicht meestal toch echt iets heel fraais. Madrugada doet dat op eigen wijze. De gitaar eist hier een grote rol op, maar Sivert blijft de show stelen.

Op Slowly Turns the Wheel zijn de grotere gebaren wat meer aanwezig. Dat is voor sommigen ongetwijfeld een reden om er met een boog omheen te lopen. Maar wat mij betreft is het goed te doen, alhoewel ik wel begrijp dat het dit soort nummers zijn waar de liefhebbers van het oudere werk toch wat kritiek op zullen hebben. Ik vind dat volvette geluid wel wat hebben.

Imagination heeft iets zweverigs en doet me denken aan enkele Joshua Tree nummers van U2, of zeg ik nu iets heel geks? Van mij uit betekent dat een heel groot compliment. Dit soort nummers raken me wel en de zacht toegevoegde vrouwelijke vocalen geven het net even wat meer. Dromerige klanken uit het hoge noorden. Fraai hoor.

Dreams at Midnight werd op deze site wat lauw ontvangen. Te makkelijk? Te standaard? Het schuurt inderdaad niet, maar eigenlijk doen alle nummers op dit album dat niet echt. Toch vind ik dit best goed te pruimen. De wat lichtere toon valt op maar doet geen afbreuk aan de sound van de band. Het neigt naar een wat populairder geluid en zodra een band dat gaat doen zijn ze voor velen af. Dat kan en mag. Ik haak nog wel aan hoor.

Call My Name blijft een beetje in het zelfde midtempo hangen als de voorgangers. Misschien is dat wel mijn puntje van kritiek: de variatie is niet heel groot op dit album. Zet een wat steviger rocker af tegen een schitterende ballad en de nummers vallen meer op, dat is nu iets minder het geval. Ook hier neemt de gitaar zijn hoofdrol in een verder wat minder opzienbarend nummer.

Horen we daar een klacht? Nou dan gooien we Empire Blues er in. Wat meer uptempo met een country-touch. Maar als ik dan toch mag klagen: dit is mij iets te veel hoempa 'op volle toeren' gezellig meedoen.

Snel door naar You Promised to Wait for Me dan. Hier klinkt Sivert's stem weer zo lekker zwaar en donker. De muziek daarentegen is veel lichter van kleur. Het zorgt voor een mooi en lieflijk contrast. Toch neigt dit nummer ook naar een wat meer populairder geluid. Het maakt de band iets alledaagser en daardoor ook minder bijzonder wellicht. En toch vind ik dat nog steeds niet vervelend. Toch mijn zwak voor Madrugada denk ik.

The World Could Be Falling Down klinkt wat braaf, maar is zeker mooi wat mij betreft. Minder pompeus dan het vorige nummer en eigenlijk zijn ze dan toch ook wel op hun best.

Het nummer Ecstasy konden we ook al eerder beluisteren. Het is een schitterend einde dat het album in stijl afsluit. Voor dit soort nummers doe ik het wel.

Is Madrugada na zo'n lange tijd nog de moeite waard? Ik vind dat eigenlijk best een lastige vraag. Ik ben blij met deze release, maar echt veel toevoegen doet het niet en dan volstaan de solo-albums van Sivert Høyem ook wel. De band klinkt iets minder opwindend dan voorheen, maar dat kan ook zijn omdat we weer heel wat jaartjes verder zijn. Kan ik er van genieten? Jazeker! Dus op dat vlak is de missie geslaagd. Laten we het maar niet over die achterlijke vinylprijzen hebben. Mijn collectie is inmiddels zo omvangrijk dat het allemaal niet meer zo opvalt. Of de prijs dit album waard is is aan eenieder uiteraard. Dat het leuk is om weer nieuw werk van Madrugada te horen is voor mij een feit. Dat Robert Burås gemist wordt moge ook duidelijk zijn.....

Als Madrugada adept van het eerste uur kan ik niet anders dan teleurgesteld zijn. De nummers scheren zowel qua tekst als melodieën gevaarlijk dicht langs het kitscherige, het valse sentiment.

Ongelofelijk dat na het toeren met het Industrial Silence materiaal, Sivert c.s. met deze mid tempo gepolijste draak komt. Lioness was een plaat die ook dicht tegen het sentimentele aanhing, maar wel met veel betere, strakkere songs en meer afwisseling.

Sivert lijkt die lijn helaas op de verkeerde manier te hebben doorgezet. Ook Cato Salsa, die kijkend naar de platen waar hij meer een stempel op mocht drukken (long slow distance en moonlanding), kreeg kennelijk geen gelegenheid Chimes at Midnight wat edge, wat urgents te geven. Enfin, slechts mijn mening en ik ga ze uiteraard gewoon weer live zien.

Even zitten luisteren op Spotify - vinyl komt als het goed is straks pas binnen. Ecstasy is wel mijn persoonlijke favoriet, over het geheel gezien een heel fijn album. Imagination had was mij betreft niet er op gehoeven en vind ik tot nu toe het minste nummer. Het is voor mij (nog) niet het niveau Industrial Silence (en zeker niet Madrugada), maar het is zeker geen slecht album. Even een tijdje laten groeien.

na 2 luisterbeurten is mijn voorlopige conclusie dat dit helaas een tegenvaller is. Zoals hierboven al eerder aangegeven; het had spannender gemogen, het klinkt iets te voorspelbaar en gelikt. Madrugada speelt op safe en dat is jammer, er had meer ingezeten.
Maar wie weet blijkt het een groeiplaat en moet ik er gewoon even inkomen. Ik ben in ieder geval blij dat ik de belachelijk dure vinyl versie niet ge-pre-ordered heb.

Wat blijft is die geweldige stem. In 2016 Høyem live gezien in een afgeladen Vera, mijn vader heeft het er nu nóg over en terecht. Diezelfde stem zorgt ervoor dat dit album een voldoende scoort. Mijn initiële scepsis van popclichés en ander gegalm worden deels bevestigd maar het valt nog best mee. De vocalen maskeren veel.

Het gedragen Stabat Mater en de countryfeel van Empire Blues blijven het meest hangen.

Vind het een geweldig album. Heerlijk. Een typisch Madrugada album maar dan net even anders. Superplaat. Dat alles gezien door mijn bril

Elke Coldplayliefhebber die Madrugada bij die laffe hap weet weg te halen, is winst. Al blijft het een pyrrusoverwinning.

Ik blijf bij mijn eerdere constatering. Geweldige plaat, die aan alle Madrugada verwachtingen voldoet, min 1. En dat is dat Robert Buras niet meer mee doet/kan doen. Het vuurtje dat zijn gitaarspel en vooral slidespel opstookte ontbreekt. De band laat horen dat het een trio is, met een gitaar er bij als gastrol. Dat maakt Chimes at Midnight meer als een soloplaat van Høyem lijkt, niet klinkt, dan een Madrugada plaat.

Verder zijn alle elementen aanwezig en ruimschoots zelfs. Ongelofelijke schoonheid, het mega geluid dat de band produceert, hoe delicaat een nummer ook is, prachtige ballads en die stem natuurlijk. Alles bij elkaar overtuigt het volkomen en lijkt nog te kunnen groeien ook.

Sterker, omdat de plaat voor mij volkomen uit de lucht kwam vallen, was de verrassing bijna net zo groot als toen ik 'Industrial Silence' in 2000 ontdekte, dankzij een 'Oor' recensie. Met het verschil dat de de nieuwe plaat op een bed van herkenning landde, maar zonder vooraf opgeklopte verwachtingen. Ik verwachtte immers helemaal niets. Dat maakt de verrassing en het genot alleen maar groter.

Een dingetje, het gaat duidelijk geen LP worden, maar dat was Madrugada toch al niet. Het is een band van het cd tijdperk.

Madrugada, Spaans ochtendgloren, nieuwe dag, begin van nieuw leven… Komt zo aldus verrassend in het hier en nu net zo de Noorse band met die naam weer opduikelen en vol zelfvertrouwen heropstarten. Toch wel een eeuwigheid geleden, bijna. Betreurde hoofdrolspeler, gitarist-songwriter Robert Burås was in 2007 al overleden, Madrugada's laatste plaat dateerde ook alweer van 14 jaar terug. Maar het succesvol touren n.a.v. hun 20-jarige klassieker 'Industrial Silence' in 2019 bracht de groep toch weer in een stroomversnelling en de opnamestudio.

Madrugada, band die gelukkig ook vandaag nog steeds perfect komt samen te vallen met een weidse sound, dromerige sferen, wat sombere melancholie en een uit de duizend herkenbare, unieke zang van die andere charismatische spilfiguur, frontman Siver Høyem. Zit die man nu hoog of heel laag, zingt hij solo of in groep, altijd klinkt zijn timbre zo hartverwarmend mooi. Maar verwacht met deze doorstart nu ook weer niet een doorslag van 'het oude Madrugada'. De vroegere songwriter Borås wordt door iedereen gemist, zeker. Twee nummers op deze 'Chimes At Midnight' vonden trouwens nog hun oorsprong bij hem, het hier goed passende 'The World Could Be Falling Down' en het slowrockpareltje 'Slowly Turns the Wheel', met hoog uithalende Høyem en de mooi presence gevende podiumgitaristen Salsa en Knutsen. Nu krijgen we van dit kwintet, vergeten we dus ook Frode Jacobsen's bas en Jon Lauvland Petterson' drums niet, goed opgebouwde, best lange songs, veel ballades die telkens in hoogtepunten uitmonden en die muzikaal met weelderige, zelfs met strijkers ingeklede arrangementen zijn toegerust. Zo start direct al het pakkende loungy 'Nobody Loves You Like I Do' met de vertrouwde en opstuwende wisselwerking van stem, gitaar, bas en drums. Wees evenwel gewaarschuwd, dit Madrugada gaat hoogstens mid-tempo. Minder rockstandaarden dus, maar daarom krijg je nog steeds geen Demis Roussos. Ook tekstueel is het onloochenbaar lichter, met behoorlijk in romantische liefde en passie gedrenkte lyrics. Wennen dus zeker ook aan de afgenomen cryptische poëzie en aan de introductie zelfs van 'la la la's'. Maar all correct, werden ook niet tal van anderen tijdloos met 'I Love You Yeah Yeah's' en gelijkaardig even meligs? Het belangrijkste bij de volgende draaibeurt is dat die 'Madrugada nieuwe stijl' al is doorgegroeid, dat alles vloeiend vervlochten raakt in de kersverse, altijd van prachtmelodieën voorziene composities.

Ook 'Help Yourself to Me' is een melodieus meesterwerkje. Het duistere 'Stabat Mater', met koorrefrein opstartend, heeft, naast piano, dan toch iets meer elektriciteit tussen de lijnen. 'Empire Blues', schoon, maar eerder typisch Høyem-solo-nummer. 

Hier beleven we de hergeboorte van een sowieso nog steeds betoverend Madrugada, dat in plaats van het krieken van het ochtendgloren wel duidelijk meer sensueel avondrood en zelfs 'Dreams At Midnight' oproept. Effe plooien dus, maar toch beslist een heel mooi weerzien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madrugada - Chimes At Midnight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madrugada - Chimes At Midnight
Met de dood van gitarist Robert Burås viel in 2007 het doek voor Madrugada, maar veertien jaar na haar zwanenzang keert de Noorse band terug met een sfeervol album dat vooral een kans verdient

Lange tijd leek het er op dat de Noorse band Madrugada zou blijven steken bij vijf albums, maar deze week verscheen album nummer zes. Madrugada moet het uiteraard doen zonder de in 2007 overleden Robert Burås en sinds de meesterwerken van de band zijn inmiddels twintig lange jaren verstreken. Logisch dus dat Chimes At Midnight anders klinkt dan de eerste albums van de band, maar het album valt zeker niet tegen. Het klinkt allemaal wat minder intens en urgent dan in het verleden en ook een stuk grootser en toegankelijker, maar er zijn voldoende flarden Madrugada uit het verleden en Sivert Høyem blijft een groot zanger. Een geslaagde comeback wat mij betreft.

Bij de naam Madrugada denk ik in eerste instantie aan prachtige albums als Industrial Silence uit 1999, The Nightly Disease uit 2001 en The Deep End uit 2005. Ik denk minstens even vaak aan de zeer memorabele concerten uit dezelfde periode. Met Grit maakte de Noorse band in 2002 een wat minder album en het oeuvre van Madrugada werd in 2008 compleet gemaakt met een titelloos album.

Dat laatste album leek lange tijd de zwanenzang van de Noorse band, die met dit album de in 2007 plotseling overleden gitarist Robert Burås eerde. Zanger Sivert Høyem begon vervolgens aan een solocarrière, die uitstekend begon, maar me uiteindelijk steeds minder kon boeien, ondanks de fantastische stem van de Noorse muzikant.

Madrugada kwam in 2018 weer bij elkaar voor een serie concerten en levert nu het niet meer verwachte zesde album af. Een terugkeer na meer dan tien jaar afwezigheid is altijd al lastig, maar terugkeren zonder een muzikant die flinke invloed had op het geluid van de band is nog veel lastiger. Madrugada zonder Robert Burås is een beetje als de Rolling Stones zonder Keith Richards, maar dat is nog geen reden om Madrugada 2.0 op voorhand af te wijzen.

Ik heb me direct bij eerste beluistering voorgenomen om het deze week verschenen Chimes At Midnight niet onmiddellijk te vergelijken met de hierboven genoemde albums van de Noorse band en dat helpt. Chimes At Midnight is immers een prima album, maar een flink ander album dan het genoemde drietal uit het inmiddels verre verleden.

Op haar nieuwe album klinkt Madrugada wat minder donker en vooral wat minder intens dan in het verleden. De muzikanten zijn allemaal twintig jaar ouder en dat gaat wat ten koste van de ruwe energie in de muziek van de band. Is dat erg? Nee, wat mij betreft niet. Ik hoor bij de laatste albums van Nick Cave ook niemand klagen dat het een stuk minder rauw klinkt dan op de albums die hij maakte met The Birthday Party maakte en zo is het ook een beetje bij Madrugada.

Chimes At Midnight bevat nog flink wat flarden van het oude Madrugada geluid, maar het klinkt allemaal ook wat braver en gezapiger, al vind ik zelf de woorden toegankelijker en sfeervoller persoonlijk meer op zijn plaats. Hier en daar vind ik het allemaal net wat te gepolijst, maar ik hoor ook altijd wel wat moois.

Sivert Høyem is en blijft een groot zanger en ook op Chimes At Midnight is hij weer meerdere keren goed voor kippenvel. Ook in muzikaal opzicht valt er veel te genieten op het nieuwe album van Madrugada. De ruwe randjes ontbreken wat, zeker als het geluid van de band wat te zwaar georkestreerd is, maar er kan ook altijd zomaar een gitaarsolo doorheen scheuren en zelfs als het glazuur bijna van je tanden springt is er bijna altijd die majestueuze stem van Sivert Høyem, die dwars door de ziel snijdt.

Chimes At Midnight is zeker niet zo goed als de meesterwerken die de band in haar jonge jaren afleverde, maar is veel beter dan je had kunnen verwachten van een band die in 2007 door het noodlot werd getroffen en de afgelopen veertien jaar geen albums meer uitbracht. Chimes At Midnight bevat bijna een uur muziek en dat is net wat teveel, maar wanneer je de wat mindere tracks even vergeet, blijft er een prima album van 45 minuten over. Ik moet zeggen dat ik er heel blij mee ben. Erwin Zijleman

Totaal onverwacht overlijdt op 12 juli 2007 Robert Burås, de gitarist van de uit Noorwegen afkomstige rockband Madrugada. Openlijk delen ze het verdriet in het indrukwekkende gelijknamige slotakkoord dat voor de bandleden een essentieel onderdeel in het verwerkende rouwproces vormt. Vervolgens nemen ze bewust het gedurfde wijze besluit om Madrugada op te doeken. De charismatische Sivert Høyem start een veelbelovende solocarrière, een waar podiumdier die met de rondom hem gevormde nieuwe band bewijst dat hij de draagkracht bezit om in zijn imponerende voordracht te groeien. Toch blijft de urgentie aanwezig om weer met zijn oud-collega’s op te treden. Het contact met de kernleden gaat dan wel door een troebele wazige fase, maar verwaterd nooit. Voorzichtig kondigen ze in 2019 een concertenreeks aan, uitgroeiende tot meer dan 60 optredens, de grootste tour die Madrugada ooit heeft ondernomen.

Chimes at Midnight is de definitieve verzoening, de lang gehoopte vervolgstap. Niet totaal risicoloos, omdat het gemis van Robert Burås zeker genoeg gespreksstof zal vormen en de nieuwe plaat zwaar in de weegschaal ligt met de concurrerende meesterwerken Industrial Silence, The Nightly Disease en The Deep End aan de overzijde. Gitaristen Cato Thomassen en Christer Knutsen hebben in de begeleidingsband van Sivert Høyem de nodige credit opgebouwd en krijgen de belastende taak toegediend om de onvervangbare Robert Burås te eren. Oudgediende Jon Lauvland Pettersen herpakt zijn plek achter het drumstel en bassist Frode Jacobsen vormt nog steeds samen met Sivert Høyem de ruggengraat van Madrugada.

Het met strijkers opende Nobody Loves You Like I Do belichaamt een ritmische avondschemergebied shuffle, welke nog het beste te vergelijken valt met het meer ingetogen The Bad Seeds begeleidingswerk. Het verregende Help Yourself to Me houdt zich met gelijkgezinde guurheid staande. Tracks die gevoelsmatig op die bewuste zomeravond uit 2007 inhaken, en waarbij het toepasselijke The World Could Be Falling Down dat intense moment van verdriet een verklaarbaar plekje geeft. Een ongelukkige tijd waarbij de versnelde herfst de gepaste warme zwoelheid doet verbleken en transformeert tot een onaangekondigd tranend eindseizoen. Grimmige exploderende gitaarsalvo’s introduceren zichzelf en verruilen het prominente aanwezige filmische David Lynch geluid voor deze muzikale rouwkaart. Zwart geblakerde randen accentueren de gedoofde asresten en spoelen de onheelbare verbittering weg. Die kenmerkende onderhuidse spanning domineert hier nog en laat een verpletterende indruk achter. Vervolgens verzwakt deze steeds meer naar de achtergrondruis van de vernieuwde Madrugada.

De warme dragende verbale uitspattingen van Sivert Høyem verkeren absoluut in bloedvorm daar valt totaal niks op af te dingen. Bevrijdend schud hij in het stevig uitpakkende Running from the Love of Your Life de passerende schaduwen uit het verleden van zich af. Lone wolf gitaarlijnen huilen de half verduisterende maan toe en schitteren in het verblindende optimistische bandgeluid. Het opwindende samenspel met de hier introvert aanwezige vocalist krijgt een diepere reprise in het donkere The World Could Be Falling Down. De keerzijde is het buitenechtelijk sentimentele geflirt met het mierzoete aan Leonard Cohen memorerende Stabat Mater, de sfeervolle gitaarinterrupties stuwen het weer de rockkant op om vervolgens stijlvol in zwartwit pianotoetswerk te eindigen.

Een tikkeltje te breed bezield zoeken ze het commerciële grensgebied van het toegankelijke Slowly Turns the Wheel op. Herboren ondergaat Sivert Høyem de soulbiecht, zichzelf onderdompelend in de naar vergiffenis vragende Messiasrol. Liefdevol, met alle antwoorden op de ongestelde vragen meedragend. Het hemelse Imagination koppelt hedendaagse serene postpunk aan jaren tachtig uitwijkend Brian Eno achtig producerswerk. Denkbeeldige winterse kerstklokken rinkelen in het huiskamervriendelijke Dreams at Midnight gevoel van geborgenheid. Empire Blues heeft een eenvoudige ritmische begeleiding, en ondanks de omlijstende woestijn country stemmigheid vervolgd deze cowboy als een tevreden gestemde avondzon tegemoet rijdende Lucky Luke in You Promised to Wait for Me hier wel de minst avontuurlijk gekozen weg. Prachtig herpakt Sivert Høyem zich in de lagere stemfacetten van Call My Name om vervolgens probleemloos die hoge onbereikbare toppen op te zoeken. Wat is hij toch gezegend met een prachtig breed stemgeluid.

Het is niet helemaal vreemd dat de naam Sivert Høyem vaker genoemd wordt dan Madrugada. Het is zijn toegewijde verwerkingsplaat met Madrugada als steun zoekende begeleidingsband. Het afsluitende Ecstasy verwoord voor een laatste maal de innerlijke pijn. Verwacht je een Madrugada plaat dan bestaat er een grote kans dat je bekocht de eindstrijd haalt en aarzelend concludeert dat het niet geheel aan de hoog opgelegde verwachtingen voldoet. Chimes at Midnight is een prachtig in balans zijnde uitgewerkte plaat, niet geheel los te koppelen aan het solowerk van Sivert Høyem. De achterliggende gedachte om de gepasseerde tijd af te sluiten en een gezonde doorstart te maken is de overheersende gunfactor.

Madrugada - Chimes at Midnight | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Iets slechts schrijven over Chimes at Midnight voelt een beetje als een oude vriend afvallen. Ik herinner me nog waar ik Madrugada de eerste keer hoorde, en ze meteen in mijn hart sloot toen Sivert Høyem me omver mepte met die eerste regels: 'You better run, you better run, you better not wait too long'. Madrugada was als de bandnaam: spannend donker. Je wist nooit wat er in de schemering opdook. Ik was verkocht vanaf die eerste minuten van Industrial Silence.

Maar tegenover een vriend mag je eerlijk zijn. Ik gun Madrugada oprecht alle succes. Van mij mag Chimes at Midnight een millionseller worden, en dit keer niet alleen in Noorwegen en Griekenland. Maar artistiek heeft deze plaat het helaas niet. Zowat alle songs houden hetzelfde lage tempo aan, en elke compositie focust op het met fijne penseelstreekjes omlijsten van Sivert Høyems zeer woordrijke, doorgaans over ontspoorde liefde handelende teksten. Dat zou geen probleem zijn als die penseelstreekjes vele kleuren aannamen, maar dat gebeurt niet. De reden ligt voor de hand: het ontbreken van de in 2007 overleden gitarist Robert Burås. Die kon met twee noten een heel palet aan sferen tevoorschijn toveren, maar ook ongemeen venijnige rockriffs uit zijn gitaar ranselen. Op Chimes at Midnight klinkt het gitaarwerk daarentegen bedroevend anoniem, en memorabele riffs zijn er niet te bespeuren.

Goed, Sivert Høyem is nog altijd Europa's beste zanger. Wat een warmte, wat een achtelijke souplesse... Maar ook hij kan beter. Luister maar naar zijn laatste volwaardige, en over de gehele linie briljante soloworp Lioness. Op die plaat hoefde hij geen bandgevoel te faken, want ze verscheen onder eigen naam, en dat gaf de ruimte om ongedwongen met klank en sfeer te experimenteren. En hij hoefde de songs ook niet Madrugada-gewijs nodeloos te rekken, wat ik altijd het minpunt van de groep vond, en wat ook hier weer gebeurt: veel songs gaan maar door, en het hele album is met 58 minuten minstens een kwartier te lang.

Wat niet wil zeggen dat deze plaat slecht is. Nobody loves you like I do leunt nog het dichtst tegen het oude groepsgeluid aan en is een prima opener, het kamerbrede, met toetsen op smaak gebrachte Stabat Mater had niet op Lioness misstaan, en de rest heeft voldoende klasse om in kleine doses te worden geserveerd, laat op de avond met een glas wijn en een kaasplankje. Aangenaam donker. Maar spannend donker zoals vroeger wordt het nergens.

Ik ben een Madrugada fan. Vind bijna alle albums van hun fantastisch. Meeste grijs gedraaid.
Ook de solo albums van Sivert kan ik wel waarderen.

En dan nu dit. Ik heb het album nu een paar keer geluisterd.
Het voorkantje vond ik al weinig bijzonders.
Helaas geldt dat ook voor het album voor mij.

Het is mi een aaneenschakeling van fantasieloze voorspelbare deuntjes. Nergens wordt het rauw of raakt het mij. De echte afwisseling is ook ver te zoeken.
De nummers lijken wel verplichte nummers voor de band. Nergens overtuigt het. En nergens loopt het ook echt lekker en dat voor een album waar de extreme tonen missen. Dan zou dat juist een eitje moeten zijn lijkt me.
Dan kan je nog spreken van een ontspannend album maar nu niet.

Ja, Sivert heeft echt een fantastische stem maar dat redt dit album helaas niet voor mij. Ik heb Madrugada een stuk beter gehoord.
Er wordt weinig risico genomen maar misschien is dat gedaan met het idee om een breder publiek te trekken?

Kan ik me ook niet voorstellen dat dit een album is wat een mens moet leren aangezien ik tot nu toe nergens iets vind wat mij raakt.
Vaak heb op dat soort albums wel minimaal 1 hoogtepunt om mee te beginnen, nu niet.
2,5 voor de stem.