DJ Spooky - Optometry (2002)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Jazz
Label: Thirsty Ear
-
Ibid, Desmarches, Ibid (5:40)
-
Reactive Switching Strategies for the Control of Uninhabited Air (6:15)
-
Variation Cybernetique: Rhythmic Pataphysic (Part I) (2:48)
-
Asphalt (Tome II) (7:04)
-
Optometry (11:36)
-
Squentia Absentia (Dialectical Triangulation I) (7:04)
-
Rosemary (4:10)
-
Dementia Absentia (Dialectical Triangulation II) (3:34)
-
Parachutes (5:26)
-
Absentia Absentia (Dialectical Triangulation III) (3:51)
-
Variation Cybernetique: Rhythmic Pataphysic (Part II) (2:13)
-
Periphique (9:07)
-
It's a Mad, Mad, Mad, World (5:11)
0
geplaatst: 24 juni 2009, 15:53 uur
Ergens in januari passeerde Matthew Shipp in de Klara-studio, en bij het horen van een nummer uit ‘Optometry’ werd ik op slag rrn fan. Het idee achter deze samenwerking met ene ‘DJ Spooky’ (door zichzelf ook wel tot ‘That Subliminal Kid’ gedoopt) is dat de DJ achter de turntables het basismateriaal in elkaar steekt, en vervolgens Matthew Shipp & co. in zijn studio uitnodigt om zijn grooves en beats te becommentariëren. Het openings- en tegelijk slotnummer illustreert meteen hoe vruchtbaar een dergelijke samenwerking kan zijn: Shipp legt Tyneriaanse akkoorden neer, waar McPhee Coltraneus op begint te scheuren. 
Vanaf dan gaat het echter alleen maar berg af met het album. Al snel wordt immers duidelijk dat Spooky zichzelf als artistieke verantwoordelijke ziet, en de jazz-muzikanten niet de vrijheid geeft die ze verdienen. De luisteraar moet zich dan ook tevreden stellen met enkele flarden jazz, waartussen de DJ telkens met zijn “breakcore ritmes” (of noemt men dat zo niet?) wat experimenteert. Dat levert enerzijds een gevarieerd album op, maar omwille van de lange speelduur gaat deze manier van werken ook vervelen. Pas wanneer het quintet de cirkel rond maakt door terug te keren naar het begin, wordt 'Optometry’ terug interessant. Helaas zitten we dan zo goed als aan de finish…
Desondanks vind ik het concept van de zogeheten “future jazz” bijzonder boeiend. Omdat de muziek reeds een digitale, ostinate groove bezit, kunnen de musici tegelijk kiezen voor funk als voor free. Net als Jason Moran (die ook af en toe experimenteert met opgenomen materiaal) horen we Shipp af en toe heerlijk uit de bol gaan, terwijl je nog steeds ervaart waar het hier om draait: een versnelde polsslag, pure extase en een zintuigelijk (oer)orgasme.
PS: Misschien kan thejazzscène mij wat soortgelijke samenwerkingen tussen jazz/hip-hop/electronic aanraden…?
Vanaf dan gaat het echter alleen maar berg af met het album. Al snel wordt immers duidelijk dat Spooky zichzelf als artistieke verantwoordelijke ziet, en de jazz-muzikanten niet de vrijheid geeft die ze verdienen. De luisteraar moet zich dan ook tevreden stellen met enkele flarden jazz, waartussen de DJ telkens met zijn “breakcore ritmes” (of noemt men dat zo niet?) wat experimenteert. Dat levert enerzijds een gevarieerd album op, maar omwille van de lange speelduur gaat deze manier van werken ook vervelen. Pas wanneer het quintet de cirkel rond maakt door terug te keren naar het begin, wordt 'Optometry’ terug interessant. Helaas zitten we dan zo goed als aan de finish…
Desondanks vind ik het concept van de zogeheten “future jazz” bijzonder boeiend. Omdat de muziek reeds een digitale, ostinate groove bezit, kunnen de musici tegelijk kiezen voor funk als voor free. Net als Jason Moran (die ook af en toe experimenteert met opgenomen materiaal) horen we Shipp af en toe heerlijk uit de bol gaan, terwijl je nog steeds ervaart waar het hier om draait: een versnelde polsslag, pure extase en een zintuigelijk (oer)orgasme.
PS: Misschien kan thejazzscène mij wat soortgelijke samenwerkingen tussen jazz/hip-hop/electronic aanraden…?
* denotes required fields.
* denotes required fields.