Big Big Train - Welcome to the Planet (2022)

Zaterdagmiddag 20 november 2021 las ik het verschrikkelijke nieuws dat Big Big Train zanger en frontman David Longdon aan de gevolgen van een ongeluk van vrijdagochtend 19 november was overleden. De man met de prachtige karakteristieke stem werd slechts 56 jaar en liet twee dochters Amelia en Eloise en zijn partner Sarah Ewing achter. Zijn band had in de periode tot aan zijn dood hard gewerkt aan een nieuw album en er lagen plannen voor een tournee. Het nieuwe album, nummer 14 in het oeuvre van BBT, is getiteld "WELCOME TO THE PLANET" en kun je niet los zien van het heengaan van Longdon. Niet dat het album daar op in gaat, alles was al klaar en opgenomen voor die dramatische dag in november.

Eind juli 2021 verscheen het vorige album, "COMMON GROUND" en je kunt concluderen dat de groep vol inspiratie zat en de corona periode optimaal heeft gebruikt voor het schrijven van nieuwe muziek. Dit keer ruim 47 minuten muziek, negen tracks die qua speelduur uiteenlopen van bijna twee en een halve minuut naar iets meer dan 7 minuten.

Met het zeer poppy, met blazers opgeluisterde “MADE FROM SUNSHINE” start het album. Heerlijke melodie en de stem van Longdon steelt meteen weer de show, al deelt hij de vocalen met de violiste Clare Lindley en toetseniste Carly Bryant. De trompet en gitaar solo maken het geheel op een perfecte wijze af. Lindley leidt “THE CONNECTION PLAN” in met pakkend vioolspel. Longdon zingt samen met drummer Nick D’Virgilio. In net geen vier minuten laat BBT horen wat ze zo goed maken, pakkende prog met pop elementen en voortreffelijk gebruik van instrumentarium. Vooral de toetsen vind ik goed in dit nummer. “LANTERNA” begint rustig, mooie vocale arrangementen, dan gaat het tempo omhoog, blijven de fenomenale zangpartijen je oren verblijden en is vooral het ritme geweldig. Als een soort trein dendert het nummer pakkend door, op een enkel rustpuntje na. “CAPITOLINE VENUS” is het kortste nummer en een prachtige ballad, met mooie begeleiding op akoestische gitaar. Er staan twee instrumentale nummers op "WELCOME TO THE PLANET", waarvan “A ROOM WITH A VIEW” de eerste is. Geschreven door Rikard Sjöblom, opgebouwd rondom een mars-achtig ritme, is erg proggy, waarschijnlijk het minst toegankelijke nummer op het album.

"PROPER JACK FROST" werd in november 2021 uitgebracht en is een kerstnummer van BBT. Niet een puur kerstnummer, want belletjes en andere kerst-instrumenten ontbreken, maar de tekst is wel degelijk gericht op het jaarlijkse feest in december. “Do You Remember When Snow Fell At Christmas?”, “On A Sledge With Rusty Rails, Onе More Run Then Home”, het is tekstueel prachtig en heeft een kerstsfeer. Het is een uptempo nummer, Carly Bryant zingt prachtig in de bridge, dit is één van die nummers van BBT die bij mij altijd blijven binnenkomen. Instrumental #2 is “BATS IN THE BELFRY”, geschreven door D’Virgilio en een pakkend, met geweldig drumwerk, nummer, waarin opnieuw blazers het een typisch BBT song maken. Prachtig vocaal werk opent het langste nummer van het album, “OAK AND STONE”. Breekbaar is de stem van Longdon en wetende dat hij er niet meer is, maakt voor mij dit nummer extra emotioneel. Jazzy ritme, prachtig pianowerk, dan gaat het tempo een paar versnellingen omhoog, komen er weer blazers bij en als het naar een soort climax toewerkt, doen ze dat in een iets lager tempo. De laatste minuut is rustig, met koorachtige vocalen. Het titelnummer is het slotakkoord. “WELCOME TO THE PLANET” is geschreven voor Bryant, die samen met Longdon het nummer zingt. Het begint rustig, ingetogen, fluit, samenzang en heel langzaam komt het tot leven. Toetsensolo en in het laatste deel mag Bryant laten horen dat ze een erg goede zangeres is. Je hoort jazz gecombineerd met dixieland, waarna de rust terugkeert en het album met één van de hoogtepunten tot stilstand komt.

“WELCOME TO THE PLANET” is weer een geweldig BBT album geworden. Razendknap dat ze een half jaar na “COMMON GROUND” met een album komen, dat ook weer bol staat van prachtige composities. Het is progressieve muziek, met invloeden van jazz, folk en pop en dat op een ingenieuze wijze met elkaar vermengd. Ik beluisterde het album voor het eerst op de release dag via Spotify. Het nummer dat aansluitend door deze streamingsdienst gedraaid werd, was er één van Ray Wilson. Is dat niet een perfecte vervanger van Longdon? In ieder geval tijdens een tournee waarbij Longdon geëerd zou kunnen worden, zou Wilson daar deel van uit kunnen maken.

De toekomst zal het uitwijzen of de band een doorstart gaat maken, het album leent zich er in ieder geval wel voor. De band zal de komende periode gebruiken om het verdriet een plekje te geven en om te onderzoeken waar de toekomst voor BBT ligt. Longdon wordt in ieder geval met een geweldig album geëerd!

Zo, we zijn weer een paar weken verder. Na talloze luisterbeurten blijkt toch dat mijn aanvankelijke scepsis ten aanzien van het titelnummer zich heeft verergert: ik vind het nummer inmiddels zo onprettig dat ik de laatste paar keren gewoon ben gestopt na het (overigens prachtige) Oak and Stone. En ik moet zeggen: dat heb ik nog bij geen enkel nummer van BBT eerder gehad. Halfje eraf, dus.

Nu maar hopen dat dit nummer niet de voorbode is van de weg die ze gaan inslaan. Nee, laat de kar maar vooral getrokken worden door Gregory Spawton en Nick D'Virgilio. Fingers crossed ...

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album heb ik na bovenstaande bericht niet meer beluisterd... tot vandaag. Wellicht zou ik nu een iets mildere review schrijven, maar dit blijft een van de mindere albums van BBT.

Score: 73/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Toundra - Hex
6. Big Big Train - Welcome To The Planet
7. Sarcasm - Stellar Stream Obscured