Prosper - Broken Door (1975)

Obscure West-Duitse progrock met wat lichte jazzrock-invloeden. Het songmateriaal is niet al te spannend. De bandleden zijn in wezen wel adept en kundig, maar de composities zelf leven niet echt. Het is een beetje moeilijk doen om het moeilijk doen. Dit zou weleens de allereerste progressive metalplaat kunnen zijn, inclusief shredsolo's op de gitaar en double-bassdrums. Misschien dat deze plaat als blauwdruk heeft gediend voor bands als Tool.

De zang werkt ook niet mee, om mij over de streep te trekken. De zang is niet vals, maar erg vlak, en ik houd gewoon niet zo erg van zang in dit soort muziek. Het leidt af en maakt dat de band tijdens de zangstukken klinkt als een gewone pop/rock-band. De instrumentale stukken zijn het meest interessant maar missen coherentie. Wat ik al zei, het zou best wel eens kunnen zijn dat Tool-fans hier wat aan vinden. Ik niet zo.

Ik heb maar meteen jouw tip onder handen genomen.


Hier ben ik het mee eens. De composities komen niet doordacht op mij over. Aan een kant heb je nummers die onaf voelen (2, 3, 6). Aan de andere kant heb je nummers die voelen als een jamsessie (de rest).


Echter vind ik niet dat hier sprake van is, op misschien de interlude (7) na. Voor mij sluit het aan op de jamsessie-vibe die ik krijg, en kan ik de speelsheid van de band juist waarderen. In diezelfde speelsheid hoor ik ook de tinten proto-metal bij vlagen terug. Een aantal gitaarsolo's die erg flitsend zijn, zoals in 'Dance of an Angel', maar vooral de drumfills, zoals op 'Beginning' en 'Where The Sun Touches The Water', zouden niet misstaan in een metalnummer.


Hier kan ik mij voor 100% in vinden.

Om het album als geheel een progressieve metalplaat te noemen gaat mij te ver. Daarvoor hoor ik veel te weinig metal elementen terug en zijn de vleugjes proto-metal eveneens te schaars. Wel kan ik mij voorstellen dat het een inspirerende plaat is geweest in 1975, hoewel vingervlugge gitaarsolo's en creatief gejaagd drumwerk niet helemaal ongehoord waren in 1975.
Ik ben iets positiever dan jij, omdat ik dit soms wel fijn vind om naar te luisteren, maar dan kies ik wel voor de jamsessie tracks.

Leuk dat je 'm gelijk ter handen neemt. Ik ben wel benieuwd naar (buiten de jazz om) vroege platen met dubbelbasswerk. Ik weet dat Cozy Powell en Terry Bozzio er al vroeg bij waren, maar van beiden kan ik enkel voorbeelden noemen na 1975.

De enige aan wie ik dan nog meer denk zijn Carmine Appice (Vanilla Fudge), Tommy Aldridge (Black Oak Arkansas) en Coirky Lang (Mountain) en binnen de jazzrock Simon Philips en Billy Vobham.

Maar ik ben dan ook niet echt thuis in protometal, behalve dan de geijkte bands zoals Black Sabbath, Priest, Budgie, Steamhammer, Deep Purple, Rainbow. Maar dan vind ik deze van Prosper wel intenser. Het zijn bij Prosper inderdaad de drukke fills, de dubbel basspatronen en snelle gitaarsolo's die het richting metal doen klinken. Dan zit ik er met mijn Tool-associatie toch wel erg naast.

Deep Purple schoot mij in ieder geval al te binnen terwijl ik deze plaat luisterde. De snelheid zat er goed in, maar ook op een nummer als 'Fireball' zijn dubbel basspatronen te spotten, hoewel niet zo snel als op dit album. Binnen de rock muziek was Iron Butterfly er al vroeg bij. 'In-A-Gadda-Da-Vida' uit 1968 ken je vast wel. Een onbekende naam is Sir Lord Baltimore, hun debuut was zijn tijd ver vooruit: Kingdom Come (1970). Weliswaar niet zo invloedrijk en geweldig als Black Sabbath of Deep Purple, en ook net wat te laat om de eer van pionier te krijgen, maar wel een voorbeeld van proto-metal.

Ja, Sir Lord Baltimore en Iron Butterfly ken ik zeker, masr zitten meer in de psychrock-hoek. Prosper kwam op mijn netvlies omdat ik de jazzrockhoek zocht.

Ik vergat trouwens nog Aynsley Dunbar (Zappa en eerste platen van Journey en later Whitesnake) die ook met double kick speelde op tenminste Next, maar dat is 1977.

Ik denk dat Vanilla Fudge misschien wel de eerste bekende waren : https://youtu.be/_tyQrd1JbXc?si=a-JK3ZHTiS3H8gK5
Maar dan zit je eigenlijk nog steeds in psychrockhoek, maar dat is ook wel logisch, zo rond 1969/1970.

Bekendste voorbeeld binnen de jazzrock zijn Simon Philips maar nog meer Billy Cobham: https://youtu.be/-TaaCkjoITQ?si=in1EqRw1u-UAurwI