Johnny Cash & Willie Nelson - VH1 Storytellers (1998)

Erg leuke live registratie van deze twee iconen voor het Country genre. Klassiekers als Ghost Riders in the Sky, Crazy en Folsom Prison Blues vervelen gewoon nooit. De twee heren leken het tijdens deze registratie ook naar hun zin te hebben. Ze klinken beiden enthousiast en vertellen leuke grappen tussendoor. Voor de liefhebbers die er geen genoeg van kunnen krijgen!

Ik vind Willie Nelson echt wel een goede artiest, maar deze versie van "Always on My Mind" doet gewoon een beetje pijn aan je oren... Verder een leuke registratie.

Een heel erg leuke live CD met een hoog 'Unplugged' gehalte. Hoort officieel niet thuis in het rijtje van de American Recordings maar in mijn verzameling heb ik 'm er mooi tussen gezet. Ook de bijdragen van Willie Nelson zijn erg leuk. Het was bijzonder lastig om drie favoriete tracks te selecteren. Ik kan zelfs niet aangeven of er ook maar een liedje is dat ik niet leuk vind. Een minpuntje vind ik het publiek dat bij de eerste tonen van een song die herkend word het geluid van een schorre zeehond maken. Dat is helaas niet iets unieks voor deze CD. Ik moet de eerste CD nog vinden waar niet van die lieden op te horen zijn. Maar goed, ik zal wel de enige zijn die zich daar aan ergert. Heb er nog maar een keer een opmerking van iemand anders over gehoord.

Leuke live-plaat van 2 iconen uit de countrymuziek: Johnny Cash & Willie Nelson! De heren speelden zonder extra begeleiding, enkel hun gitaar, stem en een handvol grappen en anekdotes hadden ze meegebracht. Ze voelden zich duidelijk in hun sas in dat kader, en het publiek wist het blijkbaar ook wel te smaken.

Always on My Mind vind ik een misser, maar voor het overige hoor ik twee klasbakken die ontzettend gepassioneerd waren door muziek, wat het luisterplezier zeker bevordert.

3,5 sterren

Wat een mooie live-plaat, met een verfrissende versie van Always on My Mind. Dit is tevens het laatste bewust opgenomen en uitgebrachte live-album van Cash. Beiden heren zijn in vorm en goed bij stem. De absolute uitblinkers voor mij zijn: Worried Man, Crazy, Me and Paul and I Still Miss Someone.

4 sterren

Er is toch altijd iets intrigerend aan liveplaten. Het is voor mij het perfecte materiaal om een artiest te leren kennen en een liveconcert kan je - losstaand van het feit of je er zelf wel of niet bij bent geweest - jarenlang bijblijven. Deze VH1 Storytellers heb ik indertijd niet gekocht als kennismaking met Johnny Cash, maar het leek me wel een ideaal opstapje naar Willie Nelson. Het is echter bij enkel deze CD gebleven, want eerlijk gezegd: ik vond er niet veel aan. Fast forward naar vandaag de dag en ik besluit deze om nog eens te draaien, want die versie van Ghost Riders in the Sky was toch goed? Wees daar maar zeker van! Een ingetogen versie, al ben ik wel even door een gekleurde bril aan het kijken door de Cash 90 versie die ik in augustus zag, maar er gebeurt veel interessant tijdens dit concert. De dynamiek tussen beide heren is erg lekker met veel mopjes en anekdotes en de setlist is ook gewoon erg fijn. Ik neig voornamelijk naar de Cash nummers, maar wanneer ze samen zingen... Er gebeurt af en toe iets magisch en het maakt me des te droeviger dat ik Cash nooit live heb kunnen aanschouwen. In dat opzicht is het eigenlijk onvoorstelbaar ook dat Willie Nelson bijna 25 jaar (!) later nog altijd muziek uitbrengt. In ieder geval, hoog tijd dus om dit eens terug wat frequenter te draaien. Ik vraag me af of de anekdotes/het gepraat misschien op den duur de flow niet teveel gaan verstoren, maar langs de andere kant weet ik dat ik ga kunnen blijven genieten van Bob Dylan die perse een bepaalde strofe in I Still Miss Someone wil hebben om die dan uiteindelijk alsnog anders te zingen. Ik moet in ieder geval ook eens dringend op zoek naar dat Highwaymen materiaal...

Aansluitend op de vorige post: het Highwaymen materiaal kan helaas niet tippen aan dit album. Tenzij je country waardeert boven authenticiteit, originaliteit en artistiek niveau.

De chemie tussen Cash en Nelson is het hele album heerlijk. We hebben te maken met de Cash van de American Recordings, Willie Nelson regelmatig aansporend om nóg gekkere fratsen op zijn gitaar uit te halen dan die al deed. Dit is het best te horen op een geniale uitvoering van Folsom Prison Blues.
Door dit album heb ik Willie Nelson leren waarderen als een échte muzikant en liedjesschrijver. De eerste luisterbeurt was het wat wennen aan zijn gitaarspel dat af en toe echt ongehoord is, in de zin dat ik letterlijk nog nooit zo iets gehoord had.

Cash stuwt hem daarbij naar grotere hoogten. Dat blijkt nog maar eens wanneer Willie een snaar breekt en Cash' gitaar mag lenen. Cash reactie: 'First time my guitar is being played' spoort Willie aan om een zeer gevoelige versie van 'Crazy' uit de gitaar van Cash te persen, bijna nog een snaar brekend.
Dit moment komt op de cd-uitgave trouwens iets minder duidelijk over, omdat er in is geknipt. Gelukkig hebben we de beelden nog: https://www.youtube.com/watch?v=QR4mbdrrz2o

Absoluut hoogtepunt is de uitvoering van 'Unchained', door Cash destijds aangekondigd als 'A song from my new album'. Zelfs Nelson is voor een moment met stomheid geslagen.

De uitgekiende setlist, het samenspel van de twee gitaren en de samenzang, de spelvreugde en vriendschap; twee getormenteerde zielen die hun demonen weten te verjagen met hun songs, de heldere voordracht van de prachtige teksten die zelfs binnendringen als je bezig bent met iets anders: dit is een magnetisch album waarbij beide mannen duidelijk op alle fronten ontketend, oftewel unchained, hun muziek ten gehore brengen.