Stars - In Our Bedroom After the War (2007)

Ik begin met 4*, maar kijk omhoog. Dit album is helemaal mijn straatje: innovatief, mooie zang, intelligente teksten en 'n beetje theatraal.

Leuk om de waardering voor deze prachtplaat af en toe te zien binnendruppelen. Ik vind het ook een zeer onterecht onopgemerkte plaat. Wat een pracht!! En inderdaad, dat beetje-theatrale maakt het helamaal af!!!

Wat een fijne ontdekking dit, ben er echt helemaal van onder de indruk. Vandaag op het werk een aantal keren langs laten komen en ik kan alleen maar meegaan in de positieve reacties hierboven. Wat een fijne stemmen, wat een mooie melancholie in de muziek, maar bovenal wat een goeie nummers. Verkocht!!!

Zag dat er een nieuwe aankomt in 2010... ben benieuwd.

Niet alleen een goede plaat. Ook goed geproduceerd, geweldige sound.

Goed te zien dat de woorden die hier 'vuil' gemaakt zijn (hoewel vuil geen term is die hier in enig optiek van toepassing lijkt), over het algemeen niets dan lof spreken over dit schijnbaar vergeten en onopgemerkte album van Stars. De lang verjaarde posts hier schreeuwen namelijk om een update. Hoog tijd dat iemand eens met een poetsdoek deze cover afstoft en wat nieuw stof laat opwaaien over dit schitterende sterren album. Aangezien het schrijven van uitgebreide recensies mij toch al te vaak ontschiet, voel ik me geroepen deze nobele taak op me te nemen. Dat verdient deze plaat immers.

Ik moet zeggen dat de release van dit album mij destijds compleet was ontgaan en dat deze slechts pas een jaar in mijn kast staat. Waarschijnlijk geen plaat die een hoge plek heeft weten te bemachtigen in de rotatielijst of in de verscheidene eindejaars lijstjes. Onterecht, want deze plaat is wat mij betreft een perfecte plaat in zijn genre. Dit is namelijk pop ten top. Pop zoals pop gemaakt hoort te worden. Toegankelijke nummers die lekker wegluisteren zonder eentonig te worden met teksten die net wat complexer in elkaar steken dan een eerste luisterbeurt doet vermoeden. Een album wat bij de eerste luisterbeurt voort kabbelt en eindigt zonder ergens in het diepe bewuste door te dringen maar na veelvuldige blootstelling wel degelijk zijn sporen achterlaat. Een typisch album wat altijd een leuk tussendoortje op momenten als je even overompeld wordt door de hoeveelheid muziek die tegenwoordig zonder al te veel moeite ad libitum beschikbaar zijn. Een album waar je zin in hebt als je even niet meer weet waar je zin in hebt.

Om nou ieder nummer afzonderlijk te bespreken, gaat me te ver. Er zijn meerdere redenen te noemen maar de belangrijkste is wel dat ik van gekkigheid niet weet wat ik nog over sommige nummers moet 'schrijven'. Sommige nummers spreken ook voor zich. Daarnaast, heeft Kaasgaaaf dit al uitgebreid gedaan en heb ik er weinig aan toe te voegen. Ik beperk me dus maar tot de nummers waar ik nog wel een woord voor paraat heb.

Aangezien ik blijkbaar altijd al een groot voorstander was van de underdogs van een album, zal ik het opnemen voor de blijkbaar minst populaire nummer van dit album volgens de statistieken.
Hoewel het mij bijzonder verrast dat Today Will Be Better, I Swear!, onderaan het lijstje staat aangezien ik dit juist een van de fraaiste nummers van het album vind. The openingzin - The only problem with going to bed, is that, you'll have to wake up in the morning - is een zin die zonder meer door mijn hooft spookt iedere ochtend als mijn wekker mij tevergeefs uit mijn dromen probeert te bevrijden. Vooral als ik de bui vooraf al zie aankomen dat de aanbevolgen 8 uur slaap er weer is niet zullen inzitten... Deze zin fungeert dan meer als een pleister op de wond in plaats van het me nog maar eens in te wrijven (jaa-haa ik sta al op!!). Maar alle gekheid op een stokje - dat is niet wat dit nummer zo bijzonder maakt. Het is meer de onuitgesproken emotie van frustratie die door klinken in de teksten, zonder ergens deze frustratie te laten blijken in stemgebruik. Old pale memories of someone you knew, keep crawling through the back of your mind... stealing time die de angstaanjagende eenzame beklemming van een geschiedenis beschrijven (leuk of niet) waar weinig meer aan te veranderen valt en geaccepteerd zullen moeten worden en everybody only wants to fight, you're up against never being right die juist de onmacht van een niet te overziene toekomst vaststellen. Hoor jij bij die mensen die niet altijd wil vechten of niet? Wat zijn de gevolgen?
Deze zinnen zijn degene die voor mij het meest lading meedragen en mij onheroepelijk zullen laten wegdromen (wat niet al te moeilijk aangezien de iets te lange outro van dit nummer), om vervolgens te ontwaken met een redenatie waar alleen J.D. van Scrubs meer van de hak op de tak springt.

Dan is daar nog het prachtige 'Take Me to the Riot' dat altijd een goede inluiding voor het weekend is. Een top feest om jaloers op te zijn zoals ze alleen "1 keer in de zoveel tijd" slechts voorbij komen. Ik zou dan bijna hopen dat ik ook een Sunday in the cell zou zitten zodat er op maandagochtend eindelijk eens een goed verhaal wordt verteld bij de koffie automaat

Kleine kans dat deze popplaat stijgt noch daalt. 4****

Pfoeh, ergens heb ik dit helemaal gemist. Heb het album nu 2 keer beluisterd en ben onder de indruk van het constante hoge niveau van de songs en de afwisseling. Het luistert allemaal heel aangenaam weg, maar weet tegelijkertijd te boeien. Knap gedaan, en kan nog groeien.