Stars - In Our Bedroom After the War (2007)

Wat een guilty pleasure.

hij was ergens heel erg populair dus dacht ik "laat ik het eens proberen".

hierover later meer.

Na drie luisterbeurten kan ik zonder enige twijfel zeggen dat ik dit - misschien op de nieuwe Rufus na dan - het grootste meesterwerk van het jaar tot nu toe vind! En dat terwijl er al zo verschrikkelijk veel moois is uitgekomen de afgelopen 6-en-een-halve maand.

En dan te bedenken dat ik nooit zo'n fan van Stars was. Ik was vooral fan van sommige van hun songs, zoals Elevator Love Letter van ''Heart'' en Your Ex-Lover Is Dead en Ageless Beauty van ''Set Yourself On Fire''. Ik zag dus erg uit naar deze nieuwe Stars, maar dan vooral omdat ik hoopte op een paar van dat soort geniale songs. Een waar meesterwerk was het laatste dat ik verwachtte, omdat het grootste deel van hun platen aangenaam maar niet zo bijzonder en soms zelfs een beetje saai was.

Wat blijkt echter, deze nieuwe plaat is van begin tot eind geniaal! De opbouw is fantastisch, de muziek gevarieerd en de teksten grijpen naar je keel. De teksten doen meer dan eens aan The Smiths denken en ook de mannelijke zang neigt af en toe naar het croonen van de Mozzer (het duidelijks in Life 2: The Unhappy Ending).

The Ghost Of Genova Heights doet dan weer denken aan Prince, geserveerd met een gek Flaming Lips-achtig sausje.
Het enigszins belachelijke Barrica heeft dan weer wat van Billy Joel.
Stars' eerdere pogingen om soulvol te klinken, worden in het zeer Belle&Sebastian-achtige My Favourite Book eindelijk echt geslaagd.
Midnight Coward is Magic Numbers zonder hippieprententies.
Single The Night Stars Here geeft kriebels in je buik door het popgevoel en zou het goed doen op de alternatieve dansvloer, evenals het U2-achtige Take Me To The Riot.
Window Bird is powerpop zoals het ooit bedoeld moet zijn en de break aan het eind zou niet misstaan op The Beatles' White Album!
The Beginning After The End is als spannende triphopachtige intro van het album helemaal geslaagd.
In Our Bedroom After The War is de epische afsluiter die het meesterwerk verdient en klinkt als een huwelijk tussen Elton John en Elbow.

Absolute hoogtepunt van deze plaat is echter Personal. De tekst luistert als een liefdesverhaal uit de moderne tijd, een doktersroman met diepgang, sentimenteel zonder effectbejag. De muziek is verstilt en gevoelig, maar het geluid doet denken aan de filmisch-magische gedragenheid van Sigur Ros.

Maar goed, op dit hele album staat geen enkel zwakke noot. Barricade is voor mij persoonlijk het minste nummer, het heeft iets heel erg lulligs. Maar zelfs in deze lulligheid zit weer een bepaalde schoonheid, waardoor het toch z'n plek op het album verdient.

Al met al een welverdiende 5
Popmeesterwerk!

Tip: Luister dit album zeer luid op koptelefoon, terwijl je op je bed ligt met je ogen gesloten. Een wereld van schoonheid, magie en waarachtigheid zal zich voor je openen en teksten en muziek zullen je tot tranen toe ontroeren. Ga daarna met wat vrienden wat drinken en praat de hele nacht door over de belangrijke dingen des levens.

Sorry, ik bedenk me opeens dat ik bij het beschrijven van de muziek vooral vergelijkingen maak met andere bands en artiesten. De uiteenlopendheid van de bands en artiesten die ik noem laat echter al zien dat Stars een volstrekt eigen en unieke stijl en geluid heeft!

Mijn excuses trouwens dat ik de nummers niet chronologisch heb besproken, maar kris-kras door elkaar.

Twee nummers die ik, vreemd genoeg, vergeten was te bespreken:

Bitches In Tokyo is echte powerrock, een beetje Cardigans-achtig. Couplet en melodie vormen een mooi contast van spannend pianospel en ronkende gitaren. Ook weer erg mooi en krachtig gezongen door Amy. De tekst gaat volgens mij weer eens over jaloezie, maar dat weet ik niet zeker.

Het drumwerk in Today Will Be Better doet érg Beatlesque aan, een beetje als in Dear Prudence. De rest van het nummer heeft dan weer meer iets eels-achtigs. Het is een van de meest oprechte troostende songs die ik ooit heb gehoord en ik krijg er een brok van in m'n keel. Prachtig geplaats tussen het zwaar negatieve Morriseyaanse Life 2 en de pompeuze uitbundige titelsong.

Ik vind de opbouw van het album zó geniaal, vooral de opeenvolging van de laatste drie nummers. Life 2 zwaar deprimerend en uitzichtloos, Today voorzichtig troostend en het titelnummer dan uitbundig het leven begroetend.
Deze plaat luistert echt weg als een goede film, een film waar alles wat er in het leven toe doet (zowel de donkere als de kleurrijke kanten) voorbij komt. Zeg maar Magnolia. In die film zit ook zo'n prachtige wisselwerking tussen complete uitzichtloosheid en liefde voor en bevestiging van het leven zoals het nu eenmaal is, met al z'n prachtige en minder mooie kanten.

Sorry als ik iets te ver ga met filosoferen over iets wat in feite gewoon een goed popalbum is. Ik hoop dat er meer mensen mijn enthousiasme delen.

Zoals gezegd, voor mij is het meest wonderschone liedje van de plaat Personal. Mijn andere favoriete nummers op het moment zijn My Favourite Book, Window Bird en Life 2. Maar zoals gezegd, ik vind elk nummer op deze plaat geniaal met uitzondering van Barricade, dat ik evengoed nooit skip dus dat zegt wel genoeg.

Ik kan helaas totaal niet in Kaaasgaaf's enthousiasme mee gaan. Tot het fraaie Window Bird moest ik me er bijna doorheen slepen, en zelfs dat nummer wordt nog enigszins verziekt door een lamme gitaarsolo aan het eind. Tijdens en na dit nummer bloeit het album éindelijk een beetje op, Bitches In Tokyo gooit op een lekkere manier de registers open. Het saaie Life 2 (een onovertuigend Morrissey-uitstapje net als Take Me to the Riot) draait deze opleving helaas weer resoluut de nek om. En zo'n beetje alles wat aan Window Bird voorafging is nauwelijks blijven hangen.

Nergens echt slecht, maar ook verre van memorabel. Set Yourself On Fire was dat over zo'n beetje de gehele linie wél: totaal overrompelend bloedmooi. Op het eerste gehoor heeft dit album nauwelijks iets wat hun vorige zo onweerstaanbaar maakte, geen nummer wat ook maar enigszins in de buurt komt van Ageless Beauty of Ex-Lover. Today Will Be Better is weer een fraaie opleving, maar haalt het bij lange niet bij de zojuist genoemde nummers. Het album moet het van dit soort spaarzame momenten hebben, en met het afsluitende titelnummer zakt het album al helemaal als een plumpudding in elkaar. 2,0*, een zeer grote teleurstelling.

Nou Yak, het is jammer dat je mijn enthousiasme niet deelt, maar je bent wel weer erg negatief. Ik kan me bijvoorbeeld wel ergens voorstellen dat je de gitaarsolo in Window Bird een beetje cheesy vindt, maar voor mij werkt-ie helemaal (hij tilt me op en sleept me het nummer uit)! Maar dat niets van voor Window Bird blijft hangen gaat toch wel erg ver. Hoe kan je het bijvoorbeeld niet ongelofelijk warm krijgen van My Favourite Book? En tot tranen toe geroerd worden door Personal? Heb je het album meer dan een keer beluistert? Heb je het wel echt aandacht gegeven? Misschien moet het nog groeien. Ik vind deze plaat echt tien keer beter dan Set Yourself On Fire. En dat vind ik een verschrikkelijk mooi album, dus dat zegt wel wat!

Wat MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI!!!! Inderdaad, in hoofdletters!!! Wat een ambachtelijke kwaliteitspop!!! Helemaal eens met Kaasgaaf!! Wachten tot 25 september en dan komt het eindelijk op heerlijk vinyl, zodat het NOG mooier klinkt. Mensen, mensen wat een muziekjaar, en dan moeten de nieuwe Kent en Oceansize nog komen....

Ik vind het weer een erg fijne plaat, een paar nummers daargelaten. Weet iemand trouwens of dit een conceptplaat is, hoe vaker ik hem draai hoe meer ik er een liefdesverhaal in hoor wat zich afspeelt rondom een oorlog (de tweede wereldoorlog?).

The night starts here is een gewéldig nummer, maar ik moet het album zelf nog halen, dus ik hoop dat de rest even goed is! 't Zou trouwens wel fijn zijn moesten ze eens in België optreden, maar ja.

De rest is nog veel beter!

Ze staan zaterdag 29 september in de bovenzaal van Paradiso! Een mooie intieme plek dus en ik heb begrepen dat ze live erg goed zijn. Kost bovendien maar een tientje. Zie hier érg naar uit!

Potver... Dit zijn van die spaarzame momenten dat ik baal dat ik weg ben uit Amsterdam!! Dit soort concerten meepakken.... Ben zeer benieuwd! Misschien dat ik er een retourtje Enschede-Amsterdam tegenaan ga gooien! Of is het al uitverkocht..??

Trouwens: de plaat nog eens een keer of duizend geluisterd en hij wordt steeeeeeds mooier!!! Wat een sfeer weten die gasten neer te zetten. Vind alleen Bitches in Tokyo en Life wat uit de toon vallen (want niet passend op de plaat en saai, respectievelijk). Daar staan een flink aantal ongekende parels tegenover!!! Waar komen die zuinige stemmen vandaan..?? Dikke 4,5* met groeipotentie!!!

Mooi album voor mensen die hun vorige album wisten te waarderen. Zeker een 4.5 waard !

Verstoken van een goede internetverbinding als ik ben hier in Afrika, kan ik niet checken of 3FM dit al opgepakt heeft. Maar als ze hier overheen zien, moeten ze zich gaan schamen. Popmuziek van de bovenste plank dit. Gezond commercieel ook wat mij betreft. Heel prettig. Dikke 4****

De klik is er wel. Had 't niet verwacht bij de eerste luisterbeurt.
Tekst op het eind van ''The beginning after the end"...prachtig! (hoe simpel ook)..Personal ook mooi! Het dijnt een beetje heen en weer qua kwaliteit moet ik zeggen, toch blijft ie goed overeind, Prima plaatje dus! 3,5*

Bah, wat een teleurstellend concert was dat gisteren zeg! Het geluid was verschrikkelijk (je hoorde de zang nauwelijks), de violen kwamen uit een doosje en de maniertjes van de bandleden waren nogal irritant. Dit is dus overduidelijk een band om van plaat te draaien en zeker niet om live te zien.

Het valt mij tegen, terwijl ik Set Yourself on Fire echt prachtig vond. Ik mis vaak de warmte, de liedjes in de vraag- en antwoordvorm (Campbell/Millan). Er staan wel enkele mooie liedjes op (Personal, het wonderlijke The Nights Starts Here dat na enkele draaibeurten ijzersterk blijkt te zijn), maar overall een teleurstelling.

Als je de warmte mist kan ik je de vinyluitvoering aanraden (sinds gisteren op de draaitafel). Wat een gloed gaat er door de kamer! Vooral het begin inderdaad!!

En dan even zonder mijn eeuwige vinylgezwets: ik vind deze plaat juist veel en veel intiemer dan Set Yourself On Fire. Van begin tot eind een dompelbad. Inmiddels zelfs verhoogd naar 5* en dus een plaats in de top 10! Plaat van het jaar tot nu toe!

Over het geheel genomen best een saai album, maar een aantal nummers zijn best mooi. Ik hou wel van de stem van Amy Millan.

mijn 9e 4,5* van 2007.

Heerlijk, de titelsong op het eind heeft er een halfje bij boven op gedaan, wat een magistraal nummer van deze Canadezen.

6 Februari staan ze in de melkweg, wie is van de partij?

6 februari!!?? Fuk, dat is al rap...
Ga ik eens even proberen te regelen! Dank voor je bericht!!!

Mag ik vragen waar die vinyl-versie dan te verkrijgen is, want ik deel de blijdschap over het bestaan van dit album

Mon: Ik heb hem destijds besteld bij mijn lokale platenboer (Plato). Maar check even de site van Velvet Records: daar heb je inzage in de catalogus die vrijwel alle betere platenzaken hanteren... Als hij daar nog bij staat kun je naar je plaatselijke boer gaan voor een bestelling... Hij is wel reteduur trouwens (maar het geluid is subliem!!)

Ik heb deze cd weer een paar dagen niet meer gedraaid en nu ik hem terug opzet, heb ik meteen iets van "waaaaaaauw, wat een superalbum". De eerste listen sprak mij niet meteen aan, omdat het niet de "stijl" van muziek is die ik normaal beluister. Maar goh, nu ben ik toch wel helemaal van gedacht veranderd, zoooo veel pareltjes dat er opstaan. Personal is momenteel nog altijd mijn absolute favo-nummer, er zijn nog andere super nummers, maar personal, die dialoogvorm komt daar zo goed tot uitdrukking. De kracht van het album vind ik de prachtige complementariteit van de stem van Torquil Campbell en de stem van Amy Millan. Spijtig genoeg vinden te weinig zangers en zangeressen elkaar, want hier wordt bewezen hoe mooi die combinatie wel kan zijn. Bij Damien Rice en Lisa Hannigan vind ik dit ook de kracht, en spijtig genoeg vind ik dit heel weinig terug (maar oké ik ben nog maar pas mijn muzikale horizon aan het verruimen, dus misschien heb ik ze gewoon nog niet ontdekt).

Mijn score is voorlopig een 3,5* maar dit is een score waar ik absoluut zeker van ben dat ze nog verder gaat uitstijgen tot een 4*, misschien zelfs 4,5*. Want deze 3,5* is nog relatief behoudend.

In tegenstelling tot Kaaasgaaf behoort Barricade juist wel tot één van mijn top 3 nummers

Edit 1: Mmmm maar ik moet wel toegeven, de cd is hier nu juist terug aan het afspelen en het doet mij wel aan mijn top 3 twijfelen (met uitzondering van Personal) ik zal alleszins over een paar dagjes terugkomen en eens kijken wat het dan allemaal als oordeel zal geven.

Edit 2: In Our Bedroom After The War - mmmm die vioolarrangementen toch :$ ja ja ze hebben me weer. Torquil Campbell heeft niet echt een onderscheidende stem met speciale kenmerken (toch niet op het eerste gehoor), maar wat brengt hij dit liedje toch subliem.

Dit is een album dat zo'n mooi geheel vormt. Het past allemaal zo perfect in het plaatje.

Dit album is na bezoek aan de Tivoli voor mij steeds beter gaan worden, het kruipt zelfs langzaam richting mijn top 10.

Barricade
In Our Bedroom After the War
The Night Starts Here
My Favourite Book

Briljant, geniaal
Bravo, brava

5*

Geweldig album, de clip van Bitches in Tokyo is ook super btw:
http://youtube.com/watch?v=6nwW_s16afw&feature=related

smullen