Saxon - Carpe Diem (2022)

Complottheorieën zijn trendy, dus laat ik eens eigentijds lijken en er ook eentje delen. Biff Byford is eigenlijk een buitenaards wezen dat veel weet van de menselijke historie. Doordeweeks doet hij zijn grijze manen af en staat hij in confectiekleding voor de klas als docent geschiedenis. Omdat hij niet van stoppen weet, neemt hij altijd een stapel geschiedenislessen mee die hij injecteert in zijn teksten, waarna hij vervolgens over onze platte aarde tourt.

De hoes toont de eerste geschiedenisles, die van Hadrian’s Wall en daarmee de Romeinse invasie van Britannië. Na enkele filmische klanken barst het titelnummer los, lekkere uptempo track.
Age of Steam is geschiedenisles 2, over de opkomst van staal en stoom, met heerlijke twingitaren in het intro, bijna folky. Lekker vette heavy metal.
The Pilgrimage , fraaie epische song in de letterlijke betekenis van het woord, namelijk ‘verhalend’. Beschouwende tekst over de functie van pelgrimages, midtempo en voorlopig mijn hoogtepunt van de plaat.
Les 4 is weer uptempo. Dambusters is wellicht geïnspireerd op de gelijknamige speelfilm (1955) of serie (2020), of op één van de boeken over het waargebeurde verhaal van een speciale eenheid in WOII. Vliegend in Lancasterbommenwerpers moesten zij Duitse dammen platleggen.
De eerste helft sluit af met Remember the Fallen, ook al een vlotte track, over een virus dat “over de Chinese Zee” reisde en ons aanviel. Actuele historie.

Kant B opent met het snelle Super Nova, ongetwijfeld omdat buitenaardse wezen Biff daarvan afkomstig is. Vierhonderd lichtjaren reizen de lichtdeeltjes voordat wij zien hoe zijn planeet ontplofte, legt hij uit. Dit heeft hij natuurlijk zélf meegemaakt, ik ben niet gek: als kritische complotdenker heb ik hem dóór. Hij heeft het over "celestial war" en "cosmic war", buitenaardse historie dus: logisch dat hij naar planeet aarde is gereisd… Welkom Biff, live long and prosper.
Daarmee zijn de geschiedenislessen voorbij. Lady in Gray is midtempo, gaat over een bovennatuurlijke dame, qua muziek minder interessant.
All for One is snel en roept op om het zwaard op te nemen: "Gone are the warriors, they call from the past. Battalions, battalions of steel marching out to glory and fame."
Black is the Night biedt de grootste muzikale variatie. Aanvankelijk midtempo met enkele fraaie gitaarlijnen, dan halverwege getokkel waarmee een langzame, fraaie gitaarsolo begint. Vervolgens terug naar de zware riff van het begin, de tekst vertelt hoe het is om in het poolgebied te leven.
Het afsluitende Living on the Limit is de snelste track met heerlijke drumpartijen, een oproep om snel te leven.

Fraaie hoes van Paul Raymond Gregory en uiteraard de moddervette productie van Andy Sneap. Door de tempovariatie tussen de songs kun je de plaat makkelijk verschillende malen achter elkaar draaien, zonder verveeld te raken.
Ik heb dit weekend nog eens speciaal gelet op de gitaarsolo’s, om blijmoedig te constateren dat melodie en snelheid daar sterk worden gecombineerd. Zoóóó fijn dat Doug Scarratt indertijd in de gelederen kwam!
Bij de credits komen we nóg twee Byfords tegen: Steph als fotograaf en Seb als technicus en op achtergrond-zang. Leuke details.

Carpe Diem mag dan niet vernieuwend zijn binnen hun discografie, het is wél sterk en evenwichtig; al met al een fijn plaatje, ik noteer vier sterren.