Jethro Tull - The Zealot Gene (2022)

De eerste plaat sinds jaren die onder de naam Jethro Tull uitkomt. Er is reeds een single uit, en die is eerlijk gezegd erg fijn: Jethro Tull - Shoshana Sleeping (Official Video) - YouTube
Echte ouderwetse progfolkrock, met een net even anders zingende Ian Anderson, maar ik vind het nu al wel fijner dan TAAB2 en Homo Erraticus. FIjn fluitspel en ook wel fijn gitaarspel. De muziekvideo kan me wel gestolen worden, maar misschien dat het een jong(er) publiek zal aanboren.

Eén ding is zeker, deze plaat is zonder Martin Barre, dus er zullen wel heel veel reacties komen die zuur zijn en dat dit geen Jethro Tull mag heten.

Verder valt de fijne tijdsduur op (45 minuten), en dat er geen echt lange songs op staan.

Net " Shoshana Sleeping " gehoord. Ik kan het wel smaken. Een prominente rol voor de dwarsfluit. Of ik deze ga aanschaffen. Boe dat weet ik nog niet. Na "Catfish Rising" uit 1991 niks meer van JT aangeschaft.
Tot Songs from the wood en Heavy Horses was het allemaal nog kwalitatief sterk. Maar daarna word het toch allemaal wat minder. Toch benieuwd alvast zonder Barre

Intussen hebben beide heren een flinke solo-carrière met bijbehorende platen achter de rug. Ik heb het dan ook totaal over tientallen platen. Ze hebben zeker al die jaren niet stilgezeten.

Stormwatch en een paar albums later Crest of a knave zijn ook beiden de moeite waard.

Heavy Horses > de titel track is waanzinnig mooi, de manier waarop Ian Anderson begint te zingen, Prachtig!

Ben ook erg benieuwd naar het nieuwe album!

Rock Island, Roots to Branches, Catfish Rising, Broadsword and the Beast, toch ook allemaal de moeite meer dan waard. Maar met name een zwik soloplaten van Ian Anderson van ná J.Tull dot Com en nog een veel grotere zwik soloplaten van Martin Barre zijn nog heel veel meer de moeite waard.

Ik schijn zo een beetje de enige te zijn die Martin Barre trouw volgt en spul van hem blijf luisteren en kopen. Maar sodeju wat is de kwaliteit van zijn solowerk hoog.

Dit wordt natuurlijk mijn eerste plaat van 2022. Ik elk geval de eerste plaat waar ik naar uitkijk. Ik zal eens kijken waar en hoe ik deze kan pre-orderen. Ik ga deze natuurlijk erg graag op lp willen hebben.

Edit: in pre-order bij Platomania. Twee schijven vinyl en 1 schijf compact disc (zit er standaard bij).

En wederom een nieuwe muziekvideo: Jethro Tull - The Zealot Gene (Official Video) - YouTube

Klinkt erg lekker en Ian is nog aardig bij stem. Het klinkt allemaal een beetje richting J Tul Dot Com en ik weet niet of iedereen dat wel ligt.

Desondanks kijk ik er erg naar uit.

Ik ben eens nieuwsgierig naar hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft want op concerten is dat niet meer te harden (jammer om te zeggen). Het betere knip- en plakwerk?

In elk geval kijk ik er ook naar uit; het ademt weer meer authentieke 'Tull' dan de pseudo-Tullplaten van Anderson solo.

In de studio kan je veel meer je tijd nemen om een goede take te krijgen. Kopje thee, pepermuntje, even mindfullen en dan een partij inzingen. Stem tot rust laten komen, even wat internetten, woordje aanleggen bij Wordfeud, weer een kopje thee en dan weer een take.

Dat is geen groot bewaard geheim. Zo doen de mainstream-pop-artiesten het al decennia, en die klinken live echt he-le-maal nergens naar.

Goed, over Tull: een goede plaat is een goede plaat. Als een studioplaat erg goed is, dan draai ik die heel vaak, ongeacht hoe het live klinkt. Al zou ik (denk ik) als het in niet een al te grote zaal is, best wel eens een keer Tull live willen zien. Dat zou dan gelijk de eerste keer zijn. Maar aan de andere kant wil ik ook weer niet naar een concert dat kwalitatief goed is. We denken er nog over na.

Nog een weekje wachten en dan kunnen we in elk geval de studioplaat flinke rondes laten draaien.

Ik krijg zojuist bericht dat ze hem verzonden hebben. Zal ik deze dan vóór de releasedatum binnen hebben Ik vind dit zo spannend, net een klein kind.

Ik was een hele grote Tull fan. Ook een aantal concerten bijgewoond. De laatste 15 jaar zelden meer naar een plaat geluisterd; een gesloten boek. Toch maakt een nieuwe release me ook wel weer nieuwsgierig; wie weet!

En klopt het dat Martin Barre niet meespeelt op dit album Meest trouwe bandlid; iedereen werd ontslagen door the maestro behalve de gitarist. Hij zorgde ook voor het typische Tull geluid.

Martin Barre heeft zijn eigen projecten. Dus hij speelt inderdaad niet in de huidige versie van Jethro Tull.

Lang verhaal, maar het is wat het is. Ik heb wel wat Martin Barre-tips voor je, mocht je geinteresseerd zijn.

Ik heb al eea ontdekt.....thx

Omdat ik gisteren niet thuis was toen de lp werd aangeboden, kan ik het nu (pas) luisteren en ook nog eens digitaal.

Vanmiddag bij het pakketpunt mijn lp ophalen. Ongelooflijk wat klinkt dit goed. Meer Tull dan solo, dus ik snap de reden dat deze als Tull is uitgekomen. Het is wennen aan de nieuwe band, maar uiteindelijk klinkt het gewoon ijzersterk, en daar draait het om.

Veel folk, rock, mandoline, harmonica, je kent het wel. En Ian is ontzettend goed bij stem.

Nadeel van het streamen is dat ik geen hoes heb en songinformatie. Dus er komt een betere review natuurlijk.

Ik heb het geprobeerd, maar ik ben er klaar mee. Voor mij is het een afgesloten muzikaal tijdperk. Ik heb maar een aantal nummers gehoord, maar het lijkt me eerlijk gezegd een soort Tull Light. Weinig pit en niet te vergelijken de periode Aqualung. Wat overblijft is de mooie dwarsfluit en Ian Anderson die verrassend goed bij stem is. Helaas wekt het meer irritatie op dan plezier. Knap dat ze er nog zijn, maar niet meer aan mij besteed.
Dat wil niet zeggen dat het slecht is en het zal de liefhebbers veel plezier brengen; ik zal me daarom onthouden van stemmen. Een onvoldoende zal het niet zijn.

Verrassend om te lezen. Ik vind zijn stem op dit album juist het grootste struikelblok.

En als je het vergelijkt met de periode Crest of a Knave/Rock Island?

Ik ben natuurlijk Ian (ook en juist en solo) op de voet blijven volgen, dus heb zijn stem horen veranderen, en ben wel gewend aan deze variant van zijn stem die zo een beetje rond Secret Language of Birds zijn vorm nam.

Ik vind het echt warm, sympathiek, heerlijk. En dat voor een 72-jarige die bovendien op een gegeven moment zijn stem zelfs aan gort had geschreeuwd.

De laatste die ik heb is TAAB2 uit 2012. Het gaat me niet zozeer om het vergelijk. En hoe oud hij is doet er voor mij toe. Alleen hoe het klinkt. Misschien is het een kwestie van wennen.

Ook hier gaan de kerkklokken niet luiden. Ben altijd gelegenhiedsfan van de band geweest en vond het moeilijk om hele albums te blijven luisteren. Toch een fraaie rol in de muziekgeschiedenis, dat ontken ik niet. Een paar klassiekers zijn er zeker. Ik associeer deze muziek toch teveel met het ‘Eftelinggevoel’ en bemerk dat serieus luisteren een opgave wordt. Zie zo de dansende en fluit spelende narren voor me. Dan maar niet he.

Maar Ian is toch ook een dansende en fluitspelende nar?

Precies, vandaar de associate. Ligt aan mij hoor

Dat snap ik, maar ik vergelijk het met vorige albums én het stem geluid bij live optredens. Toendertijd wél erg genoten van de optredens, maar de zang was tenenkrommend. Het werd gecompenseerd met een wervelende en magistrale muzikale show. Zelden zulke fantastische concerten meegemaakt; magisch. Desondanks...........verleden tijd!

Ik ook! De songs zijn prima, de instrumentatie ook (lekker veel fluit). Ian zingt niet slecht, maar alle expressie is uit zijn stem verdwenen, en dat vond ik altijd zo'n fijn kenmerk van de muziek van Jethro Tull. Op dit album is Ian Anderson geen zanger, maar eerder een verteller.

Wat is daar in hemelsnaam mis mee? Het is dan ook wel de beste verteller die ik kan bedenken.
Ian zingt trouwens al zo een 30 jaar op deze manier, dus hoe kan dit in hemelsnaam een verrassing zijn.

Nou ja, laat de lage stemmen maar binnenstromen, ik weet wat ik goed vind.
Musicmeter: een plaat één keer vlug luisteren via een streamingplatform en direct een lage stem uitkeren. En op naar de volgende. Welkom in de tijd van het snel-consumeren. Ik weet het alweer. bye

Waarom je toch druk maken in wat anderen vinden. Die weten net zo goed als jij wat ze wel en niet goed vinden.

Nou wil het toeval dat ik na The Broadsword and The Beast een Tull-pauze had ingelast. En geen aandrang gevoeld tot The Zealot Gene uitkwam.

Overigens heb ik niet één keer vluchtig op Spotify geluisterd, want ik heb een download van het album. Dus ik ben er nog niet klaar mee.

Een van de albums dit jaar waar ik erg benieuwd naar ben!.

Volg JT al vanaf Aqualung en heb later het eerdere werk tot mij genomen

Ian Anderson beschikt over een van de aangenaamste stemmen in de Rock geschiedenis.Deze week het ik op de betreffende thread van Heavy Horses nog melding gemaakt dat het inzetten van de zang op De titeltrack fenomenaal mooi is. In weze ook al in de vertellende sfeer, en als ik eerlijk ben is dat ook altijd een beetje zijn handelskenmerk geweest en is er inderdaad niks mis mee.

Intrigerende hoes dit keer, al moet ik zeggen dat ik de meeste van de JT hoezen heel fraai vind.
Later een recensie maar ik verheug me JT weer te horen.

De prachtige boxen die nu jaarlijks komen met de remixes van Steven Wilson zijn ook super...

Nu snap ik het. Eigenlijk heeft Jethro Tull nooit een zanger gehad. Er is de muziek en ene Ian zit daar voortdurend wat doorheen te praten. Nu kun je wel zeggen dat daar niks mis mee is, maar ik vind het irritant en van weinig respect getuigen. Ik ga mijn stem verlagen bij al die oude Tull platen.

Maar even serieus. Voor zover er altijd al sprake is geweest van een vertel sfeer klinkt het op The Zealot Gene al snel vrij eentonig. Dat heb ik nooit zo ervaren bij vroeger werk. Mooie comeback, maar als gewone fan voel ik geen behoefte er mijn collectie mee uit te breiden. Ik ga het gewoon bij de eenentwintig eerste studio albums en twee live albums houden.