Wiegedood - There's Always Blood at the End of the Road (2022)

Het klinkt allemaal wat ruiger. De eerste drie platen, die eentonig de zelfde naam mochten delen hadden allemaal ook de zelfde klank, al werd het black gedeelte wel met de plaat beter. Hier gaan we eigen een ruigere tour in, de vocals liggen duidelijk wat meer naar voren en er zijn ook meer tracks te vinden in de plaat. Tijdens de release van 'FN SCAR 16', de eerste track van het album en tevens refererend naar het Amerikaanse wapen (tenminste, ze hebben dezelfde naam), wisten de Belgische heren mij eigenlijk al best te overtuigen. Ik ben echt fan van deze plaat, en dat met nog maar vijftien dagen in het nieuwe jaar weet ik dat deze plaat potentie heeft voor mijn eindejaar lijstje. Ruig, grof, ruw, bruut, je kunt het allemaal wel opnoemen, duidelijk een iets andere sound dan 'De Doden Hebben Het Goed' trilogie, but I like it. Heerlijke plaat.