Shape of Despair - Return to the Void (2022)

Het is winter, tijd om deze Return to The Void weer eens te beluisteren.
Hou je van vrolijke muziek, niet verder lezen...

Wie Shape of Despair zegt, zegt Funeral Doom Metal.
Uiterst trage, slepende metal, die depressieve gevoelens kunnen oproepen. Ach een vrolijke jongen ben ik al nooit geweest, dus kom maar op met die donkere emoties…

Na het vorige album Monotony Fields (2015) lag de lat al wel zo (enorm) hoog, dat die eigenlijk niet meer te overtreffen was door een opvolger, w.m.b.

Maar goed, eindelijk, na 7 jaar is er nu deze Return to The Void.
OK, dit is een 'logisch' vervolg op Monotony Fields.

(Zonder meer) Vertrouwde klanken, vertrouwde kwalitieit.
Precies wat je van Shape of Despair kan en mag verwachten.

Maar; een album met tweeledige gevoelens.
Maar ergens, ergens wringt het een beetje.
En dat is nou net mijn (kleine) pijnpunt.

Ik heb het al eens eerder gehoord, en dat is in dit geval zowel positief, maar net wat meer negatief bedoeld.
Niet negatief in de zin van slecht of zo.
Maar de verrassing is er wel wat af. Ik had gehoopt op iets van een soort kleine koerswijziging, zeg maar.

Zoek de verschillen maar eens tussen track 2 en track 3 bijvoorbeeld. Die lijken wel erg veel op elkaar.
Gelukkig vinden we in track 4 wat meer pit.

Waar op Monotony Fields track nummer 4, The Distant Dream of Life ( een naar SoD begrippen vrij snel nummer ), het album net even die juiste punch gaf.
Dat mis ik toch wel een beetje op deze Return. Alhowel het een paar minuten voor het einde van track 5 opeens een soort die kant op gaat.

En waar Natalie Koskinen op het vorige album hartverscheurend kon uithalen, klinkt ze hier wat meer 'down to earth'. Net niet die intensiteit die ik op Monotony Fields ervaar.

Die laatste 2 tracks trekken de waardering net op tijd op van een 7½ op 10 naar een 8 op 10.

Beste nummers : Forfeit en The Inner Desoaltion

Dus : Eind goed, al goed, zal ik maar zeggen.

En ik blijf de hoop koesteren dat ze nog eens met een album komen dat het magistrale Monotony Fields gaat overtreffen….

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Het vriest nog stevig deze ochtend en Return To The Void is dan een prima soundtrack als ik mijn dagelijkse ronde met de hond wandel.

Shape Of Despair schept een donkere, trieste sfeer op dit album waar fragmentarisch een streepje hoop doorschijnt. Heerlijk om bij weg te somberen. In het eerste deel van de plaat wordt ik nog niet helemaal gegrepen. Daarvoor gebeurt er net te weinig in de nummers, vooral als het op de drums aankomt. De wendingen in de nummers worden krachteloos ingezet. Met iets meer dynamisch spel zouden de eerste drie nummers beter tot hun recht komen.

Vanaf Reflection In Slow Time gaat het niveau van dit album echter hoorbaar omhoog. Op dit nummer wordt het tempo iéts opgevoerd, wat de broodnodige afwisseling ten goed komt. Het zijn echter Forfeit en The Inner Desolation die de score de beste kant van de band laten horen.

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
12. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Amorphis - Halo (78)
14. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
14. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
17. Toundra - Hex (77)
18. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
18. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
20. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
20. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
__. The Offering - Seeing The Elephant (64)