Keeley Forsyth - Limbs (2022)

Bring Me Water vind ik in ieder geval een prachtig nummer. Ik kende Keeley Forsyth alleen van naam, maar ik ga haar vorige plaat ook zeker eens beluisteren en ik ben erg benieuwd naar deze. Lingua Ignota en Circuit des Yeux leverden een aantal van mijn favoriete platen van 2021 en ik moet zeggen dat Keeley Forsyth hier erg goed op aansluit, met als gemene deler Nico ten tijde van The Marble Index en Desertshore. Prachtige intrigerende diepe stem die eigenlijk weinig extra instrumentatie nodig heeft om je bij de strot te grijpen. De instrumental blijft dan ook vrij minimalistisch, maar is precies goed om Forsyth's stem te accentueren en een verstilde melancholische sfeer neer te zetten.

In haar muziek maakt singer-songwriter Keeley Forsyth, afkomstig uit Oldham, dankbaar gebruik van haar acteervaardigheden. Ze speelt fenomenaal met klank, intonatie, dictie, impact, dynamiek en volume. Dat haar leven niet altijd even gemakkelijk was, hoor je ook terug in haar muziek. Veelal is die erg ingetogen en sober, de zang staat altijd volledig centraal. Het is dan ook die stem, die je vanaf de eerste seconde volledig in de band houdt.

Limbs, haar tweede album, vind je prachtig of helemaal niets, een tussenweg lijkt me niet mogelijk. De muziek lijkt regelmatig uit een andere wereld te komen. Maar bij Silence had ik echter associaties met de muziek van Lady Blackbird. In het persbericht worden nogal wat referenties genoemd ; van Circuit des Yeux, Gazelle Twin, Antony & The Johnsons, Anohni, Colin Stetson, Ben Frost, Jenny Hval, Karen Dalton, Susanna & Her Magical Orchestra, Nico, Scott Walker, Fever Ray tot aan PJ Harvey. Maar geen van allen vind ik echt hout snijden bij de eigenzinnige, unieke muziek van Forsyth.

Vrij snel had het amper 26 minuten durende Limbs een verslavende uitwerking op me. Gelukkig hebben de organisatoren van het Motel Mozaique Festival altijd een goede neus voor het vastleggen van uniek talent, want naast onder andere de Belgische revelatie Meskerem Mees zal ook Forsyth in april live in Rotterdam te zien zijn.

Keeley Forsyth live :

21-04 ROTTERDAM : Motel Mozaique Festival

Grappig, ik dacht bij beluisteren dit zou nou echt iets zijn voor Motel Mozaique.

Prachtige muziek. Ik vind dat lijstje namen grotendeels wel hout snijden overigens.

Nu ik de volledige plaat heb gehoord snap ik inderdaad ook de referenties, ja. Vooral Scott Walker ten tijde van Tilt.

Interessante plaat, waarbij de vocalen een erg belangrijke rol spelen. Deze bevinden zich in een soort grijs gebied tussen mannelijk en vrouwelijk, een naam bij mij opkomt, is zeker Antony Hegarty, maar ook de andere reeds genoemde stemmen kan ik wel inkomen.

Vooral ook een plaat die des te indringender zal zijn in een geïsoleerde omgeving, dus deze ga ik zeker ook eens proberen in mijn studiekamer, afgezonderd van enige andere afleiding.

Klopt helemaal want ik vind het helemaal niets.

Krakende hersenpannen. Daarmee word ik geconfronteerd als ik luister naar Limbs van de Britse zangeres, componiste en een gerespecteerde actrice Keeley Forsyth. Waar lijkt haar ongemakkelijke en elementaire vocale benadering toch op, die rond schaarse arrangementen van het harmonium, een cluster van pianonoten en ijzige synthesizerklanken, is gecentreerd. Namen als Nico, Nick Cave en vooral Scott walker schieten mij nadat inmiddels het stoom uit mijn neusgaten was gekomen na verloop van tijd te binnen.

Forsyth is in het bezit van een expressief stemgeluid waarmee zij het ongelooflijke vermogen heeft met een diep gevoel van mystiek vol pure drama te manoeuvreren en een beladen stemming weet te creëren. Net zo precies als een muzikant met zijn of haar instrument doet. Die onvergetelijke en intense falsetto, waarmee zij voortdurend grenzen verlegd, staat centraal op haar nieuwe plaat. Met zesentwintig minuten weliswaar aan de korte kant, maar wel eentje met een immense impact.

Hoewel er in principe niets bijzonders is aan een actrice, die ook eens een muzikale carrière prefereert, ligt de verrassing in de pure en onbehagen intensiteit van haar liedjes. Met een diepgang waardoor je je telkens afvraagt wat er aan de hand is. Limbs is een prachtig album dat elke keer dat je het hoort diep in je ziel lijkt te zinken. Het is krachtig en ontroerend als een soort van dramatische en emotionele muzikale mise-en-scène.

Werkelijk een prachtig album. Had tijd nodig om goed in te dalen maar uiteindelijk kwam het goed tussen mij en Keeley. Ze maakt het zichzelf niet makkelijk. De composities wringen en schuren waardoor de intensiteit zeer divers zal overkomen bij luisteraars. Love or hate it. Knap en vooral gedurfd. Hierboven genoemde associaties kloppen allemaal. Vleugje Scott Walker met een Antony Hegarty sausje. Voldoende eigen karakter. Het nummer “Bring me Water” is absoluut favoriet. De uitschieter.