menu

King Hannah - I'm Not Sorry, I Was Just Being Me (2022)

mijn stem
3,69 (53)
53 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: City Slang

  1. A Well-Made Woman (5:19)
  2. So Much Water So Close to Drone (0:33)
  3. All Being Fine (3:29)
  4. Big Big Baby (3:01)
  5. Ants Crawling on an Apple Stork (3:12)
  6. The Moods That I Get In (7:43)
  7. Foolius Caesar (3:46)
  8. Death of the House Phone (1:27)
  9. Go-Kart Kid (HELL NO!) (5:42)
  10. I'm Not Sorry, I Was Just Being Me (4:30)
  11. Berenson (3:01)
  12. It's Me and You, Kid (4:03)
totale tijdsduur: 45:46
zoeken in:
4,0
Kijk hier zo naar uit! Tot nu toe elke single er boenk op.

avatar van Monsieur'
All Being Fine is inmiddels uitgebracht als single, heerlijk weer!

avatar van Mausie
In het begin was ik nog wel enthousiast over de uitgebrachte singles, maar de replay value blijkt tegen te vallen en het klinkt wel erg hetzelfde als je het mij vraagt.

avatar van Sunderland
4,0
Super jammer dat State Trooper hier niet op staat... 't fijnste nummer van 2021, wmb.

avatar van Ducoz
Ik heb wel erg het idee dat ze hier een beetje hebben geprobeerd de hoes van de eerste Black Country, New Road na te doen.
Black Country, New Road - For the First Time (2021) - MusicMeter.nl

avatar van AstroStart
3,0
Mausie schreef:
In het begin was ik nog wel enthousiast over de uitgebrachte singles, maar de replay value blijkt tegen te vallen en het klinkt wel erg hetzelfde als je het mij vraagt.


Heel herkenbaar en dat valt nog meer op tijdens het beluisteren van dit album. De verschillende nummers wijken niet zoveel van elkaar af. Productioneel topniveau, fijne donkere sound, King Hannah zingt zwoel en heeft een prachtige stem, maar het pallet is net niet breed genoeg om veelvuldig terug te komen. Daar komt bij dat de nummers stuk voor stuk veilig zijn. Een mooi voorbeeld is All Being Fine. Rond 2:20 gaat het nummer wat meer schuren, maar het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes. Een gemiste kans. Het is wat dat betreft echte 'soundtrackmuziek' voor onder een willekeurige HBO-serie.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: King Hannah - I'm Not Sorry, I Was Just Being Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

King Hannah - I'm Not Sorry, I Was Just Being Me
Het Britse duo King Hannah verwerkt op haar debuutalbum gelijke delen Portishead, Mazzy Star en PJ Harvey tot een aangenaam bezwerende luistertrip, die alleen maar mooier en indringender wordt

Het uit Liverpool afkomstige duo King Hannah maakt op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me geen geheim van de belangrijkste inspiratiebronnen. Toch is de muziek van het tweetal veel meer dan een beetje van Portishead, Mazzy Star en PJ Harvey. Zeker bij aandachtige beluistering verandert het debuut van King Hannah al snel in een even bezwerende als betoverende luistertrip, waarin veelkleurig gitaarwerk wordt gecombineerd met triphop achtige ritmes en met de bijzondere stem van Hannah Merrick, die het beste van haar voorbeelden weet te verenigen en afwisselend indringend, rokerig, ruw en verleidelijk klinkt. Even de tijd gunnen dit album, maar hierna wordt het alleen maar mooier.

King Hannah is een duo uit Liverpool dat bestaat uit Hannah Merrick en Craig Whittle. Na een aantal geweldige singles en een uitstekende EP waren de verwachtingen hooggespannen voor het debuut van het Britse tweetal en dat debuut is deze week verschenen. I'm Not Sorry, I Was Just Being Me maakt de hooggespannen verwachtingen wat mij betreft waar, al was dat niet direct evident.

Het eerdere werk van de band deed me onder andere denken aan de muziek van PJ Harvey, Mazzy Star en Portishead en dat zijn alle drie persoonlijke favorieten. Het zijn invloeden die terugkeren op het debuut van de twee en die meer dan eens prachtig samensmelten tot King Hannah songs.

I'm Not Sorry, I Was Just Being Me opent prachtig met A Well-Made Woman dat zich in eerste instantie langzaam voortsleept met uit de triphop weggelopen gitaren en ritmes en de stem van Hannah Merrick, die het beste van Beth Gibbons, PJ Harvey en Hope Sandoval weet te verenigen. Naarmate de track vordert begint het wat meer te schuren met wat steviger gitaarwerk, maar King Hannah houdt de bezwering vast.

Het deed me ook direct denken aan de muziek die Lera Lynn maakte voor het tweede seizoen van de buitengewoon beklemmende tv-serie True Detective en in deze serie zou ook de muziek van King Hannah niet misstaan. Ook in andere wat duistere tv-series zou de muziek op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me overigens niet misstaan.

De openingstrack is prachtig, maar zeker bij eerste beluistering van het album viel me op dat het tweetal uit Liverpool op de rest van het album niet al teveel meer varieert, al mag ook Craig Whittle een keer de leadvocalen voor zijn rekening nemen en ontsporen de gitaren de ene keer net wat meer dan de andere keer.

Zeker toen ik wat snel door de songs heen wandelde leek het gebrek aan variatie de achilleshiel van I'm Not Sorry, I Was Just Being Me, maar dit is geen album dat je vluchtig of oppervlakkig moet beluisteren. Toen ik het debuut van King Hannah voor het eerst met de koptelefoon beluisterde en me volledig onderdompelde in het debuut van Hannah Merrick en Craig Whittle wist de band me moeiteloos twaalf songs en ruim drie kwartier lang in een wurggreep te houden.

King Hannah doet dat in eerste instantie met de bezwerende stem van Hannah Merrick, die geen geheim maakt van haar grote voorbeelden, maar wel overtuigt met zang die je makkelijk de muziek van de band in weet te trekken. Het is met name de zang die de muziek van King Hannah boven het maaiveld uittilt, maar er is meer.

Ook het gitaarwerk van Craig Whittle is niet zo eenvormig als hier en daar wordt gesuggereerd. In een aantal tracks blijft hij dicht bij de gitaarlijnen uit de triphop, maar het gitaarwerk kan zoals gezegd ook gruiziger klinken en in The Mood That I Get In gooit de muzikant uit Liverpool er ook nog eens een gitaarsolo tegenaan waarvoor David Gilmour zich niet geschaamd zou hebben. De ritmesectie op het album speelt vooral subtiel en wisselt betrekkelijk ingetogen passages af met triphop ritmes.

Hier en daar lees ik dat I'm Not Sorry, I Was Just Being Me een vrijwel exacte kopie van Portishead’s Dummy is, maar dat vind ik zwaar overdreven. Foolius Caesar had inderdaad ook op het debuut van Portishead kunnen staan, maar in de meeste andere tracks op het album zijn de overeenkomsten met Portishead minder duidelijk, al is het maar omdat bij King Hannah de gitaren centraal staan en niet de elektronica.

Ik vind het debuut van King Hannah uiteindelijk prachtig, zeker wanneer je het album met volledige aandacht en als één lange luistertrip beluistert en je mee laat voeren op de golven van de wat donkere klanken van het tweetal. Missie geslaagd al met al. Erwin Zijleman

avatar van stardust_be
4,0
De invloeden (van Mazzy Star tot Portishead) zijn overduidelijk maar vind het wel een heerlijke sound die combinatie van die rokerige stem met dat minimale gitaarspel en die soms grappige teksten. Benieuwd of dit live in Trix volgende maand ook zo bezwerend gaat klinken als op de plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:51 uur

geplaatst: vandaag om 01:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.