Stormkeep - Tales of Othertime (2021)

Beluister het volledige album: Tales of Othertime

Stormkeep is een band met veel ervaring in de line-up: de leden spelen namelijk ook in Wayfarer en Blood Incantation. In deze band hebben ze de ruimte voor een hele andere muzikale interesse: melodieuze licht symfonische jaren '90 blackmetal met atmosferische synths. Het is een stijl die voor mij valt of staat bij de integratie van de synths, en laten die hier voor mijn smaak heel smaakvol en niet te overheersend zijn. Ook zijn de folky gitaarmelodieën precies aan de juiste kant van het grensvlak tussen pakkend en cheesy. De composities zijn groots en zwierig opgezet, met majestueuze solo's en akoestische passages, maar de band gooit er ook lekker de beuk in. Aanrader voor liefhebbers van bands als Dimmu Borgir in de jaren '90, Emperor, Bal-Sagoth, Dissection en Summoning.

Eddie, dit kan wel eens een plaat voor jou zijn.

Thanx. Ik ga hem checken. Afgaand op de bands die je noemt moet het wel mijn kopje thee zijn. Hidden History of the Human Race vind ik ook een meesterlijke plaat. Eddie is heel nieuwsgierig

Wat een toffe plaat is dit zeg. Van die black metal waar je vrolijk van wordt. Inderdaad net aan de goede kant van de grens betreffende de catchy melodielijnen.

Zeker geen verkeerde plaat inderdaad. Heerlijk 90's retro-black metal. Zoals crosskip en Don Cappuccino ook al aangaven zit het net aan de goede kant van de grens om te catchy te zijn. Ik luister tegenwoordig nog maar zelden nieuwe black-metal platen omdat ik ze of veel te geforceerd vind, of veel te slecht gespeeld. Dit is echt zo'n plaat waardoor ik weer snap waarom ik in de jaren 90 zo'n grote black-metal liefhebber was. Deze plaat is donker, duister hard en zit vol mooie details zonder over de top te raken. Naast de genoemde bands doe de plaat me ook heel sterk aan Ancient denken (uit de Canian Chronicle en Svartalvheim periode).

Afgaande op de albumhoes zou je, na een oppervlakkige observatie, misschien denken dat je een flinke bak power metal over kastelen, tovenaars, draken en epische oorlogen voor de kiezen zou krijgen. Maar als je wat beter kijkt (en eigenlijk gewoon al het bandlogo linksboven waarneemt), groeit het vermoeden dat het weliswaar over desbetreffende onderwerpen zal gaan, maar het op muzikaal vlak eerder in de (symfonische) black metal gezocht zal moeten worden. Mij deed de hoes best wel denken aan die van In the Nightside Eclipse en Storm of the Light's Bane.

Emperor en Dissection; twee bands uit de jaren '90, en verre van misse namen. De invloeden van deze band moeten we dan ook in dat decennium gaan zoeken, hierboven worden terecht deze twee grootheden, en daarnaast Dimmu Borgir en Bal-Sagoth aangehaald. De hoes roept bovenal associaties met fantasy-literatuur in me op, namen van grote schrijvers als Tolkien, Feist, Hobb en Martin schieten me te binnen. Stormkeep; het had ook zomaar de naam van een kasteel in één van hun epossen kunnen zijn!

Epiek hoor ik hier erg in terug, maar het hoeft lang niet allemaal serieus te zijn. Net als bij het lezen van de grote fantasy-verhalen, ervaar ik hier ook een flinke dosis ongerepte fun. Ja, de vocalen raspen. Ja, de gitaren striemen. Ja, de drums roffelen genadeloos. Maar ik hoor vooral ontzettend veel spelvreugde van een aantal gerodeerde, getalenteerde muzikanten die het allemaal niet al te serieus nemen. Dat werkt vaak bevrijdend, zo ook hier. De manier waarop opener The Seer zich op een galopperende manier vol energie en bravoure naar het voorplan trekt, is onweerstaanbaar. A Journey Through Storms, het langste nummer van de plaat, zit ontzettend goed in elkaar qua opbouw en dynamiek. The Serpent's Stone draagt ook al die ongebreidelde energie in zich. En Eternal Majesty Manifest is een grandioze finale. Het pleit: onweerstaanbare drang (om dit plaatje gewoon opnieuw te draaien).

Daarmee heb je de kern van het verhaal gehad, maar ook de twee kortere interludes werken sfeerverhogend. Ze hebben beiden iets filmisch, alsof ze plotsklaps uit een soundtrack zijn geplukt. Ik zou het hoe dan ook wel 'ns willen meemaken: een grootse fantasy-reeks met een soundtrack als deze.

Tales of Othertime is echter meer dan louter een album met goeie songs, de uitwerking is ook erg uitgekiend. Als ik deze vergelijk met hun EP uit 2020, is er dag en nacht verschil op productioneel gebied. Deze plaat kent een geweldige productie, in de best mogelijke zin. Geen te vol geluid, niet te proper, neen; men heeft de geest van de songs perfect weten vatten in een smetteloze productie. Gevolg hiervan is dat het beluisteren van het album via oortjes of een koptelefoon zeker en vast meerwaarde biedt. Een tokkeltje links, een drumfill rechts, nog een subtiel baslijntje ertussen: de geheimen geven zich prijs, op majestueuze wijs.

Het bronmateriaal is misschien niet bijster origineel, maar de invalshoek en de manier van uitwerken (en vooral ook de beleving) is dat zeer zeker. Stormkeep mag wat mij betreft zeker een vervolg geven aan dit epos, waarbij het primair om plezier en sfeer draait. Ik vermoed dat dit hobby-projectje ook wel zal worden doorgezet; het feit dat alle bandleden zich een amusant klinkend alter ego hebben aangemeten, is maar één iets wat mijn overtuiging sterkt.

4 sterren

Omdat ik dit album In diverse jaarlijsten voorbij zie komen heb ik deze ook maar eens een paar luisterbeurten gegeven.

Epische black metal met Bathoriaanse sfeer, daar kan ik doorgaans wel wat mee. Stormkeep weet wat dat betreft een overtuigend geluid neer te zetten.

De lange nummers missen wat mij betreft wel de afwisseling om gedurende de hele speeltijd te boeien. De afwisseling zit hem vooral in het in verschillende tempo’s herhalen van de thema’s.

jeetje mina, ik heb een tijdje vertoefd in de dungeon synth. En nu op deze plaat gestuit... Om erachter te komen dat blood incantation drummer Isaac Faulk hierbij betrokken is. Meteen weet ik waarom deze plaat klikt! Deze man heeft een fanboy erbij. Nu maar het andere spul gaan checken....