Beth Hart - A Tribute to Led Zeppelin (2022)

Er zijn maar weinig coveralbums die mij kunnen bekoren, de enige die mij zo nu even te binnen schieten zijn Ryan Adams - 1989 (het coveralbum der coveralbums) en John Legend & The Roorts - Wake up!. De lijst met matige tot ronduit slechte coveralbums zal ik jullie besparen, maar die is lang.

Statistisch gezien hadden mijn verwachtingen dus niet al te hoog moeten zijn, maar we hebben het hier wel over Beth Hart die Led Zeppelin gaat doen dat heeft potentie dacht ik. En helemaal onervaren is ze natuurlijk ook niet in het coveren getuige haar 3 albums met Joe Bonamassa die ook alle 3 ver boven gemiddelde coveralbums uitsteken, om nog maar te zwijgen over hun live album dat is een klasse apart.

En gelukkig maakt ze mijn verwachtingen waar, ze gaat goed los en haar stem past zeer goed bij de gekozen Led Zep nummers. Bluesy, Rauw en Puur zo komt het op mij over. Het is zeker niet gewoon even de nummers naspelen. Nee op dit album drukken Beth en haar muzikanten hun stempel op de nummers en maken de nummers “eigen”.

Dit is gewoon een zeer goede plaat van Beth en kan zich zonder problemen meten met de rest van haar ouvre, en is vele maken beter dan de gemiddelde coverplaat.

Als er een stem past bij menige LZ song dan die van BH wel. Al ooot eerder live geknald met Whole Lotta Love, ruom 9 minuten destijds, keek ik hier wel naar uit ja. Geen fan zijnde van covers im allgemenen wel wat gedachten vooraf maar dan, ja, wow gewoon. Als je luistert naar de opener WLL die knalt meteen eruit en dan weet je, het is goed. De nummers deels wellicht een veilge keuze maar, what the heck, we zijn soms never tevreden neen, verwend as we are. Wie dem auch sei, hij knalt lekker met haar rauwe stem erover heen, heerlijk ja. Gaat bij herhaling op, gekozen voor het orange vinyl. Het oog wil kennelijk ook wat daar waar het oor meer dan tevreden ware. Dus weer een uitermate goed album van de dame.

Beth Hart, vogeltje dat al jaren prachtig zingt zoals het gebekt is, maar dat uit de lockdown gekomen, spanning en bakken frustraties verdringend, er hier toch heel wat feller tegenaan gaat. Pakte daarom losgeslagen in haar optredenstille uren het magische Led Zeppelin aan. Jongens! Beth Hart, wil de volle honneurs van Robert Plant waarnemen, hadden we echt niet zien aankomen. "Heb jaren gewerkt om ze recht te raken. Om Zep te doen moet je echt pissig zijn, jaren woede hebben weggestopt." Led Zeppelin's geweldige messcherpe power op een Beth Hart-niveau. Beth, let's go!

Beth Hart is met haar energieke stem effectief en resoluut diep in het heavy personage van Plant gekropen en, jawel, aansluitend bij de vibes van de originele songs, weet ze die met haar vibrato, ondanks alle risico's harerzijds, minstens te evenaren en ze zelfs in subtiliteit te overtreffen. Wat een fan moet je zijn geweest om dit hier te presteren!

Zeker, ze heeft met de juiste flair een aantal grote klassiekers gekozen, kippenvel als bij haar rauw knallende 'Black Dog', haar eerlijk furieuze versie van 'Whole Lotte Love' met wilde strijkers, het zelfverzekerd droge 'Kashmir' of het elegant beklijvende ''Stairway To Heaven', maar evengoed ook bij een aantal mindere goden uit het Zep-songbook als het funky rockend 'The Crunge', het liefdevolle 'Dancing Days' of het fraai georkestreerde 'No Quarter'. Ze weet in een grote beweging het volledige, geweldige spectrum van de band te omvatten en die pak nostalgie stuk voor stuk met verve boven het maaiveld uit te tillen. Klemtoon hierbij op haar machtige zang, eerder dan op de elektrische verwevenheid. Waar nodig is het precies zij die er vlammend en energiek tegenaan gaat en tegelijk ook heel trouw blijft aan het oorspronkelijke aura rond die nummers en de onvervalste performing van Plant. Man of vrouw, hier nu potige Beth, even donderend en bliksemend dus waar het moet, balladerend en loungy-flemend, zoals in 'Rain Song', daar waar ook Plant zelf aan het croonen sloeg.

Samen met haar klasseband, weet ze hiermee finaal met een grootse emotionaliteit alleen maar opeenvolging van nieuwe wow-momenten te sprokkelen. Nu, zo vreemd is alles ook weer niet helemaal voor wie Beth Hart's discografie een beetje kent, vooral voor wie al verslingerd is aan haar begeesterde samenwerkingen met even ruige bluesboys als Joe Bonamassa. Weet je meteen met welke uitzonderlijke presence dit katje soms op het podium rondswingt en songs naar haar hand zet. Met haar fabuleuze keelgeluid vol blues en soul weet ze echt het werk van Zeppelin zelfs nog te verdiepen. Geeft ze meteen aan hoe best, vele decennia na datum, Zep's klassiekers aan volgende generaties te presenteren, hoe met waardigheid en authenticiteit aan die erfenis zelfs nog een frisse, eigentijdse twist te geven.

Dit is Beth Hart's moedige gevecht van technisch sublieme zangeres met demonen, het is bovendien echt het meest ideale eerbetoon mogelijk bij de inkadering van de Led Zeppelin-legende. We love Led Zeppelin. We love Beth Hart.

Beth Hart goes Led Zeppelin! Een zeer puike zangeres die zingt met volle overtuiging, passie en overgave. Maar heeft ook de typische "Hart vibrato" die weleens irritant uit de hoek kan komen. En als zij een cover-album wilt doen is Led Zeppelin de logische keuze, dat past helemaal bij haar.
Maar ja, vele muziekliefhebbers kunnen de iconische nummers wel dromen. Dus mijn persoontje ook, zowat elk nummer van Led Zep zit in elke vezel van mijn lijf. Het is dan ook zeer gewaagd dat ze dit album uitbrengt. Ze zal het nooit goed kunnen doen bij de fans. En eerlijk gezegd begrijp ik het ook niet zo goed dat muzikanten een heel album met covers van andere bekende artiesten willen opnemen. Behalve dan dat ze zelf grote fans zijn en graag als eerbetoon willen laten blijken.
Welnu zelf zegt ze dan ook dat ze zo dicht mogelijk bij het origineel wil blijven. En dat is gelijk het grote probleem. Het is allemaal perfect nagespeeld. Zelfs de stem van Beth past haarfijn bij de vocalen van Robert Plant. Behalve dan de net zo iconische uithalen die de Hr Plant wist te produceren.
Het grote verschil is wel dat de filharmonische arrangementen van David Campbell alle tracks dragen en dat de gitaar min of meer ondergeschikt is gemaakt. En juist dat was 1 van de indrukwekkende kenmerken van Led Zeps muziek. Wellicht dat het te maken heeft met het feit dat de muzikanten allemaal sessie/studio vakmensen waren (?). Beth Hart heeft er (bewust) geen eigen draai aan gegeven en dat is misschien wel de grootste "fout". Want het album nodigt niet uit om het vaker te beluisteren. Je kan dan net zo goed het origineel gaan horen. Of het zou No quarter kunnen zijn omdat de orgel/keyboard sound een stuk moderner en beter klinkt dan het origineel.... oeps zei ik dan nou echt?