The Waterboys - All Souls Hill (2022)

Niet onder de indruk van dit nummer, helaas. En daar is geen woord van gelogen.

The Waterboys ben ik gestopt te volgen na 1990, daarna nog wel eens wat nummers van enkele albums beluisterd, maar dat was allemaal veel minder. Ik wil de 90s albums nog wel eens een kans geven. Maar deze nieuwe single is echt een gedrocht, er is niks Waterboys aan. En de stem van Mike is ook niet om te nakken zeg, mijn hemel, alles veel te overdreven benadrukken. Dat is ook al een heel tijdje aan de gang. Zal wel het ouder worden zijn, net als bij Bono en Robert Smith. Nick Cave echter (nog net ietsje ouder) gaat steeds beter zingen en klinken, vreemd toch. Volgens mij gaat het meer om hoe je je stem gebruikt en dat doet Mike dus duidelijk niet goed.

De laatste platen bevatten steeds meer van dit soort nummers . Dat het geen vintage Waterboys is , ben ik met je eens. Ik vond dit ook niet zijn sterkste.
Op de latere album staan vaak wel een paar prima nummers , maar als geheel zwalkt het nogal. Zijn laatste goede worp is voor mij An Appointment With Mr Yeats . Als volledig album dan. Ook daar spreekt hij de teksten erg nadrukkelijk uit , maar stoort het mij minder .

Ja dat Yeats-album beviel mij ook uitstekend, misschien ook omdat het zulke sterke teksten zijn Maar het was ook bevlogen gezongen en gespeeld. Wat ze daarna uitgebracht hebben, tenminste wat ik ervan gehoord heb, is echt zeer matig.

My songs downhill is wellicht de betere titel hier

Zou een leugenaar zijn als ik zou zeggen dat Mike zichzelf overtroffen heeft. Ga natuurlijk het album wel beluisteren.

Jongens, jongens, niet overdrijven met dat Mike-bashen he. Modern Blues vond ik overigens nog heel sterk, maar wel een groeiplaat. De rest is steeds minstens degelijk gebleken. Dat niets hetzelfde blijft, zeker na bijna veertig jaar, spreekt vanzelf...

I stand corrected sir. Modern Blues was een lekker plaatje. Maar de laatst uitgebrachte plaat, Good Luck Seeker viel me, op twee drie prijspakkers na, toch wat tegen. Wel een mooie hoes, dat dan weer wel. En de nieuwe single valt me ook tegen. Het is daarom dat ik denk: eerst maar eens uitgebreid luisteren, dan kijken of ik wil kopen. En dat is toch voor het eerst met Mike, dat ik die bedenking heb...

Zeker, Savant, en in alle eerlijkheid vind ik ook dat bijvoorbeeld "Out of All This Blue", hoewel geen slechte plaat, een experiment was dat ook beknopter had gekund. Toch benieuwd naar deze weer. En de parels zijn de laatste twintig jaar ook niet de singles / op voorhand vrij gegeven nummers: ik zie bijvoorbeeld een slotnummer van meer dan negen minuten, geen slecht voorteken!

Geen hoogvlieger, wel vermakelijk. Enne, oude helden moet je blijven steunen. Ik houd van Mike.

Eerlijk is eerlijk, de plaat valt me enorm mee. Over de gehele linie gezien beter dan de vorige. Stem ietwat heser, productie in sommige nummers een tikkie dof klinkend. Wellicht weer eens een producer inhuren? Maar de liedjes zijn goed, en Mike blijft tekstueel altijd erg goed. Ook ‘the liar’ valt bij herhaaldelijk luisteren op een goede installatie op zijn plek. Kortom, ik schreef hem net iets te snel af. Had ik niet moeten doen .

Kwantiteit gaat de laatste jaren boven kwaliteit bij The waterboys. Helaas, want zo verwatert de discografie van de band. Valt me ook op dat Mike Scott steeds meer praat in plaats van zingt.

Prima plaatje van Scott en companen. Degelijk is het stempel wat hier volstaat. Waar normaal gesproken er meestal iets boven uit steekt , is het nu vooral vertrouwd zonder uitschieters naar boven. Ik ben nog niet echt overtuigd van de afsluiter Passing Through. Ik hoorde hem begin Juni in Dublin al door een straatmuzikant en die overtuigde mij meer dan Scott zelf in het Zuiderpark afgelopen keer. Voor deze 3 en halve ster.

Kan het aan mij liggen of ontbreekt het alleraardigste Glastonbury Fayre dat een maand of wat geleden als track is verschenen? Je zou zeggen dat die vijf minuten er ook nog wel bij hadden gekund.

Waarschijnlijk past hij niet binnen de context van het album.
Single naar aanleiding van het gelijknamige festival.

Van hun website :
The Waterboys release a new single today called GLASTONBURY FAYRE, a grooving, vibing monster in which Mike's lyric weaves together the histories of the festival and the Waterboys' performances. It was produced by Mike and Brother Paul and specially rush-released for the build-up to the festival which happens next week. The Waterboys play on Saturday 25th. The photo shows the 1989 apperarance.

Wijkt het materiaal zoveel af van de context van het album?
Ik denk niet dat Waterboys fans er grote bezwaren tegen zouden hebben.

Maar goed, een goedlopende trein dendert voort en op enigerlei moment kunnen er natuurlijk geen nieuwe nummers meer worden toegevoegd.
Maar volgens mij had het gekund.

Ja mee eens . Het nummer lijkt qua productie wat voller dan het materiaal op All Souls Hill.
Het had prima gepast als bonustrack eventueel .
Maar je ziet het vaker bij artiesten (Springsteen , Young , Prince) dat er keuzes op albums gemaakt worden , waardoor er prima nummers sneuvelen ten koste van minder materiaal.

Het nummer heeft ook veel weg van My Wanderings in the Weary Land van Good luck, seeker (2020).
Alleen is de solo dan ingekort met 3 minuten.

Deze laatst in de opruimingsbakken gevonden voor een leuk prijsje. Ik ben een liefhebber van het oude Waterboys werk en dacht ach waarom ook niet. Na eerste beluistering wel aardig, heeft alleen niets meer te maken met het oude Waterboys werk. Geen pit en het kabbelt rustig voort, dit hoef ik live niet te zien in ieder geval. De stem van Mike is nog prima maar daar houdt het voor mij verder ook wel mee op, leuk voor een rustige zondagochtend maar niet geschikt voor een wilde zaterdag bieravond.

In het nummer Once Were Brothers vlamt de gitaar nog heel even op maar die wordt al snel weer onder de oppervlakte gedrukt door de flauwe opvolger Here We Go Again. En bij de country klanken van Passing Through grijp ik naar mijn stetson (die ik niet heb) en ben ik blij dat het album afgelopen is. Deze langspeler gaat de kast in, misschien pak ik 'm over een paar jaar nog een keer op maar voor nu is de koek op.