Sepultura - Arise (1991)

Vierde full album van onze vier Brazilianen en afkomstig uit een tijdperk waarin mijn interesse in metal en aanverwanten aan het tanen was om een aantal jaren later op een laag pitje te staan. Ik kreeg de indruk dat ik alles al gehoord had, dat niemand meer inventief bezig was en dat bloedarmoede de kop opstak. Ik werd plots oud.
Vele mensen in mijn kennissen- en vriendenkring liepen met Sepultura weg, ik toen niet en nu nog altijd niet. Ik spreek met opzet niet over de vorige albums en zeker niet over de opvolgers met al dat "terug naar mijn roots en laat ik propageren voor de indianen in het alsmaar verdwijnend regenwoud"-gedoe. Mooi van opzet maar aan weinig metalheads besteed. Pas toen werd ik kwaad op Seputura, want kleine snotapen van tien à twaalf jaar vonden dit ineens coole muziek. Ik werd plots oud.
Arise is een degelijike thrasher met volgende interessante nummers: Arise, Desperate Cry en Infected Voice. De andere nummers vind ik nog altijd heel weinig aan, behalve dan hier en daar het zeer flitsende gitaarwerk van Andreas Kisser. Ik spring nergens meer op maar kijk op mijn uurwerk om te zien hoe lang dit nog duurt. Dit album heeft zijn momenten maar om dit nu een klassieker te noemen, gaat voor mij te ver. Daarvoor staan niet genoeg interessante instrumentale stukken op en de zang van Max Cavelera is gewoon heel middelmatig: een matige zanger die staat te blaffen op veelal gelijklopende zanglijnen, veel variatie zit er niet in de stem. Het gitaarwerk van Andreas Kisser is voor mij het lichtpunt op deze plaat. Ik word een oude zaag.
Sepultura is niet verantwoordelijk voor mijn tanende interesse toen, nu is mijn interesse al een paar jaren terug en in volle glorie. Dit album van Sepultura bevalt mij gewoon niet meer, misschien is dat mijn persoonlijke definitie van gedateerdheid. Het is de leeftijd.