Andy Summers - The Golden Wire (1989)

Dit was het tweede album wat ik van deze ex-Police gitarist in handen kreeg. Had de eerste Mysterious Barricades een meer ambiënt geluid op dit album zit ik meer te denken aan een vorm van free-jazz.. Waarom moet je me ook niet vragen. Wat ik wel zeker weet is dat er aan de productie wel de nodige zorg is besteedt, want alle instrumenten klinken goed en staan op de juiste plaats in de mix.

Door het getwijfel of dit wel goede muziek is meerdere wandelingen door de MusicMeter ondernomen. Om zo de muziek goed op me in te laten werken, om daardoor duidelijk te krijgen wat ik er van vind. Daarnaast gelezen wat de man naast The Police nog meer gedaan heeft. Zo heeft hij onder andere bij een tournee van Tangerine Dream in het voorprogramma gestaan.

Na al dit geklets van mijn kant nu eindelijk wat over de muziek op dit album. Zoals ik al schreef is de muziek op dit album een vorm van free-jazz. Functioneel gepiel op de gitaar en daar diverse malen een mooi fundament onder van wijdse klanken. Deze basis wordt meerdere malen aangewendt, maar dan iedere keer wel in een andere context, waardoor er toch een zekere spanningsboog ontstaat. Wat mij betreft is dit best meer dan ruim voldoende te noemen, technisch gesproken, maar als luisteraar op de bank zou ik denk ik zeggen: "Nu even wat anders." Aan dit verzoek wordt wonderwel voldaan met de track Piya Tose met zang van Najma Akhtar waardoor ik even kan genieten van wereldse muziek.

Ondanks wat minpuntjes een heel behoorlijk album waar voldoende spanning en afwisseling inzit om het boeiend te houden.

De muziek van Andy Summers heb ik, gek genoeg, leren kennen via het radioprogramma van de TROS ''De CD show'' (van Wim van Putten) en dus niet via zijn bekende gitaarwerk bij de Police.

Het nummer ''A Piece of Time'' werd gedraaid en overdonderde mij bij de eerste noten.
Voor het eerst gehoord in 1989 heeft het nu, ruim 30 jaar later nog steeds dezelfde kracht.
Je zou dat nummer kunnen omschrijven als een hele lange gitaarsolo, maar dan zou je het tekort doen.

Andy laat op het hele album, met uitzondering van 1 nummer, eenzelfde benadering horen van fraaie, dromerige gitaar improvisaties met sterke melodische frases. Vaak tegen een achtergrond van minimal aandoende textural music.

Dat 'ene nummer' vind ik gelijk het enige minpuntje: de wereldmuziek van Piya Tose valt compleet uit de toon bij de dromerige sfeer van dit album. Als enige vocale track in een instrumentaal album lijkt het een vreemde eend in de bijt. Wie de biografie heeft gelezen, weet dat dit een favoriet nummer is van Andy en hij deze graag wilde opnemen. Zonder deze track had ik dit album 5 sterren gegeven.

Al klinkt het hier en daar iets gedateerd qua sound, het album was in die tijd smaakvol geproduceerd door David Hentschel, die o.a. werkte met Genesis, Elton John, Queen en Mike Oldfield.

The Golden Wire is nog steeds een erg mooi album, uniek in zijn geluid en sfeer.