Andy Summers - The Golden Wire (1989)
mijn stem
8 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz / Avant-Garde
Label: Private
-
A Piece of Time (6:35)
-
The Golden Wire (5:22)
-
Earthly Pleasures (6:29)
-
Imagine You (2:37)
-
Vigango (6:10)
-
Blues for Snake (4:57)
-
The Island of Silk (5:09)
-
Journey Through Blue Regions (2:10)
-
Piya Tose (4:36)
-
Rain Forest in Manhattan (5:53)
-
A Thousand Stones (4:18)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 9 november 2020, 00:45 uur
De muziek van Andy Summers heb ik, gek genoeg, leren kennen via het radioprogramma van de TROS ''De CD show'' (van Wim van Putten) en dus niet via zijn bekende gitaarwerk bij de Police.
Het nummer ''A Piece of Time'' werd gedraaid en overdonderde mij bij de eerste noten.
Voor het eerst gehoord in 1989 heeft het nu, ruim 30 jaar later nog steeds dezelfde kracht.
Je zou dat nummer kunnen omschrijven als een hele lange gitaarsolo, maar dan zou je het tekort doen.
Andy laat op het hele album, met uitzondering van 1 nummer, eenzelfde benadering horen van fraaie, dromerige gitaar improvisaties met sterke melodische frases. Vaak tegen een achtergrond van minimal aandoende textural music.
Dat 'ene nummer' vind ik gelijk het enige minpuntje: de wereldmuziek van Piya Tose valt compleet uit de toon bij de dromerige sfeer van dit album. Als enige vocale track in een instrumentaal album lijkt het een vreemde eend in de bijt. Wie de biografie heeft gelezen, weet dat dit een favoriet nummer is van Andy en hij deze graag wilde opnemen. Zonder deze track had ik dit album 5 sterren gegeven.
Al klinkt het hier en daar iets gedateerd qua sound, het album was in die tijd smaakvol geproduceerd door David Hentschel, die o.a. werkte met Genesis, Elton John, Queen en Mike Oldfield.
The Golden Wire is nog steeds een erg mooi album, uniek in zijn geluid en sfeer.
Het nummer ''A Piece of Time'' werd gedraaid en overdonderde mij bij de eerste noten.
Voor het eerst gehoord in 1989 heeft het nu, ruim 30 jaar later nog steeds dezelfde kracht.
Je zou dat nummer kunnen omschrijven als een hele lange gitaarsolo, maar dan zou je het tekort doen.
Andy laat op het hele album, met uitzondering van 1 nummer, eenzelfde benadering horen van fraaie, dromerige gitaar improvisaties met sterke melodische frases. Vaak tegen een achtergrond van minimal aandoende textural music.
Dat 'ene nummer' vind ik gelijk het enige minpuntje: de wereldmuziek van Piya Tose valt compleet uit de toon bij de dromerige sfeer van dit album. Als enige vocale track in een instrumentaal album lijkt het een vreemde eend in de bijt. Wie de biografie heeft gelezen, weet dat dit een favoriet nummer is van Andy en hij deze graag wilde opnemen. Zonder deze track had ik dit album 5 sterren gegeven.
Al klinkt het hier en daar iets gedateerd qua sound, het album was in die tijd smaakvol geproduceerd door David Hentschel, die o.a. werkte met Genesis, Elton John, Queen en Mike Oldfield.
The Golden Wire is nog steeds een erg mooi album, uniek in zijn geluid en sfeer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.