Mahavishnu Orchestra - The Lost Trident Sessions (1999)

Geweldig dat dit album nu nog is uitgekomen, het derde lang zoekgeraakte album van misschien wel de beste Fusion band die ooit bestaan heeft, The Mahavishnu Orchestra.
Dit album werd ooit ook wel "the holy grail" van MO genoemd, ik weet niet of ik het daar mee eens ben maar het album is zeer zeker de moeite waard. Prachtig samenspel, goede melodieën, de gebruikelijke virtuose solo's, een perfecte symbiose van alle bandleden.
Luister vooral Trilogy, het sterkste nummer wat mij betreft.

Mahavishnu Orchestra : een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Jazzrock, later "fusion" genoemd.
Jazzrock; de naam zegt het al, een samensmelting van 2 muziekstijlen. Vaak betrof het jazzmuzikanten die zich ook in rock gingen verdiepen.
Zoals gezegd, MO is hiervan één van de meest vooraanstaande artiesten, en voor mij persoonlijk de meest aansprekende.

Na hun debuut The Inner Mounting Flame uit 1971, volgde in 1972 de doorbraak van de band met het album Birds Of Fire.
Muziekcritici buitelden over elkaar heen om de loftrompet te steken over de muzikale hoogstandjes.
De opnamen voor dit oorspronkelijk als 3e studioplaat uit te brengen album vonden plaats van 25 t/m 28 juni 1973 in de Trident studios in London.
Aangezien er onenigheid bestond tussen de bandleden over hoe de nummers uiteindelijk af te mixen, en men het ook niet eens werd over een albumtitel, verdwenen de opnamen naar de achtergrond.
De band besloot daarop om een live-album uit te brengen.Opgenomen op 5 augustus 1973 in Central Park, NYC , verscheen dit album onder de titel Between Nothingness & Eternity.
De eerste 3 nummers van dit album staan op dat live-album, in afwijkende uitvoeringen en met andere tracktijden.

Heel lang werden deze studio-opnamen verloren gewaand, totdat ze in oktober 1998 teruggevonden werden door een technicus van Columbia Records.
En zo komt dit album aan zijn titel; The Lost Trident Sessions. De nummers op dit album komen op mij over als jam-sessies, ruwe schetsen, niet helemaal afgemaakte nummers. Natuurlijk valt er nog wel genoeg te genieten voor fusion-liefhebbers, maar om nou te spreken van :


Nee, dat gaat me toch te ver. OK, de mannen kunnen spelen, maar bepaalde stukken worden me te "freaky", teveel een geval van : kijk eens hoe goed wij kunnen spelen.

De al eerder genoemde onenigheid tussen de bandleden onderling leidde uiteindelijk zelfs tot "de val" van de 1e bezetting van Mahavishnu Orchestra, dat toen bestond uit :

John McLaughlin - gitaar
Billy Cobham - drums
Jerry Goodman - viool
Rick Laird - bass
Jan Hammer - toetsen

En dat was toch echt iets te vroeg geoordeeld; na nog een paar keer dit album gedraaid te hebben, begin ik de songstructuren door te krijgen, en valt het allemaal op zijn plek.

1/2 ster erbij, en wie weet wat er in de loop van het jaar nog gebeurt........

Dat nooit uitgebrachte derde album had zich zeker kunnen meten met de voorgangers. Mahavishnu Orchestra is ook voor mij de beste jazzrockband ooit (de liveformaties rond Miles Davis niet meegerekend) en je merkt hier dat de muzikanten na lang en intensief toeren goed op elkaar zijn ingespeeld. McLaughlin is voor mij waarschijnlijk de beste gitarist ooit, maar ook zijn composities hier zijn weer van een onwaarschijnlijk hoog niveau, zeker Dream en Trilogy.

De eerdergenoemde spanningen in de band gingen vooral over de rol die de overige leden op begonnen te eisen: zij wilden ook eigen composities aandragen en dat is ook gebeurd. Voor mij kunnen die nummers toch niet in de schaduw van die van McLaughlin staan. Met name Lairds Stepping Tones boeit me weinig.

Ik heb geen idee of de plaat als dusdanig klaar was dat de volgorde hetzelfde zou zijn geweest als op deze cd. In dat geval: 5* voor kant A en 4* voor de B-kant.