Dat nooit uitgebrachte derde album had zich zeker kunnen meten met de voorgangers. Mahavishnu Orchestra is ook voor mij de beste jazzrockband ooit (de liveformaties rond Miles Davis niet meegerekend) en je merkt hier dat de muzikanten na lang en intensief toeren goed op elkaar zijn ingespeeld. McLaughlin is voor mij waarschijnlijk de beste gitarist ooit, maar ook zijn composities hier zijn weer van een onwaarschijnlijk hoog niveau, zeker Dream en Trilogy.
De eerdergenoemde spanningen in de band gingen vooral over de rol die de overige leden op begonnen te eisen: zij wilden ook eigen composities aandragen en dat is ook gebeurd. Voor mij kunnen die nummers toch niet in de schaduw van die van McLaughlin staan. Met name Lairds Stepping Tones boeit me weinig.
Ik heb geen idee of de plaat als dusdanig klaar was dat de volgorde hetzelfde zou zijn geweest als op deze cd. In dat geval: 5* voor kant A en 4* voor de B-kant.