Les Dudek - Ghost Town Parade (1978)
mijn stem
12 stemmen
0
geplaatst: 1 december 2018, 10:41 uur
Vanochtend de plaat maar eens gedraaid. 40 Jaar oud en geen kraakje te horen. Het helpt vast dat hij zeker 30 jaar in de kast heeft gestaan. Wat me opviel, met de kennis die ik nu heb, is dat Ghost Town Parade mooi valt in de overgang van classic rock naar, laat ik het maar Toto rock noemen. Een plaat ook waar Dudek zich niet per sé aan genres houdt. Santana, classic rock, gladde Californische rock, bluesrock en zelfs reggae kwamen voorbij. En ik moet zeggen dat ik het allemaal een stuk beter trek dan, in mijn herinnering, 40 jaar geleden.
Een en ander muzikaal in perspectief zettend. De punk was in 1978 mainstream geworden. Hoe verkeert getimed kan een plaat zijn? Niet dus, want dit soort platen begon in dat jaar aan een stevige opmars. V.S. rock werd booming.
Kant 1 is inderdaad zo goed als ik mij herinnerde. 'Central Park' begint met een "no rain" percussie zoals op Woodstock valt te horen, waarna de band in een licht funky stijl in valt. Wie schetst mijn verbazing als ik Jack Bruce overduidelijk hoor zingen in de background vokalen van het refrein. Heb ik dat ooit geweten? Jeff Porcaro is een van de twee drummers blijkt. Daarnaast heeft Andy Johns de plaat opgenomen en Bruce Botnick hem geproduceerd. Namen die mij toen niets of nauwelijks iets zeiden. Overigens, wie wat Jimi inspired gitaar werk wil horen, zit ook heel goed hier. Dudek kent meerdere klassiekers.
Met 'Bound To Be A Change', nog steeds mijn favoriet van het album blijkt, trekt Les Dudek het niveau flink omhoog. Wat een heerlijk rocknummer met een sterk refrein met een hoog pop gehalte. 'Gonna Move' heeft een heerlijk shuffle. Op 'Friend Of Mine' knalt Dudek er in met een heerlijk slide partij, en trekt de blues zijn album in. Daar wist ik 40 jaar geleden nog niets van af, een paar echt traditionele Stones bluesnummers daargelaten, zoals 'You've Gotta Move' en 'Little Red Rooster'. Nu hoor ik dat Dudek deze stijl behoorlijk onder de knie heeft.
Kant twee start met een reggae beïnvloedde track. Daar had ik toen helemaal niets mee. Nu nog steeds niet veel, maar door iets latere blootstelling aan de hits van Bob Marley en UB40 kan ik er voor een paar nummers naar luisteren. Het is wat er verder plaats vindt op Ghost Town Parade dat ik het album een flinke voldoende kan geven. Met het titelnummer eindigt de plaat ook op een goed niveau. Mijn oren zijn inderdaad anders dan 40 jaar geleden. Zoals met veel dingen in het leven, vallen zaken pas op hun plaats met de jaren en de inzichten opgedaan. Ja, het is vrij glad hier en daar, maar wel heel lekker gedaan. Misschien wel beter dan Toto, waar ik overigens geen groot fan van ben, juist door die variatie tussen de nummers. Minpuntje is dat Les Dudek geen geweldige zanger is, maar wel een adequate. Daar wint Toto duidelijk op hun eerste plaat.
Waarom ik gisteren besloot op deze plaat hier te zoeken? Echt geen idee. Het kwam in mijn hoofd om de een of andere reden. Het resultaat is dat ik naar een heel prettige plaat heb zitten luisteren jaren en jaren na de laatste keer.
Het is wel een vraag of ik dezelfde ervaring ga hebben met albums van bands als The Photo's, Ultravox, John Foxx, etc.
Een en ander muzikaal in perspectief zettend. De punk was in 1978 mainstream geworden. Hoe verkeert getimed kan een plaat zijn? Niet dus, want dit soort platen begon in dat jaar aan een stevige opmars. V.S. rock werd booming.
Kant 1 is inderdaad zo goed als ik mij herinnerde. 'Central Park' begint met een "no rain" percussie zoals op Woodstock valt te horen, waarna de band in een licht funky stijl in valt. Wie schetst mijn verbazing als ik Jack Bruce overduidelijk hoor zingen in de background vokalen van het refrein. Heb ik dat ooit geweten? Jeff Porcaro is een van de twee drummers blijkt. Daarnaast heeft Andy Johns de plaat opgenomen en Bruce Botnick hem geproduceerd. Namen die mij toen niets of nauwelijks iets zeiden. Overigens, wie wat Jimi inspired gitaar werk wil horen, zit ook heel goed hier. Dudek kent meerdere klassiekers.
Met 'Bound To Be A Change', nog steeds mijn favoriet van het album blijkt, trekt Les Dudek het niveau flink omhoog. Wat een heerlijk rocknummer met een sterk refrein met een hoog pop gehalte. 'Gonna Move' heeft een heerlijk shuffle. Op 'Friend Of Mine' knalt Dudek er in met een heerlijk slide partij, en trekt de blues zijn album in. Daar wist ik 40 jaar geleden nog niets van af, een paar echt traditionele Stones bluesnummers daargelaten, zoals 'You've Gotta Move' en 'Little Red Rooster'. Nu hoor ik dat Dudek deze stijl behoorlijk onder de knie heeft.
Kant twee start met een reggae beïnvloedde track. Daar had ik toen helemaal niets mee. Nu nog steeds niet veel, maar door iets latere blootstelling aan de hits van Bob Marley en UB40 kan ik er voor een paar nummers naar luisteren. Het is wat er verder plaats vindt op Ghost Town Parade dat ik het album een flinke voldoende kan geven. Met het titelnummer eindigt de plaat ook op een goed niveau. Mijn oren zijn inderdaad anders dan 40 jaar geleden. Zoals met veel dingen in het leven, vallen zaken pas op hun plaats met de jaren en de inzichten opgedaan. Ja, het is vrij glad hier en daar, maar wel heel lekker gedaan. Misschien wel beter dan Toto, waar ik overigens geen groot fan van ben, juist door die variatie tussen de nummers. Minpuntje is dat Les Dudek geen geweldige zanger is, maar wel een adequate. Daar wint Toto duidelijk op hun eerste plaat.
Waarom ik gisteren besloot op deze plaat hier te zoeken? Echt geen idee. Het kwam in mijn hoofd om de een of andere reden. Het resultaat is dat ik naar een heel prettige plaat heb zitten luisteren jaren en jaren na de laatste keer.
Het is wel een vraag of ik dezelfde ervaring ga hebben met albums van bands als The Photo's, Ultravox, John Foxx, etc.
* denotes required fields.
* denotes required fields.