Boston - Walk On (1994)

Tja, Boston. De enige persoon die er langer dan Tom Scholz over doet om zijn albums uit te brengen is Axl Rose.

Toch een pluimpje voor Tom want de cd klinkt fantastisch. Alleen is het dan jammer dat hij niet wat meer aandacht aan een aantal van de 7 composities kon schenken. Met name de teksten zijn van een zeer bedenkelijk niveau.

Op Walk on zingen drie (DRIE) zangers die het allemaal goed zouden doen in de Brad Delp hearalike contest. Je hebt haast niet door dat er meerdere zangers zijn. De meeste instrumenten worden bespeeld door Tom Scholz zelf.

Het album zelf klinkt lekker. De meeste composities zijn vrij standaard van opzet met erg simpele teksten en de orgelsolo wordt ook niet vergeten.

Geen hoogvlieger dus, maar ik draai hem geregeld. 3 sterren.

Volgens mij een vreselijk onderschatte plaat. Luister eens naar de hele "Walk on suite", geweldig hoe dat inelkaar zit, met dat heelijke jazzy "Get organized" als middenstuk. Maar ook de prachtige ballade "Livin' for you". kippevel. Dit album is beter dan hun voorgaande album "the third stage", en veel beter dan de slappe opvolger "Coorperate America", die ronduit commercieel is.

De Walk on suite is inderdaad zeer fraai. Het is merkwaardig dat hij in vieren is gesplitst, want het is een doorlopende compositie, die qua structuur aan de klassieke sonate verwant is.
De inhoud is grofweg een combinatie van Smokin' en Foreplay/Long Time. Dat geeft helemaal niets, het nieuwe jasje past de oude ideeën naadloos. Dit is Boston op zijn best. Als het op één van de eerste twee albums had gestaan was de bekendheid ongetwijfeld veel groter geweest. Het zou best kunnen dat ik Walk on verkies tot mijn Boston-favoriet.
Daarentegen vind ik Livin' for you - staat ook op Greatest Hits - slappe hap. Vergelijk A man I'll never be.

Zoals al aangegeven schittert dit album voornamelijk door de werkelijk fantastische Walk On suite (wat een vuurwerk!) en daarom alleen al de moeite van het aanschaffen waard. De overige tracks zijn best redelijk maar ik mis hier wel Brad Delp die wegens verplichtingen elders helaas verstek moest laten gaan.

Ik mis Brad Delp dus helemaal niet! Vooral Cosmo zingt de sterren van de hemel! Het album zelf vind ik prima. Het rockt er op z'n tijd lekker op los en met Livin' for you hebben ze ook weer een heerlijke ballad te pakken. De suite is inderdaad verbluffend goed! Opener I need your love vind ik trouwens ook een aparte vermelding waard! Sublieme opener met heerlijke meerstemmige vocalen.

Haha, erg mooi gezegd.

Brad Delp is in mijn ogen toch wel één van de beste rockzangers aller tijden.

Hoogtepunt van dit album is toch de Walk On-medley (nrs 4,5,6,7)

Na het vertrek van gitarist Barry Goudreau was ook Brad Delp het lange wachten op een nieuwe plaat zat; na enkele - creatieve meningsverschillen, zullen we maar zeggen - besloot hij de band te verlaten, al sprong hij algauw terug aan boord (nog tijdens de tour na de release van Walk on. De zang op deze plaat werd overgenomen door Fran Cosmo, die best te vergelijken valt met Delp (hoewel misschien wat minder krachtig). Neem daar de typische sound van bezieler Tom Scholz bij, en je hebt een Boston-plaat die je herkent uit de duizenden!

De opener was de meest succesvolle single van deze plaat, en brengt de schwung er gelijk in. Daarnaast is vooral de suite in het middenrif (vreemd genoeg uitgesplitst in songs 4 t/m 7) indrukwekkend, vooral - welaan dan - het derde deel. De overige songs halen dat niveau helaas niet, en klinken soms wat zoutloos en zelfs melig. Ook horen we hier niets nieuws, maar of je dat moet verwachten van een band als Boston? 'k Denk het niet.

3 sterren

Eindelijk heb ik deze op plaat kunnen scoren, zij het in picturedisc. Gelukkig is de klank meer dan ok! Het meest indrukwekkende zijn de kleuren van de artwork. Ze spatten bijna van de plaat. Mooi gemaakt!

Verder vind ik deze plaat nog altijd bijna even mooi als toen ik 'm leerde kennen, ondertussen een jaar of 4 a 5 terug. I Need Your Love en Surrender To Me barsten van de energie en doen me telkens luidop meezingen! Maar dan... Livin' For You: het enige minpuntje in de eerste helft. Snap ook niet waarom net (en enkel) deze van Walk On op hun Greatest Hits staat.

Na Livin' For You begint de Walk On Medley: heerlijk stukje muziek die je echt de volle 12 minuten op het puntje van je stoel laat zitten. De eerste keer dat ik dat hoorde was ik er enorm van onder de indruk. Nu nog altijd, maar Get Organ-Ized blies me de eerste keer echt helemaal omver.

De Medley is het beste van het album. De nummers die erna komen hebben de lastige taak om je bij de les te houden na zo'n prachtige muziek. What's Your Name blijft gelukkig boeien met de keyboards en heeft een leuk refrein.
Magdalene vind ik dan weer het mindere niveau van Livin' For You aantikken.
We Can Make It heeft z'n tijd nodig, maar als de zang weer de lucht in gaat, herstelt het zich tot aan het mysterieuze einde.

Kortom, een prima album met een hoogtepunt van formaat!

Van Boston wordt wel gezegd dat elke plaat beter is dan de volgende ... wat mij betreft gaat dat niet helemaal op. Walk on klonk in '94 gedateerd, maar staat anno '22 fier overeind. Niet laten liggen als je van prachtig gestileerde meiodieuze rock houdt.

Mee eens. Gewoon een prima melodieuze hardrockplaat , niet vernieuwend of anderszins verrassend, maar wel lekkere, goed geproduceerde rock, zoals alleen Scholz dat kan. Enne ...living for you is prachtig! Kippevel!Prachtige hoes ook! 4 sterren

Wyverex,
Welk album bedoel (eindelijk heb ik deze op plaat kunnen scoren )?

Wauw dat is gaaf! Zo vaak kom je deze niet tegen op vinyl bij mijn weten.

Walk On, uiteraard! Veel geluk gehad, en het is een picturedisc. Bleek achteraf dat er een reguliere zwarte plaat ook van bestaat maar die is onbetaalbaar en het dus niet waard momenteel. Maar de picturedisc ziet er fantastisch uit en klinkt zeer goed! Want heb al andere picture discs in mijn bezit gehad .

En Vielip, inderdaad. Ik ben nog steeds zeer gelukkig met de plaat, is inderdaad behoorlijk zeldzaam.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Boston - I Need Your Love (Walk On, 1994)

Ochja de liefde, wat is er niet over te zeggen? De liefde is magisch, de liefde bestaat niet zonder pijn. De liefde geeft hoop, de liefde maakt je hopeloos. De liefde doet leven, de liefde doodt. Het zijn allemaal onoriginele en kloppende clichés, maar als ze door een wereldzanger gezongen worden kom je daar goed mee weg. En zeker op een dag als vandaag. Sommige mensen vinden Valentijnsdag maar commercieel gedoe, anderen gaan compleet los om hun geliefde helemaal te verwennen. En weer anderen zwijmelen met verlangens weg op sentimentele muziek. Kortom, ‘I Need Your Love’.

Eerst even rustig de spanning opbouwen om vervolgens dat typische Boston gitaargeluid op je afgevuurd te krijgen. Hoewel het smullen is van het gitaarwerk van Tom Scholz en Gary Pihl, is de hoofdrol weggelegd voor de nieuwe zanger, namelijk Fran Cosmo. Hoe de man deze zangpartijen neerzet bezorgt me na al die keren luisteren nog steeds kippenvel. Wat een overgave en bezieling! Het levert een ontzettend bevlogen hardrocknummer met een dikke emotionele lading op. ‘I Need Your Love’ is een fantastische openingssong en leadsingle voor de eerste Boston plaat in 8 jaar. Het zou tevens de laatste Boston single zijn die in diverse charts terecht zou komen.

Alhoewel Boston op dat moment zo’n 20 jaar bestaat is dit pas hun vierde plaat. Dat komt vooral omdat Boston geen standaard groep is. Het is praktisch een eenmansband en het levenswerk van Scholz, een ingenieur die met zijn technische kennis weet hoe hij apparatuur moet maken om zijn gitaar precies zo te laten klinken zoals hij zou willen. Het meeste van de spacey geluiden op de Boston albums komen niet uit synthesizers maar uit zijn gitaar met verschillende effecten. Scholz neemt als perfectionist ruim de tijd voor het maken van zijn albums en doet dit voornamelijk in zijn eentje.

Een andere belangrijke factor binnen Boston was zanger Brad Delp, je hoeft alleen maar aan ‘More Than a Feeling’ te denken om te weten wat voor een ongelofelijk gouden strot deze man had. Ten tijden van ‘Walk On’ was Delp wel klaar met het wachten op Scholz en stortte hij zich op andere projecten (hij zou voor de tournee wel weer terugkeren). Cosmo, goede vriend van Delp, werd zijn opvolger en had een bijna onmogelijke taak. Cosmo mist misschien iets van de warmte die Delp in zijn stem had, maar compenseert dit met een (net) iets groter bereik. Op tours in de jaren 90 en begin 00s zouden Cosmo en Delp beide leadzang op zich nemen waarbij Cosmo de hoge uithalen van Delp op zou vangen. Wat moet het gaaf zijn geweest om deze band met beide zangers live gezien te kunnen hebben!

Met ‘Livin’ for You’ en ‘Magdalene’ staan er twee prachtige powerballads op de plaat. ‘Livin’ for You’ is een wat traditionelere Boston ballad zoals ‘A Man I’ll Never Be’ en ‘To Be a Man’ dat op eerdere platen waren. Scholz weet als geen ander om met zijn typische gitaarharmonieën het nummer naar grote hoogte te stuwen. ‘Magdalene’ is een herbewerking van een Hybrid Ice nummer, al heeft Scholz er wel een behoorlijk eigen twist aan gegeven met veel muzikale en tekstuele aanpassingen. Het is daarmee zeker niet zomaar een coverversie. Het is misschien een kwestie van welke versie je eerder hebt leren kennen, maar ik vind de Boston versie op eigenlijk alle fronten superieur. Muzikaal veel gelaagder, maar met name vocaal enorm indrukwekkend gezongen. De manier waarop Cosmo de pre-chorus zingt en de hoge noten uit zijn tenen haalt zorgen ervoor dat de tranen mij altijd in de ogen schieten. Wat een bezieling!

Het hart van de plaat is de ‘Walk On’ suite, bestaande uit vier delen. ‘Walkin’ at Night’ geeft Scholz de ruimte om zijn gitaarskills te showen. Ook al heb ik instrumentale stukje muziek al tig keer gehoord, op het moment dat het distortion effect op de gitaar wordt gezet krijg ik daar nog steeds een ontzettende kick van. ‘Walk On’ met het instrumentale ‘Get Organ-zed’ er achteraan hadden zo op het debuut album of ‘Don’t Look Back’ kunnen staan. Dit komt het meest in de buurt van de klassieke 70s Boston sound (zou het toch een beetje komen doordat Delp eraan meegeschreven heeft?). Als ‘Walk On (Some More)’ de suite afsluit hebben we toch een minuut of 12 kunnen geniet van een episch tripje met Scholz’s ruimteschip door het Boston universum vol gitaren en orgels. 

Verder hebben we nog ‘Surrender to Me’ en ‘What’s Your Name’ wat gewoon prima rocksongs zijn. Met name de tweede is in de afgelopen jaren wat in waardering gestegen nadat ik er vroeger niet zoveel aan vond. ‘We Can Make It’ zorgt ervoor dat het album al rockend op een hoopvolle manier afgesloten wordt. Of verraadt het vervormde gitaargeluid op het einde toch iets onheilspellends…?

Is er ook nog wat kritiek? Hoewel met name de gitaarsound naturlijk fantastisch klinkt is het drumgeluid wat mij betreft dan wel behoorlijk knudde. Veel te elektronisch getriggerd waardoor er vrijwel geen dynamiek in zit. En dat is jammer want dat doet toch wel een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de productie en laat het geheel wat  meer gedateerd klinken dan nodig zou zijn. Verder alle lof voor (waarschijnlijk) het laatste écht goede Boston album. De plaat sleurt mij al jaren door de nodige gebroken harten heen en blijft dat voorlopig ook zeker doen. Walk on…

Nadat de fans na het matige Third Stage album min of meer in slaap waren gesukkeld. Waren de verwachtingen bepaald niet hoog gespannen. Des te verrassender is dit (SUPER) album. "Volgens mij een vreselijk onderschatte plaat" sterker nog het IS!!! een vreselijk onderschatte plaat. Het verschil met Third Stage is een flinke slok op een borrel cq een flinke hap in een kadetje, dit terzijde. Na één luisterbeurt blies dit album me al uit de stoel. Waaruit ik kan concluderen : Boston is back en hoe. Ze hebben genadeloos hard toegeslagen. Het bombastische wat op Third Stage min of meer was verdampt is weer helemaal terug. En doet mij denken aan de megakrakers uit 1976 & 1978 -toen nog 2 jaar tussen de albums bij hoge uitzondering-. Dit album opent sterk en eindigt sterk naar mijn mening. En dat fenomenale tussenstuk de Walk on medley. Daar is iedereen razend enthousiast over, daar sluit ik mij volledig bij aan. Ben het er helemaal mee eens, misschien -let wel- heel misschien had dit album nog beter geweest als het een concept album was, maar dit terzijde. Tot slot naïviteit daar betrap ik mezelf wel eens op. Als ik een album aanschaf draai ik hem en kijk alleen op de achterkant welke nummers erop staan. Het inlay boekje lees ik vrijwel nooit. En dacht gewoon dat Brad Delph alles had ingezongen. Immers Boston is niet alleen Tom Scholz, maar ook Brad Delph. Maar nadat ik het inlay boekje had gelezen bleek dat er 3 zangers bij dit album waren betrokken : Fran Cosmo, David Sikes en Tommy Funderburk. Brad Delph was er wel klaar mee blijkbaar die 8 jaar tussen de albums en ging bijbeunen in andere bands en projecten. Anyway waren die 3 zangers zeer succesvol. Op de -muzikaal gelijkwaardige- opvolger Corporate America uit 2002 was Brad Delph weer bij de band naast Fran Cosmo en Kimberly Dahme is Corporate America ook een geslaagd album. met als enig verschil dat dat album meerdere draaibeurten nodig heeft dan Walk on. Corporate America album is dan ook helaas helaas het allerlaatste album met Brad Delph. Walk on krijgt van mij een hele dikke 5.0