Midnight Oil - Resist (2022)

Rising Seas klinkt mooi en vertrouwd.

Aan de Oils ligt het niet qua klimaatopwarming etc

Nee, dat waren al drammers lang voordat het hip was

Ik irriteerde me als kind/tiener ook mateloos aan Beds Are Burning, dacht wie zijn jullie dan om...

Helemaal ook omdat je Oil (hoe fout!) in je naam hebt

Jullie zijn niet goed snik, met dat gekwetter. De Oils kwamen altijd al op voor de goede zaak. En nog eens met goede muziek. Rising Seas is een prachtig nummer, vooral het tweede gedeelte.

En dan heeft de drummer ook nog eens een geweldig eerbetoon opgenomen voor zijn vorig jaar overleden collega in de band, bassist Bones 'Bonesy' Hilman, zijnde The Hillmans - One Voice (A Tribute To Bones) . Met gastoptreden van o.a. Oils-zanger Peter Garrett.

Als groot Oils fan ben ik erg benieuwd hiernaar. Rising Seas is top en vertrouwd.
Verder valt me op de speelduur van 1 uur. Het langst van alle reguliere albums.

En ja die tribute aan Bones is erg mooi.

Rising Seas klinkt als de "oude" Midnight Oil. Ik vind het een mooi nummer. Over de tekst laat ik me maar even niet uit.

Deze vind ik minder...

Early adopters

Na Rising Seas en Tarkine, nu een derde track

At the time of writing

At the Time of Writing - YouTube

Ik ken de naam maar op de een of andere manier heb ik deze band nooit eerder beluisterd. Rising Seas is een aangename eerste kennismaking.

Nou Jellylips, dan kun je nog ff.

Deze drammers hebben zoveel mooie muziek gemaakt. Hier wat hoogtepunten qua albums: Diesel and Dust, Blue Sky Mining en Earth&Sun&Moon. Dat waren de hoogtijdagen van deze band. In hun thuisland zijn ze nog steeds fenomenaal groot. Zag ze enkele jaren in Keulen geleden spelen….nog steeds in topvorm.
Gaat dat horen!

Gaan ook beginnen aan hun afscheidstournee. Wat een plaat om hiermee hun tijdperk af te sluiten! Ze klinken nog zo energiek en Peter is nog zo goed bij stem. In tijden niet zo’n goeie rockplaat gehoord; een plaat die je echt wat doet. Ze stoppen op hun hoogtepunt maar voor de liefhebbers jammer.

Spat uit mijn speakers…. De Oil’s zijn in grote vorm… Kan zich meten met hun betere werk en dat wil wat zeggen… Knap gedaan van de Aussies!

Ik ken de band eerlijk gezegd alleen van de hitjes uit vervlogen tijden. Als ik het openingsnummer hoor klinkt het heel herkenbaar. Ik geef het een kans, maar ik denk dat ik de band net als in de hoogtijdagen links laat liggen. Zeker geen slechte muziek, maar niet voor mij.

Klinkt zeker nog gedreven genoeg.

Album met een aantal sterke songs. Knap dat deze band al zo lang meedraait en nog even met zo'n sterke plaat op de proppen komt. Op de één of andere manier kan ik maar moeilijk een heel album uitzitten tegenwoordig maar deze Resist zet ik gewoon nog een keer op en nog een keer.

Wat is dit weer een fantastisch album van de heren. Ik ben sinds eind jaren 80 een fan en ik moet zeggen, dat de lat bij deze band altijd hoog heeft gelegen. Je werd als luisteraar nooit teleurgesteld. Het is en was altijd kwaliteit en ook live. Pure rock en op de een of andere manier altijd toegankelijk. Ook deze plaat wordt beter na een aantal draaibeurten. Ik vind niet echt nummers er bovenuit steken, maar ook geen duidelijk mindere nummers. Jammer dat ze gaan stoppen met touren. Midnight Oil was en is live op z'n best.

Deze zag ik even niet aankomen. Dat deze plaat niet slecht zou worden stond wel vast maar dat het zo'n knaller zou zijn... De heren bewezen tijdens hun 2017 tour dat ze nog steeds een geweldige liveband zijn. Oude classics overtuigend spelen is echter een ander ambacht dan nieuwe nummers schrijven en opnemen. Toch meenden deze bejaardere jongeren (gemiddeld leeftijd rond de 65) dat dat het de moeite waard was om in 2019 de studio in te duiken. Ze kwamen naar buiten met materiaal voor 2 albums. The Makaratta Project verscheen in 2020 en was een fijne samenwerking met diverse aboriginal artiesten. En na enkele malen uitstel (door corona perikelen) is daar nu Resist, het eerste volwaardige Midnight Oil album sinds 2002 en het laatste dat opgenomen is in de meest succesvolle bezetting. Met de in 2020 overleden bassist Bones Hillman dus, die met zijn engelenstem een belangrijke bijdrage leverde aan de fraaie vocale harmonieën. Ook op Resist zijn deze weer aanwezig. Maar de zaken die vooral opvallen zijn de geweldige songs, de volle en heldere productie van Warne Livesey en de zang van Peter Garrett, die beter is dan ooit. Het album is van een constante hoge kwaliteit. Het klinkt vertrouwd en tegelijkertijd anders dan alle voorgaande Oils albums. Er wordt stevig op los gerockt (oa Barka Darling River, Nobody's Child) en ook als het gaspedaal wordt losgelaten (oa Tarkine, We Are Not Afraid) is het bloedmooi. Werden op vorige albums de politieke statements, waar de band patent op heeft, nog redelijk poetisch verwoord, op Resist zijn ze vooral direct en in your face. Klimaatverandering ("open up the floodgates to the rising seas") en kritiek op politici ("who left the bag of idiots open")...het laat weinig aan de verbeelding over. Midnight Oil overtuigt en verrast enorm met Resist. Benieuwd hoe deze nummers live klinken. De band is bezig met een afscheidstour en doet Europa in juli aan

Goeie plaat van toch één van mijn favoriete bands! Vandaag zijn eerste rondje gemaakt en ik open met 4*. Maar ga nog veel vaker luisteren en dan kom ik allicht nog terug op de oordeel

Dit was vanaf de eerste tot aan de laatste tonen van dit album een trip down memorylane. Het voelt aan als of het weer eind jaren 80 is ten tijde van Diesel & Dust en Blue Sky Mining. Goed we zijn bijna 35 jaar verder maar de muziek en de “feeling” er van zijn nog steeds hetzelfde.

Heb hun vorige album totaal gemist en ben dan ook blij verrast met deze.

Degelijke plaat die lekker rockt, een prettige vertrouwde sound heeft en texten die er toe doen.
Midnight Oil is terug (als ze ooit al weg zijn geweest).

Niet verwacht, gddacht, gehoopt maar zie, de Oils are back. Vertrouwd inderdaad, sterk, prachtig, machtig, kortom waardige oeuvregenoot om het zo maar te schrijven. Wacht nog op het gekleurde vinyl. Dat duurt nog ff, tenminste als ie niet verder naar voren geschoven gaat worden. In times as these, niet ondenkbaar neen. En terug denkende aan hun hey days wow, tempus fugit zeg, dat ligt alweer iets van 35 jaar achter ons, Diesel and Dust, Blue Sky Mining, wie zou dat gedacht kunnen hebben...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Midnight Oil - RESIST - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Midnight Oil - RESIST
De Australische band Midnight Oil keert terug en neemt direct ook weer afscheid met het weergaloze en gedreven RESIST dat overloopt van inspiratie en vol staat met memorabele rocksongs

Buiten die ene single die iedereen kent, was ik totaal onbekend met het werk van de Australische band Midnight Oil. Ik had dan ook geen behoefte om te luisteren naar hun nieuwe album RESIST dat onlangs verscheen, maar zoals zo vaak blijken vooroordelen geen goede raadgever wanneer het gaat om muziek. RESIST is namelijk een geweldig album, dat sinds mijn eerste beluistering alleen maar beter is geworden. Het is naar verluidt de zwanenzang van de Australische band, maar Midnight Oil maakt zeker geen uitgebluste indruk. Direct vanaf de eerste noten klinkt RESIST geïnspireerd en volgen de memorabele songs elkaar in rap tempo pop. Een zeer aangename verrassing.

De Australische band Midnight Oil heeft, als ik het goed heb geteld, dertien studioalbums en drie live-albums op haar naam staan. De band maakte haar meeste albums in de jaren 80 en 90, maar ook in de late jaren 70 en in de eerste jaren van het huidige millennium bracht de band uit Sydney muziek uit. Na 2002 werd het een tijd stil rond de band omdat voorman Peter Garrett koos voor een politieke carrière, maar sinds enkele jaren is Midnight Oil weer actief, wat eind vorige maand een gloednieuw album opleverde, RESIST.

Het is een album dat ik niet direct oppikte, want ik had tot voor kort helemaal niets met de muziek van de Australische band. Dat was overigens nergens op gebaseerd, want tot voor kort kende ik slechts één track van de band, de hit Beds Are Burning uit 1987. Op zich best een catchy song, maar ik ergerde me aan de zang en aan het misschien net wat te politiek correcte imago van de band.

Dat dit politiek correcte imago van Beds Are Burning geen gimmick was, is inmiddels wel duidelijk. Midnight Oil is gedurende haar bestaan altijd een geëngageerde band gebleven en de betrokkenheid van Peter Garrett bij de zaak van de Aboriginals stond ook tijdens zijn politieke carrière centraal.

Midnight Oil bestaat inmiddels ruim 45 jaar en vindt het zo langzamerhand welletjes. Het eind vorige maand verschenen RESIST is waarschijnlijk het slotakkoord van de Australische band en het is een waardig slotakkoord. Ik had zoals gezegd geen aanleiding om het nieuwe album van Midnight Oil te bespreken, maar in de week van de release werd ik al bestookt met aanmoedigende woorden van fans van de band en de afgelopen week kwam daar nog eens een zeer vurig pleidooi bij.

Ik ben daarom toch maar eens gaan luisteren en RESIST heeft me absoluut verrast. Ondanks het feit dat ik tot dusver echt maar één track van de band had gehoord, voelde RESIST vrijwel onmiddellijk vertrouwd. In de meeste songs op het nieuwe album van Midnight Oil herken ik het geluid van Beds Are Burning, al is Peter Garrett gelukkig wel anders en ook nog eens veel beter gaan zingen.

In muzikaal opzicht staat het als een huis, wat ook niet zo gek is voor een band die zo lang bestaat. De gitaristen van de band spelen de sterren van de hemel, de ritmesectie is fantastisch en de bijdragen van keyboards voegen altijd iets toe aan het geluid van de band. RESIST klonk direct bij eerste beluistering zeer aangenaam, maar ook veel meer dan alleen aangenaam.

Midnight Oil klinkt op RESIST buitengewoon gedreven en geïnspireerd en strooit driftig met songs die vrijwel onmiddellijk memorabel zijn. Het zijn voornamelijk redelijk rechttoe rechtaan rocksongs, maar het zijn ook rocksongs die alles goed doen. Midnight Oil kan hiernaast uit de voeten met al even aanstekelijke popsongs met hier en daar een Beatlesque randje. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig, de zang van Peter Garrett klinkt veel beter dan in het verleden en ook in productioneel opzicht is RESIST een kunststukje, zeker wanneer je het volle geluid uitpluist via de koptelefoon.

Midnight Oil is zoals gezegd altijd een geëngageerde band geweest en dat is niet anders op RESIST, dat de actuele politieke en maatschappelijke thema’s niet schuwt, maar juist vol vuur vertolkt. Ik moet me misschien nog eens gaan verdiepen in de rest van het oeuvre van Midnight Oil, maar voorlopig ben ik nog lang niet klaar met RESIST, dat sinds de eerste beluistering alleen maar sterker is geworden. Erwin Zijleman

Prima album. Nu moet ik zeggen dat ik Midnight Oil alleen van Diesel and Dust ken, ik ben dus niet bekend met de tussenliggende albums, maar het luistert in ieder geval als een goede opvolger van Diesel and Dust. At the Time of Writing komt urgent over.

Yes!!! Extra concerten aangekondigd, en ze komen zaterdag 2 juli naar Tivoli Utrecht. Echt niet meer verwacht, dus een geweldige verrassing

Het album na een maand zeker een keer of 25 gedraaid en ik moet zeggen, dat het voor mij in de Top-3 van beste albums van Midnight Oil is beland. De sabbatical van ruim 20 jaar heeft de band qua inspiratie zeker goed gedaan. Lost at Sea springt er wat mij betreft echt bovenuit. Ik hoop dat ze nog veel van dit soort albums gaan maken.

De kaarten zijn door mij al besteld.
Wees er snel bij; Tivoli zit snel vol!

Voor de liefhebber: zeer interessant interview met Peter Garrett onder meer over de tracks en de totstandkoming van dit album

Cover Story: Midnight Oil • “The Last Dance” : Illinois Entertainer - illinoisentertainer.com

Een werkelijk ijzersterk album, dat direct in competitie gegaan is met mijn favoriete Midnight Oil album tot op heden, 'Sun and Earth and Moon'. Het enige dat ontbreekt is een übersong als 'My Country'. Voor de rest is dit een geweldig album, misschien wel een perfect album. Die ***** sluit ik dan ook niet uit.

Met kaartjes voor het afscheidsconcert in Tivoli op zak, is er echt iets om naar uit te kijken. Nog twee weken vandaag.