Siouxsie - Mantaray (2007)

Hoeft ze niet meer naar de kliniek van Conny Breukhoven.

Nou ja, live klinkt "Ïnto a swan" al een stuk beter.

Ik kwam niet zo aan deze cd toe, maar heb hem nu maar eens opgezet. Aanbeland bij het 5de nummer vind ik hem eigenlijk wat saai tot nu toe... hoewel ik dat 5de nummer toch wel weer kan waarderen.
Heb helaas niet het idee dat ik deze nog veel zal draaien, misschien mis ik het oude geluid met The Banshees...

Wat een vreselijke tegenvaller deze plaat zeg.

Alleen het laatste nummer, Heaven & Alchemy, vind ik echt mooi. De rest laat me helemaal koud.

Geweldig album, Siouxsie laat zien dat met 50 je nog steeds een geweldig album kunt maken. De oudere fans zullen misschien de 'oude' ms Sioux terug willen maar dit gaat meer richting pop, dance & rock en dat is zeker niet slecht. Alleen niet wat men gewend is van de ICE QUEEN. Op podium blijft het nog steeds één van de meest intrigerende dames. Jammer dat Budgie er niet meer bij is.

best goed, maar minder dan vroeger....

Misschien is deze wat minder, maar kom er net pas achter dat ze een soloalbum heeft, weer wat muziekbiz heeft opgepakt. Heb alleen nog wat fragmenten gehoord en was aleerst 'verrast' door de basloop van Into the Swan die sterk overeenkomt met Holliday in Cambodia van Dead Kennedys. Maar okay, he, it's Siouxsie....van haar kan ik wel wat hebben. Maar ineens was daar gitaar! Dat is pas ècht lang geleden. Of het een minder album is of niet, echt slecht kan die niet wezen. Tof dat ze weer een poging waagt.

Niet het beste wat deze dame uitgebracht heeft, maar verre van slecht. Ik heb wel ondervonden dat meerdere luisterbeurten nodig waren om de plaat in z'n geheel te appreciëren.

op 18 mei 2009 komt er een live DVD uit dat in LOndon was opgenomen tijdens haar laatste Mantaray tour gig - uiteraad werden ook Siouxsie & The Banshees classics ook live gespeeld...

Siouxsie's FINALE : The last Mantaray and More show DVD is released May 18th 2009. The DVD includes almost the entire show recorded at KOKO last year and an interview as a bonus feature.

Ik vind 'Into A Swan' wel een goed nummer, de rest van het album is wel aardig maar niet meer dan dat..

Herbeluistering deed dit album heel veel goeds. Gewoon een heerlijke luistertrip. Ik vrees dat haar verleden te veel in de weg zit en ja, dit klinkt toch anders. Maar wel heel erg fijn anders!

... en inmiddels al weer 10 jaar oud, zonder opvolger in het zicht.
Maakt Siouxsie er nog één voor haar pensioen? De tijd dringt.

Het rockt allemaal nog prima, ik hoor een mix van gitaren en elektronica, die mij toch wel bevalt.
Noemde ik eerder al Portishead en Bjork, nu valt mij ook het geluid van Depeche Mode, ten tijden van Ultra op.
Van punk naar vleermuizenwave, het beviel mij allemaal wel.
10 jaar geleden viel mij deze wat tegen, maar nu bevalt deze stukken beter.
Here Comes That Day heeft raakvlakken met Adele, Kovacs en Lana Del Rey, daarmee liep ze toch wel voor op de stroming; sterker nog, nu zou dit zelfs een hit kunnen worden.
Het is allemaal wat slepender geworden, en eigenlijk vrij toegankelijk.
If It Doesn't Kill You is lekker treurig, en zou zo op een Batman soundtrack passen, toch wel het hoogtepunt van het album, mede door die gitaarsolo tussendoor.

Tis wel lang wachten ja..wie weet is ze wel met pensiouxn

Of een piouxsie album aan het maken.

Misschien heeft shee een ban

Een jaar of wat geleden (of al 2?) was er wel sprake dat ze bezig was met een volgend album. Sindsdien geen woord meer over gehoord

Vandaag heb ik dit bijzondere album weer een keer goed over de AirPods beluisterd.
Ik kocht het op de dag van de release en was er toen erg van onder de indruk, wegens de mooie "volle" productie, die toch helder en toegankelijk is.

Het valt mij op dat dit album hier door sommige mede MM schrijvers wordt neergesabeld en dat vind ik eigenlijk wel onterecht.

Het is een mooi afwisselend en prachtig geproduceerd album, het enige commentaar dat ik heb is dat ik de nummer volgorde wat anders had gedaan. Nu zit het meeste stevige werk aan het begin van het album.
De Stem van Siouxsie is herkenbaar uit duizenden en heeft totaal niet ingeboet in vergelijking met haar oudere werk. In wezen vind ik dat ze op dit album beter zingt dan voorheen, neem de afsluiter Heaven en Alchemy, toonvast, prachtig nummer met mooie opbouw.

De arrangementen zijn heel divers in al de nummers en zorgen daardoor ook voor goede afwisseling.
Maar het palet aan stijlen vind ik toch de grote kracht van dit album.

De openingstrack die met mechanische geluiden begint, tot Siouxsie bezwerend inzet....'I feel a force I've never felt before....' een stuwende percussie maken dit nummer compleet.

In about to happen zet ze een onvervalste rocksong neer in minder dan 3 minuten, met een fijnsynthesizer riedeltje tussen de bonkende gitaren en drums door.

De heerlijke bombast van Here comes the day, met een super intro, de pauken en de violen waarboven de opperpriesteres haar teksten begint.....'Oh here comes that day........'

Loveless is ogenschijnlijk het eerste rustpunt op het album, maar schijn bedriegt na een begin van ijle strijkers valt Siouxsie binnen, fraai instrument gebruik van violen met xylofoon met mechanische gitaargeluiden, een stuwend nummer met vage Scarry Monster Supercreeps invloeden.

If it doesn't kill you is ondanks de gitaar wel het eerste -mooie- rustpunt. Het wordt prachtig gezongen met een weelde aan -niet voor de hand liggende- instrumenten die de zang begeleiden.
Dit nummer bewijst de grote klasse van Siouxsie, zeker als je bedenkt dat ze vrijwel alles voor dit album zonder haar vaste bandleden heeft geschreven en opgenomen.

One mile below beschouw ik als een onschuldige maar degelijk gemaakte opvullen, zal het tijdens concerten wel goed doen...

Drone zone is een vaudeville, jazzy-achtig nummer, knap en apart. het wordt ook op een cabaretesque manier voorgedragen waarbij Siouxie haar stem op diverse manieren gebruikt. Contrabass, piano en blazers spelen een navenante rol.

Sea of Tranquility (titletrack) zou een oud SatB nummer kunnen zijn, (there are kore stars in the sky than grains of sand'. Mooie opbouw, wederom met diverse instrumenten. het album is zo prachtig vol geproduceerd dat het af en toe lijkt of er tien personen aan het musiceren zijn.

They follow you herinnert mij qua opening aan Peepshow, accordeon en roffelende trommels en ook hier komt de xylofoon weer om de hoek kijken.....Wederom prachtig gezongen met haar elastische stem...een rijk gevuld nummer.

De afsluiter waar ik in het begin van deze recensie al naar verwees opent met een rustige piano en Siouxsie in ballad vorm, een mooi theatraal nummer.

Nee het is geen post punk en ook geen Siouxsie and the Banshees album maar ik vind het een geweldige staalkaart van kunnen en mogelijkheden van deze gelouterde zangeres.
Een album waar ze zich zeker niet voor hoeft te schamen, integendeel: mijn goed gaat af bij een diepe buiging.

15 jaar geleden alweer. Ze is inmiddels 65 en verdwenen uit beeld.
Zal er nog een opvolger komen?

Nee, waarschijnlijk niet, ze is inmiddels gescheiden van haar muzikale partner Budgie, wat haar creativiteit heeft stilgelegd, ze is compleet van het tapijt verdwenen.

de wonderen zijn de wereld nog niet uit....ABBA na 40 jaar.... hoop doet leven als er van haar nog zo'n geweldig album komt als Mantaray zal daar zeker belangstelling voor bestaan..

Ze gaat weer touren en komt naar Amsterdam zelfs.
Dus wie weet zit er nog wat in het vat.

Ik kan mij herinneren dat Mantaray ook vrij plotseling werd gereleased, dus laten we het hopen....

Zou geweldig zijn!

Ze zal ook wel veel Banshees songs spelen, niet?
Ken dit album niet btw...

Je kan zo luisteren. Kost je maar een minuut of 40
Prima album verder.

Denk dat ze 2 nummers speelde van zonder de Bansheesin de AB, Loveless, Into a swan was er ook en was imo een hoogtepunt.

Ik vind wel dat de versie van Into a swan (REPRISE) veel beter is dan de studioversie

Trouwens een halfje omhoog naar 4*. Dit is echt goed eigenlijk en die productie

Hoe was het in Paradiso?

Ik was in de AB. Heel goed, tegen het einde merkte je dat haar stem wat zwakker is maar dan namen wij wel over

10 jaar niet gezongen merkte je wel idd, maar haar stage presence en het enthousiasme van het publiek maakte veel goed idd, als ook de vrijwel perfecte setlist.

Recensie: Siouxsie Sioux: ineens herpakt de ijskoningin zich in Paradiso (concert) | OOR

Ja, ook zo een goede mengeling van hits en iets minder bekende. The passenger als afsluiter in de AB was perfect. Ik vind wel dat mensen te kritisch zijn. Het publiek was veel minder dan haar. hoofdzakelijk boomers met geld die hun jeugd willen herleven en klagen over vanalles en nog wat. Spellbound was idd wat minder maar Into A Swan was live ongelooflijk goed.