Siouxsie - Mantaray (2007)

Het rockt allemaal nog prima, ik hoor een mix van gitaren en elektronica, die mij toch wel bevalt.
Noemde ik eerder al Portishead en Bjork, nu valt mij ook het geluid van Depeche Mode, ten tijden van Ultra op.
Van punk naar vleermuizenwave, het beviel mij allemaal wel.
10 jaar geleden viel mij deze wat tegen, maar nu bevalt deze stukken beter.
Here Comes That Day heeft raakvlakken met Adele, Kovacs en Lana Del Rey, daarmee liep ze toch wel voor op de stroming; sterker nog, nu zou dit zelfs een hit kunnen worden.
Het is allemaal wat slepender geworden, en eigenlijk vrij toegankelijk.
If It Doesn't Kill You is lekker treurig, en zou zo op een Batman soundtrack passen, toch wel het hoogtepunt van het album, mede door die gitaarsolo tussendoor.

Vandaag heb ik dit bijzondere album weer een keer goed over de AirPods beluisterd.
Ik kocht het op de dag van de release en was er toen erg van onder de indruk, wegens de mooie "volle" productie, die toch helder en toegankelijk is.

Het valt mij op dat dit album hier door sommige mede MM schrijvers wordt neergesabeld en dat vind ik eigenlijk wel onterecht.

Het is een mooi afwisselend en prachtig geproduceerd album, het enige commentaar dat ik heb is dat ik de nummer volgorde wat anders had gedaan. Nu zit het meeste stevige werk aan het begin van het album.
De Stem van Siouxsie is herkenbaar uit duizenden en heeft totaal niet ingeboet in vergelijking met haar oudere werk. In wezen vind ik dat ze op dit album beter zingt dan voorheen, neem de afsluiter Heaven en Alchemy, toonvast, prachtig nummer met mooie opbouw.

De arrangementen zijn heel divers in al de nummers en zorgen daardoor ook voor goede afwisseling.
Maar het palet aan stijlen vind ik toch de grote kracht van dit album.

De openingstrack die met mechanische geluiden begint, tot Siouxsie bezwerend inzet....'I feel a force I've never felt before....' een stuwende percussie maken dit nummer compleet.

In about to happen zet ze een onvervalste rocksong neer in minder dan 3 minuten, met een fijnsynthesizer riedeltje tussen de bonkende gitaren en drums door.

De heerlijke bombast van Here comes the day, met een super intro, de pauken en de violen waarboven de opperpriesteres haar teksten begint.....'Oh here comes that day........'

Loveless is ogenschijnlijk het eerste rustpunt op het album, maar schijn bedriegt na een begin van ijle strijkers valt Siouxsie binnen, fraai instrument gebruik van violen met xylofoon met mechanische gitaargeluiden, een stuwend nummer met vage Scarry Monster Supercreeps invloeden.

If it doesn't kill you is ondanks de gitaar wel het eerste -mooie- rustpunt. Het wordt prachtig gezongen met een weelde aan -niet voor de hand liggende- instrumenten die de zang begeleiden.
Dit nummer bewijst de grote klasse van Siouxsie, zeker als je bedenkt dat ze vrijwel alles voor dit album zonder haar vaste bandleden heeft geschreven en opgenomen.

One mile below beschouw ik als een onschuldige maar degelijk gemaakte opvullen, zal het tijdens concerten wel goed doen...

Drone zone is een vaudeville, jazzy-achtig nummer, knap en apart. het wordt ook op een cabaretesque manier voorgedragen waarbij Siouxie haar stem op diverse manieren gebruikt. Contrabass, piano en blazers spelen een navenante rol.

Sea of Tranquility (titletrack) zou een oud SatB nummer kunnen zijn, (there are kore stars in the sky than grains of sand'. Mooie opbouw, wederom met diverse instrumenten. het album is zo prachtig vol geproduceerd dat het af en toe lijkt of er tien personen aan het musiceren zijn.

They follow you herinnert mij qua opening aan Peepshow, accordeon en roffelende trommels en ook hier komt de xylofoon weer om de hoek kijken.....Wederom prachtig gezongen met haar elastische stem...een rijk gevuld nummer.

De afsluiter waar ik in het begin van deze recensie al naar verwees opent met een rustige piano en Siouxsie in ballad vorm, een mooi theatraal nummer.

Nee het is geen post punk en ook geen Siouxsie and the Banshees album maar ik vind het een geweldige staalkaart van kunnen en mogelijkheden van deze gelouterde zangeres.
Een album waar ze zich zeker niet voor hoeft te schamen, integendeel: mijn goed gaat af bij een diepe buiging.