Nomden - Parallel Universe (2021)

Afgelopen dinsdag, 7 december, is hij 46 jaar jong geworden, Diederik Nomden. Geboren in het Gelderse Buren, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn fenomenale muzikale kunnen bij elk optreden weer tentoon spreidt. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat ik hem als één van de beste muzikanten van Nederland wil bestempelen.

Nomden speelde onder andere met de geweldig interessante Nederlandse bands Johan en Daryll-Ann, maakte in nauwe samenwerking met Jacob de Greeuw, van die laatste band, een eerste solo album, die in 2012 verscheen onder de naam Royal Parks. In 2014 begon hij met 4 gelijkgestemden The Analogues, een unieke Beatles tribute band, die de liedjes van The Fab Four zo nauwkeurig mogelijk naspeelt. Vanaf 2016 speelt hij met onder andere Bertolf Lentink in Her Majesty, waarbij onder andere liedjes van Crosby, Stills, Nash & Young gespeeld worden. De kwaliteiten van Nomden komen bij beide bands volledig tot zijn recht, waarmee hij die muziek maakt, die het dichtst bij hem ligt. Kwalitatieve popmuziek, met meerstemmige zang en een geweldige beheersing van de instrumenten. Die kwaliteiten kwamen samen op het in 2019 verschenen tweede solo album, "WINGMAN RETURNS", die dit keer wel onder zijn eigen naam verscheen, Nomden. Ruim 33 minuten muziek, die ik toen, maart 2019 bestempelde als "één van de beste releases uit de Nederpop van de laatste tijd".

Diederik Nomden heeft gelukkig de tijd gevonden voor de opvolger en opnieuw is het geen overdaad aan muziek en liedjes, want het album klokt 'maar' iets meer dan 32 minuten en je krijgt 10 nummers voorgeschoteld op het album "PARALLEL UNIVERSE". Alles is overigens zelf door Nomden ingespeeld en gezongen in zijn eigen studio, op een enkele gastmusici na, zoals strijkers, violistes, een harpiste en een contrabassist. Het titelnummer geeft meteen aan waar Nomden zijn inspiratie vandaan haalt, The Beatles. Het is een zeer sfeervol nummer, met een echte Ringo Starr wijze van drummen, heerlijke gitaarsolo en dito samenzang. Het is trouwens het langste nummer van het album. “TENNESSEE RIDE” is een 3 minuten durende uptempo popliedjes, met een aanstekelijk refrein en smaakvolle arrangementen. Het tempo gaat naar beneden in “SO LONG” waarin het weglaten van instrumenten het nummer zijn kwaliteit geeft. Rond de 2 minuten is er een hoofdrol weggelegd voor klavecimbelachtig geluid, een mooie toevoeging. Een vrolijk liedje is “HAPPY WHEN IT’S RAINING”, mooie toetsen bijdragen, lekker tempo en de stem van hem past hier perfect in. Speciale aandacht voor de achtergrond vocalen, aangezien deze allemaal door hem zelf ingezongen zijn, erg goed en mooi! “MINER” begint met een piano, rustige zang valt in en een prachtig liedje volgt, waarin ook weer de arrangementen van de diverse instrumenten en zangpartijen erg mooi gedaan zijn.

Rond de 3 minuten klokt “WASTELANDS”, een typisch Beatlesk liedje, waarin alle kwaliteiten van Diederik Nomden naar voren komen. Strak tempo in “PIECE OF THE PIE” en een soort soulvibe, met een blazers sounds die het nummer een extra soul injectie geven. Een heerlijk liedje. Het één na langste nummer is “TAKE IT OR LEAVE IT”, een ballad met een mooie opbouw en een refrein dat blijft hangen, vooral door de sfeer die erin zit. “MASQUERADE” is met iets meer dan 2 minuten het kortste nummer op “PARALLEL UNIVERSE”. Een McCartney-achtig nummer, klein gehouden, mooie melodielijn en smaakvolle arrangementen. “NO BETTER PLACE TO BE” is het laatste nummer van het album. Opnieuw Beatlesk, klein gehouden qua zang, mooie arrangementen en een fantastisch mooie melodie.

Dit is een pure vorm van ambachtelijk gemaakte liedjes. Nomden laat op dit album horen dat hij tot de top van de Nederlandse muzikanten behoort, dat hij een album ook kan dragen zonder hulp van derden. Zijn stem is een genot om naar te luisteren en de verschillende koortjes laten horen dat hij veel met zijn stem kan. Ik hoop dat hij met dit album de Nederlandse podia op zal gaan, al zal zijn andere werkgevers, The Analogues en Her Majesty veel tijd opslokken. Tot die tijd moeten we het met dit album doen en dat is geen straf. Een must voor liefhebbers van The Beatles en prachtige, goed gemaakte popliedjes. Top album!!

Mijn eerste kennismaking met Diederik Nomden was toen hij lid werd van mijn favoriete Nederlandse band Johan. In die tijd zag ik de band vaak optreden en viel Diederik me op als zeer muzikaal en tevens als een erg toffe gast. Toen zijn oude bandje Redivider ook maar even opgesnord.
Na zijn avontuur bij Johan ben ik Diederik blijven volgen en heb hem als lid van The Analogues en Her Majesty diverse malen zien optreden.
Op zijn vorige twee soloalbums „Royal Parks“ en „Wingman Returns“ liet hij al horen dat hij meer talent heeft dan om alleen te spelen in (hele goede) coverbands of om als tweede man te fungeren. Want ook het componeren van een perfecte 3 minuten popsong beheerst hij tot in te puntjes.

En dan is daar nu zijn nieuwe wapenfeit „Parallel Universe“. Vrijwel door Nomden alleen opgenomen in zijn eigen studio. Het album begint erg sterk met het Beatleske titelnummer, dat niet misstaan had op een van de latere Beatles albums vol met koortjes en violen. Het optempo "Tennessee Ride" geeft me wel een Nashville gevoel, dus dat is dan goed gedaan. Daarna gaat het gas wat terug op het sfeervolle "So Long" dat over verlies lijkt te gaan.

Vervolgens komt voor mij het prijsnummer van het album. Het catchy "Happy When It's Raining" (volledig geschreven, ingespeeld, gezongen en geproduceerd door Nomden!) brengt de tijden van de vroege Beatles terug in een nummer dat hem toch airplay op de radiozenders moet kunnen opleveren.

Het schitterende "Miner" (met erg fraaie backing vocals) doet me wat denken aan die andere geweldige Nederlandse artiest Bertolf, wat ook een goede vriend van Nomden is. Het begin is bijna identiek aan "Back to the Garden" van Bertolf. Het fraaie "Wastelands" is een mooie mengeling van Nomdens helden Crosby, Stills & Nash en The Beatles (luister maar eens naar die Harrison solo aan het einde van het nummer).

Marco gaf hierboven al aan dat "Piece of the Pie" en soulvibe heeft. Het begin van het nummer brengt mij ook meteen naar "Uptight" van Stevie Wonder of andere Motown acts. Het is een lekker aanstekelijk nummer met heerlijke blazers. De mooie ballad "Take it or Leave it" (met Douwe Bob op gitaar en backing vocals) zou niet misstaan op het repertoire van Eagles of The Little River Band.

Ook "Masquerade" doet me aan Bertolf denken. Zelfs Diederiks stem lijkt in dit nummer op hem. Het is dan ook niet vreemd dat dit een sfeervolle McCartney-achtige ballad is. Het album wordt afgesloten met het breekbare "No Better Place to Be" opgedragen aan zijn vader Jan Nomden.

Het hele album "Parallel Universe" geeft nog maar eens aan met wat voor een megatalent we te maken hebben. Diederik Nomden is al jaren een veel geziene gast op de Nederlandse podia, maar toch kennen maar weinig mensen zijn naam of zijn werk. Daar moest maar eens snel verandering in gaan komen!

Mooi ongedwongen interview met Diederik en een live gespeelde versie van "No Better Place to Be":
Kunststof - Diederik Nomden, zanger | NPO Radio 1 - nporadio1.nl

Mooie recensies, Marco van Lochem en rkdev!
Ik beluister deze plaat nu voor de tweede maal en hier word ik toch wel erg vrolijk van. Het staat niet op Spotify, dus 'voorbeluisteren' om te bepalen of een fysieke aanschaf gerechtvaardigd is heb ik achterwege gelaten. Plato in Deventer had hem op voorraad. De eigenaar daar gaf al aan dat dit een echt goede plaat is.

Ik denk dat ik dit zijn beste album tot nu toe vind. Echt een hele fijne en heerlijke Beatle-eske plaat met inspiraties van zijn andere helden. Maar het is genoeg eigen.

Minimaal 4 sterren.

Heer-lij-ke plaat! Iets aan de korte kant, maar steengoed!

Als er iemand is die zou moeten weten hoe een goede popsong in elkaar steekt, dan zou dat de Amsterdamse zanger, singer-songwriter, producer en arrangeur Diederik Nomden moeten zijn. Hij ontrafelde immers samen met Analogues collega Bart van Poppel noot voor noot de iconische albums Sgt. Pepper’s Lonely Heart Club Band, Magical Mystery Tour, The White Album en Abbey Road van The Beatles.

In de documentaire die ik over The Analogues zag, kwam naar voren hoe goed gehoor Nomden heeft, hij herkende moeiteloos ieder instrument in de liedjes van The Beatles. Maar dat maakt iemand nog niet zelf tot een goede singer-songwriter.

Parallel Universe is intussen zijn derde soloalbum. Het eerste verscheen in 2012 op Excelsior onder de artiestennaam Royal Parks, twee jaar terug in eigen beheer Wingman Returns. Die twee vorige albums ken ik overigens nog niet.

Zoals verwacht is de invloed van The Beatles duidelijk aanwezig, maar niet zo groot als ik vooraf verwachtte. Met name is die herkenbaar in de McCartney achtige uithalen en regelmatig in de koortjes. Op Parallel Universe draait het om keuzes maken en de consequenties van die keuzes dragen.

Nomden heeft het album, net als de voorganger, grotendeels in zijn eigen studio zelf geschreven, gearrangeerd, ingespeeld, opgenomen, geproduceerd en gemixt. Wederom kreeg hij hulp van Victor Meijer. Hij was verantwoordelijk voor een aantal strijkarrangementen, 2 co-writes en de compositie Masquerade. Ook deed hij een beroep, zoals wel vaker, op Douwe Bob, wat resulteerde in Take It or Leave It.

Voor het uitvoeren van zijn orkestrale arrangementen kon hij rekenen op klassieke musici als Doriene Marselje (harp), Merijn van Prooijen (contrabas) en de strijkers van het Dutch String Collective (o.a. Marieke de Bruijn) en de violistes van Fuse (Emma van der Schalie en Julia Philippens). De Amerikaan Tom 'Bones' Malone werd ingeschakeld om het nummer Piece Of The Pie van scheurende blazerssectie te voorzien.

Door de gevarieerde instrumentatie en de uitstekende composities houdt Parallel Universe moeiteloos de aandacht van de luisteraar vast en heeft het bovendien een verslavende uitwerking. Samen met Bertolf Lentink en Yorick van Norden vormt Diederik Nomden de Nederlandse voorhoede van artiesten, die invloeden van de popmuziek van de late jaren zestig en beginjaren zeventig omzetten naar moderne popsongs.

Echt heel slecht van me, maar kom er zojuist pas achter dat 'Wastelands' eigenlijk een heropname van een oud nummer van Nomden is uit de tijd dat hij in de band Redivider zat: Redivider - All Dressed Up (2000). Ook die versie is het checken waard!